Vanmiddag zat er een berichtje van Willem Broekman in mijn mailbox waarin hij er fijntjes op wees dat ik op 4 juni een column zou schrijven. Vandaag dus. Aan het werk dan maar! De krachtigste drijfveer voor het schrijven van columns is “omdat het moet”. Bij sommige dagen staat in mijn agenda “column Promotie” en dan weet ik dat op die dag een stukje voor onze website klaar moet zijn. Bij andere staat “Leunstoel” om mij vast te pinnen op een stukje voor het internetmagazine voor rustige mensen. De aantekening in de agenda is essentieel. Als die er niet staat, komt er geen column. Voor de rest is het improviseren. Het moet ergens over gaan, hoewel dat niet eens noodzakelijk is. Soms staan er in de krant columns waaraan je kunt aflezen dat de schrijver geen fatsoenlijk onderwerp kon bedenken. Toch biedt het dagelijkse nieuws meestal genoeg stof om een stukje aan op te hangen. Het is mooi als je een uitgesproken mening hebt, want dan kun je er lekker de beuk in zetten. Onze onvolprezen Manuel is daar een kei in. Grappen zijn ook erg welkom, maar dat is een glibberig terrein. Weliswaar moet je tegenwoordig zeggen en schrijven wat je denkt, maar toch heb ik eind vorig jaar de grap geschrapt dat Van Gogh niet als een varken de keel was afgesneden omdat zijn oren daarvoor te klein waren. Niet leuk. Beter was dat Mohammed B. er in de Linaeusstraat een zwijnenbende van had gemaakt, maar uiteindelijk paste die zin niet goed in het stukje en uiteindelijk heb ik het hele stukje niet geschreven. Er was al teveel over het onderwerp geraaskald, tot in de Tweede Kamer toe. Een onderwerp, een mening, een grap. Ook bruggetjes zijn heel handig. Op Teletekst lees ik: “Belgische vrouw met twee pacemakers”. Natuurlijk België weer. En een vrouw natuurlijk, want vrouwen zijn veel zuiniger dan mannen en doen hun oude pacemakers niet zomaar weg. De dokter had gezegd dat de vrouw zich niet zoveel moest aantrekken van haar onregelmatige hartslag, maar eigenwijs als ze was, ging ze toch naar het ziekenhuis. Daar werd ontdekt dat haar oude pacemaker die was uitgeschakeld, spontaan weer op gang was gekomen. Ze laten in België die dingen dus gewoon zitten als ze versleten zijn. Vroeger las je wel eens dat chirurgen vergeten waren een mes weg te halen voordat ze het lichaam weer sloten. Oude uitgewerkte kunstmanen blijven tot in lengte van dagen rond de aarde cirkelen. Het schijnt boven ons een kerkhof van oud rondtollend schroot te zijn. Netjes opruimen is blijkbaar geen zaak voor academisch opgeleide beroepen, daar heb je schoonmakers voor. In de schaakwereld gaat het net zo. Wij zitten met afgedankte bestuurders die we om de een of andere redenen met eretitels hebben beladen in plaats van ze bij het grof vuil te zetten. Ik denk niet aan de vroegere FIDE-president grootmeester Fridrik Olafsson, een nette man die netjes vergeten is, maar wel aan zijn opvolger Florencio Campomanes, een boef die nu erevoorzitter is, en ook aan Aslan Abashidze die een dictatoriaal bewind voerde over de autonome Georgische provincie Adzjarië, maar na een fluwelen revolutie het veld moest ruimen. De FIDE heeft deze meneer tot erelid benoemd en hem de titel “Holder of the Order of Grand Commander of the Legion of Grandmasters” gegeven. Op de website van de FIDE wordt hij nog steeds omschreven als “Head of the Republic of Adjara, Georgia”. Kennelijk accepteert de wereldschaakbond het wettelijke gezag in Georgië niet. Het wordt tijd dat wij onze oude spullen wegdoen. Volgend jaar is er een FIDE-congres en moet er een nieuw bestuur worden verkozen. Dat is de gelegenheid om ons te ontdoen van Kirsan Iljoemshinov, de dictator van Kalmukkië. En laten we dat direct goed doen en ervoor zorgen dat er geen Belgische toestanden ontstaan, zodat hij na te zijn uitgeschakeld niet spontaan opnieuw op gang komt. De aandachtige lezer van de columns op onze website merkt het al op: voor een columnist is een stokpaardje ook nooit weg. Maar het belangrijkste is dat je in je agenda schrijft wanneer er weer een deadline is. De rest komt dan vanzelf.
