De ezel

De ezel                                                           John Tan

 

We gaan het deze keer hebben over ezels. Het minst bekend is de ezel die een standaard voorstelt die je kan gebruiken om bijvoorbeeld te schilderen. Een bekendere verschijningsvorm is de ezel die bekend is als een éénhoevig hoefdier, uit het geslacht van de Equidae. Een ezel kan ook een persoon zijn: een niet al te slim iemand, een domoor, een sufferd.

 

Dit seizoen mocht ik dankzij de competitieleider van de KNSB (die met alle tot zijn beschikking zijnde middelen Hans Meijer het spelen in het tweede belet) al drie maal invallen in Promotie 2. Het tweede speelt landelijk en je bent dus wel drie zaterdagen kwijt, maar dan zie je ook wat van Nederland en heb je thuis wat te vertellen.

 

De eerste invalbeurt was op 5 november 2005 tegen Doetinchem. U weet natuurlijk dat Doetinchem ver weg ligt en u zit klaar om een verhaal te lezen over een lange reis met gemiste afslagen, verwachte files (tegenwoordig is het onverwacht als je zomaar door kan rijden), verkeerd aangegeven omleidingen, overstekende herten en dat ons team 1 uur en 1 minuut te laat komt, waarna de terugreis probleemloos verliep en wij om drie uur weer in Zoetermeer waren. Helaas speelden wij een thuiswedstrijd.

 

Wat de partij betreft: om een lang verhaal kort te maken, op een overvol middenveld verloor ik een pion doordat ik een penning te laat aan zag komen. Op hun website las ik later dat mijn tegenstander 2x aan zijn teamleider had gevraagd of hij remise mocht aanbieden, doch dat de teamleider 2x zei dat hij door moest spelen. Leuk om te lezen dat je het niet slecht hebt gedaan, maar daar koop je niks voor. Een naar mijn mening veelbelovende stelling om zeep helpen door een penning, ach, dat kan de beste overkomen. Het is misschien een beetje dom; maar het is pas de eerste keer in dit verhaal.

 

De tweede invalbeurt was op 17 december 2005 tegen DD 2. We gaan ons niet verstoppen, maar gaan aan bord 1 zitten. Met 15 man voor de pot (dit is in het schaakspel een geoorloofde zin) en je maintiendrai. Het is met zwart tegen een speler van 2081, dus dat zit wel snor.

 

Otto Rost van Tonningen – John Tan   De laatste zet van zwart was Tb8-a8! Altijd leuk zo’n terugzet. Wit reageerde met f4-f5. U ziet al dat zwart een simpel plan heeft: torens verdubbelen op de a-lijn, daarna b5-b4 spelen en het punt is binnen. In de diagramstelling speelde ik de vreselijke zet Ta8-a6. In wanhoop speelde wit f5xe6. Nu is er na Lxe6 nog steeds niks aan de hand voor zwart, maar na f7xe6 sloeg wit toe met La2xe6+ en Ta6 verdween zomaar van het bord.

 

Een naar mijn mening veelbelovende stelling om zeep helpen door een penning, ach, dat kan de beste overkomen. Het is misschien een beetje dom; maar wel iets dommer dan de eerste keer.

Hoe luidt ook al weer dat spreekwoord van die ezel?

 

De derde invalbeurt was op 4 februari 2006 tegen Messemaker. Deze keer een reis buiten de Zoetermeerse landgrenzen. De teamleiding sprak zijn vertrouwen uit in deze ezel (of dacht hij:

"aan 8 ook een nul") en ik mocht weer aan bord 1 plaatsnemen.                                     

►

 

 

John Tan – Frans Bottenberg   Wit heeft met fijn spel een mooie stelling op het bord gekregen. De witte dame heeft de diagonaal h2-b8 te pakken, twee mooie vrijpionnen en open lijnen voor de zware stukken. U ziet al dat wit een simpel plan heeft: toren van e1 naar g2 of h2 brengen, daarna de zwarte pionnen belegeren en het punt is binnen. Als alternatief kan je ook de vrijpionnen in beweging brengen. In de diagramstelling speelde ik de vreselijke zet Te1-e2. Na Tf7xf5 verdween de witte parel van het bord

Een naar mijn mening veelbelovende stelling om zeep helpen door een penning, ach, dat kan de beste overkomen. Het is misschien een beetje dom; zeker als het al de derde keer is in dit verhaal. Dat spreekwoord van die ezel gaat niet meer op; dat stadium zijn we al voorbij; dit is dommer dan dom!

Inmiddels is het ruim na 18:30 uur en zijn we op de 88e zet beland. De zwarte pionnen zijn al ver opgerukt. Tijd om vanaf de zijkant de zwarte koning te bestoken. Let ook op de positie van de witte koning; staat prettig in de hoek geparkeerd en kan geen kant meer op. Alleen nog naar Ie-nul zou Willem Muhring zeggen. Om toch vooruit te komen speelde zwart Kh4-h3. Nu wordt de witte koning helemaal ingeperkt. Ook veld Ie-twee is ontoegankelijk geworden. Tijd om de toren weg te geven!   Na Tb4-b3+ moest de zwarte koning terug naar h4. Ook Tf2-f3; Tb3xf3+ g4xf3 is pat! De toren is ineens een dolle toren geworden: Tb3-h3+! En na een wilde achtervolging (Kg5 Th5+; Kf4 Tf5+; Kg3 Tf3+) besloten we tot remise.

Driemaal een veelbelovende stelling laten schieten door driemaal op ezelachtige (= zeer domme) wijze de zelfde fout te maken. Zoveel ezelachtigheid (= domheid) kom je zelden tegen. Wat kunnen we doen om een herhaling te voorkomen? Op school leren wij ezelsbruggetjes als geheugensteuntje. Dus als u op dinsdag een speler ziet met een notatieboek met een omgevouwen hoek: Die speler ben ik en u weet u waar die ezelsoor voor dient.

 

Voor de volgende keren kan ik Willem Jutte aanbevelen als invaller. Wat mij 3 x is overkomen, zal hem niet gebeuren. Willem is immers een Penningmeester.

 

Een bekende prediker gaf deze bemoedigende woorden voor de toekomst:

"Wat er was, zal er altijd weer zijn" en "Wat er is gedaan, zal altijd weer worden gedaan".

Vrij vertaald: een ezel heeft niks aan een ezelsoor.

 

PS – Records in de HSB:

De late eerste slagzet van Manuel (30) is niet verbeterd (28).

De late eerste pion geslagen van Manuel (31) ook niet (28).

Het record van de langste remisepartij is binnengehaald: 93 zetten; mijn tegenstander had op un momento dado 1 zet meer opgeschreven; dus wellicht 94.