De klassieken [2] door Nico Peerdeman
Voor de echte klassiekerliefhebber was de 1e opgave een opwarmertje. Het fragment stamt uit de beroemde partij Torre-Lasker, Moskou 1925. Wit startte een combinatie die later “de windmolen” werd genoemd.
25. Lf6!! Dxh5 Zwart moet het dame-offer aannemen, 25. .., Dd3 26. Txg7+ Kh8 27. Dxh6+ Dh7 28. Tg6 is mat 26. Txg7+ Kh8 27. Txf7+! De molen met de toren en loper als wieken doet nu op de 7e rij destructief werk. Veel zwakker zou zijn 27. Tg5+ Kh7 28. Txh5 en zwart leeft nog een beetje. 27. .., Kg8 28. Tg7+ Wit herhaalt het mechanisme zolang mogelijk langs de 7e rij.
28. .., Kh8 29. Txb7+ Kg8 30. Tg7+ Kh8 31. Tg5+! Wit laat de pion op a7 staan, om zwart geen tegenkansen langs de a-lijn te laten. 31. .., Kh7 32. Txh5 Kg6 Wint toch nog een stuk terug.
33. Th3 Kxf6 34. Txh6+ en wit won het eindspel met 3 pionnen meer op de 43e zet.
De Mexicaan Torre (1904-1978) (zie foto) was de geestelijke vader van de Torre-aanval Dit openingssysteem ontstaat na 1. d4 Pf6 2. Pf3 e6 3. Lg5. In het zeer sterk bezette toernooi Moskou 1925 behaalde hij een gedeelde 5e plaats met een score van 12 uit 20 (+8 = 8 -4). Lasker werd 2e met 14 uit 20 (+10 =8 -2). Als gevolg van zijn zwakke psychische gesteldheid was hij gedwongen om zich in 1926 op zijn 22e uit het internationale schaakleven terug te trekken.
In 1977 (1 jaar voor zijn dood) werd hem de grootmeestertitel toegekend.
Emanuel Lasker (1868-1941) is tot op de dag van vandaag met 27 jaar de langstzittende wereldkampioen uit de schaakgeschiedenis. In 1921 raakte hij zijn wereldtitel kwijt aan de Cubaan Capablanca. Moskou 1925 was bedoeld als Laskers’ afscheidstoernooi. Hij was toen 56 jaar. Financiële nood noopte hem te blijven schaken. Nottingham 1936 was zijn laatste toernooi.
 |
De 2e klassieker is de volgende.
Als gezocht wordt naar voorbeelden van de
fraaiste zetten uit de schaakgeschiedenis
mag dit fragment niet ontbreken.
Zwart deed een briljante zet, die bijna
onwerkelijk aandoet.