Een maandof wat geleden stond in de krant (bij ons in Veendam is dat het Dagblad van het Noorden) dat de kledingwinkel “Koningdame” wegens faillissement zou sluiten. Het ondernemende echtpaar, dat een aantal ondernemingen bestiert, had daar een heel simpele redenering voor. De krant citeerde: “wij hebben het zo druk dat we soms de post een tijd niet open maken. Zodoende hebben we de dagvaarding gemist en waren we opeens failliet verklaard”. Iedereen die een beetje juridische kennis heeft vergaard, zal zijn of haar wenkbrauwen fronsen bij zo’n verhaal. Alsof vorderingen uit de lucht komen vallen. Voor kritische journalistiek moet men echter niet bij de regionale bladen zijn. De enigen die op kritiek kunnen rekenen zijn de gemeentelijke bestuurders en politici. Alle anderen zijn immers potentiële adverteerders en die strijk je niet tegen de haren. De stelling van de ondernemers bleef dus simpelweg onweersproken! Vorige week werd de winkel leeggehaald. Ik heb nog even staan kijken, maar er kwamen geen spullen naar buiten die enige verwantschap met de naam “Koningdame” hadden. Niet dat ik mij een voorstelling daarvan had gemaakt, doch ik wilde me graag laten verrassen. Toch zal de naam “Koningdame” niet zomaar gekozen zijn. Daar is over nagedacht. Ik had op mijn lijstje “potentiële onderwerpen voor de column” deze winkel staan. Ik had mij destijds voorgenomen om de eigenaren voor de lokale radio te interviewen en meteen stof voor de column te vergaren. Het faillissement zette daar een streep doorheen. De klant is koning en de, in merkkleding gespecialiseerde zaak, richt zich volledig op de dames. Zo iets zal het wel zijn. Ik sprak met mijn oudste zoon, jeugdleider bij SC Veendam, over deze column in wording . Ik kreeg van hem te horen dat een zoontje van de ondernemers bij ons jeugdlid is. Omdat de columns ook verschijnen in ons clubblad, maak ik nu een goede kans op een interview en op uitleg over de naam. Een andere ondernemer in het nieuws is de banketbakker Puik. Dik in de zeventig inmiddels. Hij verkocht zijn banketbakkerij annex lunchroom en ieder dacht dat hij met pensioen zou gaan. Puik, die in de begin jaren zeventig enige tijd lid van onze schaakclub was, is een kleurrijk figuur. Er zijn de nodige anekdotes in omloop; ik beperk mij hier tot de feiten: Zijn lunchroom was befaamd vanwege de kwaliteit van het gebak en de bediening. Hij nam alleen mooie, jonge, slanke, blonde meisjes aan! De oude vos is echter zijn streken niet verleerd. Binnen een maand had hij op 80 meter afstand een nieuw horecabedrijf geopend. Met een goed gemoed vertelde hij aan de pers: “ik heb geen concurrentiebeding getekend en ik betaal nu de helft minder huur dan in het vorige pand”. Als een wervende slogan had hij nog gezegd “er kan ook geschaakt worden in de nieuwe zaak”. Ik heb het personeel nog niet gezien en kan derhalve nog niet oordelen over zijn troeven uit het verleden. Dat er echter veel mensen zullen afkomen op het schaken betwijfel ik. Het schaakbord met stukken is er wel. Het staat op de koelvitrine. Het wachten is nu op een uitnodiging aan de schaakclub om het café/lunchroomschaak een publicitaire impuls te geven!
