Redacteur Meijer

Door Manuel Nepveu / 16 maart 2003

Zoals jullie allemaal weten heeft Hans Meijer enige tijd doorgebracht in Bolivia. Gedurende die tijd heeft hij het redacteurschap van ons clubblad moeten neerleggen. Hans bivakkeert thans weer in Zoetermeer en heeft gemeend dat hij met een gerust hart een punt kan zetten achter zijn redacteurschap van de Promoot. Rob de Vries is tenslotte een puike vervanger, nietwaar? Dit is dan ook een moment om stil te staan bij zijn redacteurschap. En wie kan dat meer bevooroordeeld doen dan die andere redacteur? Precies!

In het clubblad van 13 oktober 1987 (clubblad editie 36-1) schrijft voorzitter Harry Breuker het volgende: "Het is voor het bestuur een grote opluchting te weten, dat de toekomst van het clubblad verzekerd is. Na het wegvallen van Ruurd Kunnen, die jarenlang bijna geheel alleen de uitgave van ons blad verzorgde, bleek het moeilijk een opvolging te vinden. Gelukkig hebben zich net voor het begin van het schaakseizoen een aantal enthousiaste leden opgegeven om ons noodlijdend verenigingsblad nieuw leven in te blazen. Wij wensen deze medewerkers, t.w. Peter v.d. Toorn, Manuel Nepveu en Hans Meijer veel succes toe….."

Inderdaad is enthousiasme een noodzakelijke voorwaarde en je moet bovendien tijd kunnen en willen vrijmaken. Hans Meijer voldeed aan alle voorwaarden.

Hans’ bijdragen aan de clubkrant zijn veelvuldig. Hij beseft dat hij andere clubleden niet kan aansporen om artikelen in te leveren als hijzelf niet over de brug komt. In elke aflevering is hij dan ook als schrijver aanwezig. Hij becommentarieert externe wedstrijden of schrijft een soort overzichtsartikelen. Een daarvan is in ons Jubileumboek opgenomen, "Dwaallichten", ook te vinden in editie 40-5 van ons blad. Hans bekijkt de werkelijkheid vanuit spannende gezichtshoeken en tilt gebeurtenissen soms op een ander plan. Men leze het genoemde stukje er nog maar eens op na. Een bondige, haast mathematische, stijl is zeer kenmerkend voor Hans.Wat in vijf woorden kan worden gezegd behoeft er geen zes, het lijkt een principe. In al zijn stukken vinden we dat terug. Het is een constante, een "bewegingsintegraal" zoals de fysicus zou zeggen.

Hans onderzoekt verder interessante stellingen die hij tegenkomt wanneer hij op dins- en andere dagen langs de borden wandelt: het feit dat hij een sterk schaker is blijkt een uiterst vruchtbare bonus. Ik geef daarvan een voorbeeld waaraan ik zeer gehecht ben.

Bij mij thuis aan de muur hangt een ingelijst stukje van Hans, "De Woestijn". Ik kreeg het als schilderijtje van hem aangeboden, een hartverwarmend relatiegeschenk zeg maar.

Het beschrijft een karakteristieke positie uit de partij van Die-Nepveu, gespeeld in de KNSB-competitie in februari 1993 tussen LSG 2 en Promotie 1. Ik won de partij, maar Hans liet overtuigend zien dat de uitslag schaaktechnisch gans anders had moeten zijn. Het stuk begint fraai en lichtelijk bizar: "Als er al een gedeelte van het schaakbord met een woestijn vergeleken kan worden dan is het wel de a-lijn, van a3 tot a6. Haar woeste schoonheid is ooit door een dichter in lyrische woorden gevangen…" Vervolgens citeert hij de Arabische dichter en legt uit waarom de partij die hij beschrijft hem tot deze ontboezeming heeft gebracht. Dan volgt kort de analyse, met drie diagrammen ter ondersteuning. Aan het eind van de analyse heet het dan, wederom kort en bondig: "De dame overheerst de torens. Wit staat gewonnen." In editie 41-5 van het clubblad vindt U dit juweel.

Hans blijkt voorts belangstelling te hebben voor het probleemschaak en de schaakstudie. Hoewel zijn korte en bondige schrijfwijze hem nooit verlaat weet hij dan toch plotseling bladzijden vol te schrijven, zoals in het stuk "Promotie Vuurwerk", editie 48-3. Het lijkt er dan op dat hij dit soort stukken "in a frenzy" schrijft. Dertien voorbeelden tovert hij uit Chérons Lehr-und Handbuch der Endspiele of van het Internet. Hij wordt gegrepen en het komt (gelukkig!) niet bij hem op om na een voorbeeldje of drie te stoppen. Ik zie dat ook in onze onderlinge contacten. Hans wordt al geruime tijd geobsedeerd door de Wet van Mohr: iedere anderhalf jaar verdubbelt de snelheid van de computers. Wat zijn dan de consequenties? Hans houdt gewoon niet op. Ik vraag me dan ook wel eens af waarom Hans zijn researchbaan bij KPN ooit heeft ingewisseld voor een managementbaan met alle oppervlakkigheid / onzin die dat af en toe met zich mee brengt.

Tenslotte heeft Hans ook nog een mooie taak vervuld als Hoofd Censuur. Hoewel het altijd een principe van de redactie is geweest en gebleven dat censuur moet worden voorkomen zijn er in alle jaren twee stukjes geweest waarin de redactie heeft ingegrepen. Een van die stukjes was van mij …

Nu Hans het redacteurschap heeft overgedragen aan Rob betekent dat geenszins dat hij mag ophouden met schrijven. Sterker nog, dat mag hij niet. Ik zweer het U, als Hans het wat al te gemakkelijk neemt verzamel ik wat potige jongens uit de club om me heen en dan gaan we met brandende fakkels en grimmige koppen naar zijn huis. Maar ik vertrouw erop dat zulks tot de wereld van de nachtmerries zal blijven behoren.

Manuel Nepveu