Memoires van een ex-kandidaat

Op een dinsdagavond in januari – ik had de bestuursvergadering van onze vereniging gemist vanwege een skivakantie – kwam onze secretaris, Dirk Brinkman, naar me toe met een heleboel mededelingen naar aanleiding, vooral, van die gemiste vergadering. Alles leuk en aardig, maar ik werd vooral getroffen door de mededeling dat er een brandbrief van de Haagse Sshaakbond was geweest waarin kandidaten voor de functie van competitieleider van de HSB werden gevraagd, want Chris van Zijderveld hield ermee op en er waren nog geen kandidaten gevonden. Chris, dé Chris, die het al sinds mensenheugenis deed (ik ken geen andere competitieleider). Ik dacht dat hij het nog wel tot in lengte van dagen zou doen. Maar mijn eerste ingeving nu was: "Dat is nou wat voor mij". Ik was alweer een tijdje wedstrijdleider extern hier en wilde wel weer eens wat anders. En ik had wel eens wat rondgekeken binnen de HSB, en die functie was echt geknipt voor me, dacht ik. Daarnaast hadden we de laatste jaren wel wat kritiek gekregen uit de HSB, zo van "jullie zijn zo ongeveer de grootste vereniging maar leveren nooit iemand voor het bestuur". Tot slot had ik doordat ik wat minder ben gaan werken wat meer tijd over. En een cijferaar, regelaar en planner ben ik mijn hele (schaak)leven en (schaak)carrière al. Dat zouden dus vele vliegen in een klap zijn! Dus ik zei zo tegen Dirk: "Dat lijkt me wel wat voor mij", zonder daar meteen actie op te ondernemen. Maar Dirk deed dat wel voor me! Hij had de week erna meteen contact opgenomen met Chris, en het kwam goed uit dat hij die week erop bij ons op bezoek zou komen met zijn team van Haagse Toren. Na de wedstrijd schoot ik hem even aan, dat het echt waar was, en dat ik het graag wilde overnemen. Mooi! Geregeld! Wat zou er nog tussen kunnen komen?

De HSB-voorzitter belde me de zondagochtend erna ook al op of het echt waar was ("Ja"), hij was echt enthousiast, maar vooral opgelucht. Binnen mum van tijd had ik met Chris wat afspraken gemaakt over programmagebruik en overdracht van de andere zaken die bij het competitieleiderschap horen, en hij gaf me alvast wat tips en handigheidjes door die bij die functie horen. In februari, op de volgende vergadering van ons bestuur, gaf ik aan hierdoor te willen stoppen als wedstrijdleider extern. En binnen een paar weken was onze nieuwe wedstrijdleider extern bekend: Rob de Vries wilde dat graag overnemen. Eigenlijk was er nog een kandidaat, maar die had wat minder tijd en gaf Rob de eer. Heerlijk om tot een grote vereniging te behoren met enthousiaste leden! Alles was in kannen en kruiken, en ik bereidde me al wat voor door de programmatuur even te bekijken en de HSB-competitie wat meer te gaan volgen. Want tegenkandidaten: wie had daar ooit van gehoord?

Tot ik begin maart een e-mailtje van Chris kreeg. "Er is nog een kandidate". Wat nu? Twee kandidaten? Hoe vaak komt dat voor? Bij Promotie komt dat ook niet al te vaak voor, maar misschien was het voorafgaande een precedent geweest. Ik kende haar wel, al lang wedstrijdleidster van Lierse. Verder bleef het stil. De voorlopige overdrachtsafspraken werden uiteraard afgezegd (pas op de voorjaarsvergadering zou beslist worden). De laatste gezamenlijke ronde van de 1^e klasse, daar spraken wij elkaar voor het eerst: zij was wedstrijdleider bij twee wedstrijden, ik ook. We stonden er ongeveer wel gelijk in. We bleven allebei kandidaat.

Ondertussen was het HSB-bestuur teruggekomen van haar standpunt dat er een voordracht van het bestuur zou komen. Als dat zou gebeuren zou de andere kandidaat zich natuurlijk terugtrekken! Maar nu zou er dus echt gestemd moeten gaan worden op de voorjaarsvergadering. Over twee kandidaten

17 April 2002. De HSB-voorjaarsvergadering. Tien minuten voor de bestuursledenverkiezing op het programma stond vroeg de voorzitter ons of we wat over ons wilden vertellen, opdat de verenigingen in ieder geval wisten op wie ze moesten stemmen (van verkiezingsposters, buttons, openbare debatten en diepte-interviews in het HSB-nieuws was maar afgezien). Na een inleiding van de voorzitter ("We hebben twee voortreffelijke kandidaten, en we willen geen verschil maken") vertelde ik wat over mezelf, waarom ik ooit ben gaan schaken, waarom ik in een bestuur terecht was gekomen, waarom ik wel competitieleider van de HSB wilde worden en wat voor ervaring ik had. Mijn tegenstandster ook. Twee kandidaten: heerlijk om tot een bond te behoren met enthousiaste leden! De stemming viel met 600-300 (bij 100 onthoudingen) echter in mijn nadeel uit. Ik gaf haar een hand om haar te feliciteren. Ik was ex-kandidaat.

Ook voorafgaande aan de stemming had ik eigenlijk al het gevoel dat ik het niet kon winnen. Ten eerste had zij meer ervaring in het wedstrijdleiderschap, daarnaast kiest men bij gelijke geschiktheid voor een vrouw en ten derde was de voorjaarsvergadering nog eens in haar plaats, De Lier.

En nu? Ik heb een heleboel vrije tijd opeens. Ik heb weer tijd om (schaak)stukjes te schrijven, om (schaak)boeken te lezen en andere nuttige (schaak)zaken te doen. Toch blijft het knagen. Het blijft jammer. Ik had er echt zin in. En als ik nou dat had gezegd, of zus had gedaan, zou het dan anders gelopen zijn? Ik denk het niet. En als ik nou die had aangesproken, of daar en daar naar toe was gegaan? Ook dat zou geen verschil hebben uitgemaakt, denk ik. Een andere keer dan, of een andere functie? Ach… Dat zien we dan wel weer…….Gera, veel succes!

Gerhard Eggink

"Toen alles voorbij was ging ik naar buiten voor een wandeling (…). Een prachtige nazomermiddag en veel volk op de been. Talloze malen werd ik aangeschoten met de bange vraag: ‘Hoe…?’. Steeds opnieuw moest ik zeggen: ‘Mis.’. Mis, Jawel, maar toch moest ik denken: Wat een fiasco! Wat een succes!" (J.H.Donner, 1979)