Darm- of promotiedruk door Harry Breuker
Overkomt het jou ook wel eens? Plotseling opkomende darmkrampen met de daaraan gepaard gaande hoognodige druk tot een toiletbezoek.
Het gebeurde mij op vakantie in de supermarché. Daar was ik met mijn broer inkopen aan het doen voor de komende dagen toen die plotselinge krampen opkwamen. Snel verwittigde ik mijn broeder en holde naar voren om een toilet op te zoeken. Niets te vinden en ook geen enkele verwijzing.
Dan snel naar de informatiebalie. Daar stond de bedrijfsleidster net een medewerkster de mantel uit te vegen en was zich mijn aanwezigheid geheel niet bewust.
“Toilet”, schreeuwde ik in wanhoop, wippend van het ene been op het ander.
Verstoord keerde zij zich richting mij. Toen zag zij de wanhoop op mijn gezicht.
“Buiten, bij de bloemenkiosk”, riep zij.
Snel rende ik naar buiten. De kiosk was helemaal op de hoek. Onderweg al mijn riem losmakend, snelde ik erheen.
De deur van het toilet stond al uitnodigend open. Massel!!!
Even deinsde ik terug toen ik binnenstormde. Een dergelijke smerigheid had ik nog nooit aangetroffen. Maar ja wat wil je in uiterste nood.
Toen in een flits zag ik het. Geen toiletpapier!!!!! Gezien de hevigheid van mijn nood een noodzakelijk artikel. Wat nu?
Eureka! Naar de auto. Daarin had ik in de materialenkoffer altijd een rol toiletpapier liggen, juist voor deze situaties. Terug naar de parkeerplaats in draf. Snel de auto opengemaakt.
Mijn hemel!! Geen koffer!! Die had ik er ’s ochtends uitgehaald om meer ruimte hebben voor de boodschappen.
Panisch keek ik om mij heen. Toen zag ik het.
De Promoot, ons clubblad!!
Vlak voor mijn vertrek uit Nederland had ik die nog op de achterbank gegooid om op een rustig moment eens door te lezen.
Zonder mij te denken ritste ik een bladzijde eruit en spurtte in een recordtijd die Wendel Wijks mij niet zou kunnen verbeteren terug naar het toilet.
Gelukkig nog onbezet.
Net op tijd!!!!!!!!
Enige dagen later, op mijn terras in het zonnetje gezeten. Een mooi moment om het clubblad eens door te bladeren.
Maar waar was nu dat altijd zo positieve verfrissende en opwekkende voorwoord van onze toenmalige voorzitter Ben Ahlers?
Toen begreep ik het!
Ben, …………..ik schaam mij zo diep.