Het wereldkampioenschap schaken heeft de afgelopen tien jaar heel wat mooie partijen opgeleverd. Maar ook een hoop gedoe en gesjoemel. Momenteel speelt een select gezelschap in Argentinië om de wereldtitel. Probeer het de geïnteresseerde buitenstaander maar eens uit te leggen.
‘Jullie deden dat toch altijd met tweekampen? Waarom dan nu ineens een toernooi?’
Tja…
‘Waarom doet Kasparov niet mee? Die staat toch nummer één?’
Die is druk bezig om wetenschappelijk aan te tonen dat de Middeleeuwen nooit bestaan hebben.
‘En Kramnik dan, de wereldkampioen?’
Kasimdzjanov doet wel mee, die is ook wereldkampioen.
‘Ik hoorde laatst Bobby Fischer zeggen dat hij eigenlijk wereldkampioen is. Hoe zit dat?’
Die wordt gearresteerd zodra hij zich buiten IJsland waagt.
‘Jullie club is de FIDE, een eerbiedwaardig instituut, dacht ik altijd. Wie is daar eigenlijk de baas van?’
Iemand die gezocht wordt wegens moord. Maar die je ook voor oplichting, diefstal en corruptie met een gerust hart drie jaar op water en brood kunt zetten.
Buitenstaander druipt verbijsterd af. Heb je zo je best gedaan.
Goed, Topalov wordt dus de volgende wereldkampioen. De man die zo schitterend verloor van Kasparov na diens Txd4. De laatste van wie Jan Timman op Corus een partij wist te winnen. De man die nog saaier is dan postzegelverzamelaar Karpov. De enige van wie ik hoopte dat hij het niet zou worden.
Laten we in elk geval hopen dat we na het toernooi één wereldkampioen hebben. Want het begon natuurlijk een beetje genant te worden. Het leek wel boksen. Daar hebben ze ook ik weet niet hoeveel wereldkampioenen. Vier officiële wereldbonden en een heleboel gewichtsklassen. Als je als bokser nooit een keer ergens wereldkampioen bent geweest, stel je weinig voor.
Leefde Max Euwe nog maar. Die had het nooit zover laten komen.