Een “weekendje” Promotie
Een “weekendje” Promotie
Donderdag. We spelen voor de HSB-beker uit tegen Botwinnik. Een risico-wedstrijd, in de woorden van Rob, onze wedstrijdleider extern. ’t Werd me het avondje wel. Over ondersteuning hadden we niet te klagen: Bernard, Rob, Ruurd, Mildo, Manuel, Harrie…., het was druk in het hol van de leeuw.
Ik sta goed tegen Eugène Verwiel en heb tijd wat te praten. Rob herinnert me er aan dat ook ik geacht word op gezette tijden een bijdage aan ons prachtblad te leveren.. Wat heeft onze ook voor deze wedstijd ingevlogen gastgrootmeester Johannes Meijer daar – met hulp van velen – iets moois van gemaakt; jammer dat SchaakMagazine geen gevoel voor niveau heeft….
De avond eindigt in ontreddering: Willem kan geen potten breken, ik vergooi een mooie stelling en Hans – o gruwel – wordt met schaakblindheid geslagen. Alleen de vreselijke Leenman doet iets moois in een pionnen-eindspel. 2-2. Maar in het vluggeren (Willem: “echte kerels loten niet…”) worden we verpletterd. Zwijgend en geslagen zitten we bijeen, hetgeen Mildo, ongepast vrolijk, brengt tot de treffende waarneming: “kijk ze nu eens zitten!”.
Willem en ik hadden al afgesproken zaterdag ons eerste te supporteren.Dat lukte, zij het dat ik moest spelen – om Hans wat broodnodige hersteltijd te gunnen…. De onvolprezen Eggink laat voor aanvang van de wedstrijd tegen LSG 2 koffie aanrukken en serveert gedoseerd pep-talk. Igor is bereid het tweede bord te verdedigen en ontwaart Henk Happel, die iemand wat toestopt. “Kijk, daar heb je de Ilyumzhinov van de HSB”. Zo, toen konden we, aldus gesterkt, vol aan de bak.
Ook hier krachtige Promotie-ondersteuning: Hans (jazeker!), Willem, Ruurd (alweer en alles snel en goed in de krant en op nog modernere informatiebronnen), en of het ook heeft geholpen! ’s Avonds – bij de nabeschouwing – versterking van Manuel, dus dat kon helemaal niet meer kapot: wat een teamgeest!
Nu hadden we ’s ochtends – tijdens het verzamelen bij de Olympus – de nijvere Chris al in actie gezien.Wat bleek: hij was – alweer – bezig iets groots te verrichten voor de jeugd tot twintig jaar. Schaken om geld was het motto en Chris had onmiddellijk in de gaten dat wij niet gekwalificeerd waren deel te nemen (naar ik hoop alleen uit leeftijdsoverwegingen). Enfin, dáár moest ik het fijne van weten, dus zondag wederom richting Olympus. En inderdaad: Chris, John en Mildo bestierden een compleet weekend-toernooi, met alles er op en er an.
Zo waren er – naast de beloofde geldprijzen – schoonheids- en spektakelprijzen te vergeven! Daartoe was een zware commissie aangezocht. Henk – die zaterdag ook al in Leiden in actie was geweest – en Ruurd – blijkbaar altijd in actie – deden de voorwas, waarna Bernard, daadkrachtig en trefzeker, de beslissingen nam. Nu moet U over deze taak niet geringschattend doen, de jeugd levert werkelijk alles in (zowel winnaar als verliezer doen dat) en de duidelijkheid van de notatie varieert maar geeft een scherp beeld van de stand van het onderwijs.
Daarnaast is het niet echt rustig werken. Henk: “ik noteer ook niet best maar ik lever het dan ook niet zo in”. Henk wederom: “het zit mee Ben, ze spelen deze keer geen tikkertje”. Ondertussen hadden hij en ik dit weekend toch ook nog even tijd om te praten over de manier waarop de bestuurstaakom straks weer extern in te delen goede criteria kan meekrijgen. In het voorbijgaan won Richard de A-groep, onder John’s goedkeurend oog.
Kijk, zo’n club bestuurt zichzelf. Het (formele) bestuur resteert de contributie (en ook dat kan Jan zonodig alleen wel af) en de constatering dat we het verder met elkaar ook zonder gedoe wel regelen.
Nu alleen zo links en rechts nog wat promoveren…
Ben Ahlers, voorzitter