“Dé schaker bestaat niet. Maar troost u: dé dammer bestaat ook niet.” Aan het woord is Minima Blondje, de voorzitter van de schaakbond. Mevrouw Blondje spreekt een select gezelschap van sterke schakers en wat minder sterke bobo’s toe. Het is een feestelijke bijeenkomst waarbij de pers is uitgenodigd. De schaakbond hoopt de aandacht op zich te vestigen. Mevrouw Blondje is nog niet zo heel lang voorzitter. Vroeger was zij actief in de damwereld en zij nam bij de vrouwen aldaar een verdienstelijke honderd en elfde plaats in. Maar – zoals dat soms gaat – zij werd verliefd op een schaker en betrad als gevolg daarvan de schaakwereld. Haar geliefde, de vooraanstaande schaker Blondje, vond het eigenlijk wel een leuk idee als zij zich voor de vacante plaats van bondsvoorzitter zou kandideren. Minima was best wel een strebertje, dus dat deed ze. De schakers, die het allang best vonden zolang zij maar ongestoord konden schaken, benoemden haar bij acclamatie tot de nieuwe voorzitter van de schaakbond. En hier stond ze dan, het boegbeeld van het vaderlandse schaken.
“Ik ken de schaakwereld nu een paar jaren. En ik moet u zeggen: de schakers-identiteit heb ik niet gevonden. Er zijn eigenlijk helemaal geen verschillen tussen schakers en dammers, wij zijn allen bordspelers.” Goh, zo hadden wij schakers het nog nooit bekeken. Er zijn misschien wat te verwaarlozen verschilletjes in de spelregels van de twee sporten, maar de overeenkomst is veel groter: dammers en schakers hebben gelijkelijk een bord voor hun kop als ze spelen! Eigenlijk toch wel diep gezien door Minima! Wij boffen toch maar met zo’n bondsvoorzitter. Trouwens, de hele familie Blondje betekent veel voor de schaakwereld. Vroeger was de moeder van de heer Blondje, Dominatrix Blondje, ook al voorzitter van de bond geweest. Die had haar op de tanden, geweldig zeg! Maar, eerlijk is eerlijk, Minima Blondje ziet het allemaal nog weer scherper dan haar struise schoonmoeder. Misschien moeten we de dambond en de schaakbond gewoon maar opheffen en een Koninklijke Nederlandse Bordspelers Bond oprichten, de KNBoBo. De bobo’s in de zaal applaudiseren, de schakers schuifelen nu toch wat ongemakkelijk op hun stoel, de jongens van de pers noteren gezwind wat zij horen en zien. Dit is ongetwijfeld een hele aparte reclame voor de schaakbond, bedenk ik …
“Wat lig je nou te murmelen en te pagaaien?”roept mijn wederhelft, terwijl zij mij klaarwakker schudt. “Het is midden in de nacht. Kalm jij!” Met een ruk draait ze zich om en slaapt weer in.
Mijn hart bonkt, al is de nachtmerrie nu dan wel voorbij. Toch durf ik niet onmiddellijk weer naar dromenland te verhuizen. Bovendien proef ik vagelijk de gore nasmaak van een blonde rakker in mijn mond. Die nacht heb ik misschien nog drie uurtjes geslapen. Maximaal.