|
Corus 1 |
"Verder zeg ik niets meer!" |
Ben Ahlers |
Het was niet de bedoeling. De vorm is abominabel, het spelplezier (dus?) navenant. Het is tijd voor een ruime time-out. Tot die beslissing was ik eigenlijk al gekomen. ’t Is nog even aanhangen tegen het doorhakken van de knoop, maar gehakt zal die worden. In vertrouwde kring had ik zulks al laten doorschemeren:helemaal in stilte lijden doet tenslotte geen recht aan het belang van een dergelijke beslissing.
En dan komt de aanzegging uit Wijk aan Zee ook nog weer eens langs. Ik verwijs naar de eerdere bijdragen van o.a. de hand van Jan van den Bergh en van mij om een indruk te krijgen van de vele en gemengde gevoelens die dit toernooi vermag op te roepen. Daarbij mijn ervaring van vorig jaar: een nare griep met bijlagen, die toen nog niet eens Mexicaans mocht heten. Het was dus duidelijk: hier ga ik niet meer aan beginnen.
En dan gaat het toch weer knagen. De maten melden enthousiast dat Corus er weer aankomt. Misschien toch maar? Een mooi afscheidstoernooi en misschien valt het toch weer mee. De agenda laat het toe (“z.z.p.” betekent tegenwoordig vooral “zelfstandige zonder perspectief”) en je kunt nog altijd naar de echte schakers kijken…
Clubavond. Ruurd schiet me even aan. “Ik rijd dit jaar en er is nog een plek in de auto vrij…” En voor je het weet flap je eruit: “Leuk, ja graag, bedankt!” Het heeft zo moeten zijn en Ruurd beoordeelde het als een verstandig besluit. En ja, ik had me al aangemeld… “Afzeggen kan altijd nog.”
Belangrijk onderdeel van de feestvreugde vormt altijd de gemeenschappelijke reis naar en van Wijk. Ook dit jaar stonden de reisgenoten garant voor genoeglijke, ja soms zelfs diepgravende beschouwingen over en analyses van ongeveer alles; het schaken dient slechts als referentiepunt. Ieder beseft daarbij dat alles dat wordt gezegd kan worden opgetekend en aan de openbaarheid prijsgegeven. In een enkel geval – ik kom daarop nog terug – leidde dat zelfs tot onkarakteristieke terughoudendheid, grenzend aan politieke nietszeggendheid.
Willem zet de toon met een uitgebreid college over het begrip ambitieniveau versus nog zo het een en ander. Hoewel geregeld onderbroken door kritische vragen van Henk bereikt hij dat we ons uitspreken: Willem gaat voor een score van 2100+, Jan wenst te promoveren naar groep 2 “waar hij rechtmatig thuishoort”, Ruurd wil zijn groep winnen en Henk uit zich voorzichtig maar komt ook in die buurt en ik zou 4½ uit 9 al mooi vinden.
Daar was ook nog de kwestie van de veiligheidsgordel midden achterin. Om reden van evenwichtige ballastverdeling nam Henk daar veelal plaats tussen Willem en Jan. En daar viel hem iets op. De gordel week qua gebruik af van de overige! Dit onderwerp werd uitgebreid behandeld door het meer technisch georiënteerd deel van de inzittenden, maar een bevredigende conclusie werd niet bereikt. Ruurd heeft het uiteindelijk, het onderwerp blijkbaar moe, thuis uitgezocht. “Een uitneembare kindgerichte voorziening”… Kijk!
Van Willem is bekend dat hij enige moeite heeft met bepaalde categorieën tegenstanders. Zo speelt hij
niet graag tegen kleine gevaarlijke rotjochies en komt in dit verband een van Manuels karakteristieke typeringen (“een ratingloos wijf uit de Oekraïne!”) in herinnering. Sinds deze aflevering van Corus heeft
zijn collectie “Angstgegners” uitbreiding ondergaan. Verder zeg ik niets, maar het siert Willem dat hij ►
desondanks in het vervolg van het toernooi met het mes tussen de tanden terugvocht (“als een man!” noot bewerker) en ruim voldeed aan zijn ambitieniveau/streefniveau o.i.d. (TPR 2150 of daaromtrent)!
Jan is gekend om zijn brede belangstelling, onder meer voor de politieke kaart van ons opmerkelijke landje en de evenzeer opmerkelijke gemeente Zoetermeer. Uiteraard ligt deze keer de nadruk op het gemeentelijk gebeuren (het kabinet strompelde in de maand januari nog mismoedig voorwaarts): de verkiezingen! Eén onzer overweegt na – maar dat is louter toeval – bij hem geïnformeerd te hebben “wat zo’n raadslid nu toucheert aan vergoeding” een lijstverbinding met de lijst Nawijn. Oogmerk: het slechten van het taboe dat op incontinentie rust! Zie, ook dit soort onderwerpen is in ons select gezelschap voluit bespreekbaar.
Verder vernemen we dat het tot de gemeentelijke ambitie behoort bezwaar en beroep tegen haar beslissingen tot nul te reduceren en een havenstad te worden… (noot bewerker: genoemde doelstellingen werden hem volledig toerekeningsvatbaar aangereikt door zijn concernmanagement, die de stof van het college van Willem duidelijk nog niet had verteerd..)
Toont Jan bij deze onderwerpen al een zekere (noot bewerker: gezien bovenstaande constatering begrijpelijke) terughoudendheid, zoals dat van een professionele beleidsambtenaar betaamt, ronduit zwijgzaam werd hij bij de door de overige reisgenoten uitbundig besproken milieuschandaalkwestie.
Eén zorgelijke opmerking, slechts gevolgd door een “en verder zeg ik niets.” En – ere wie ere toekomt – daar hield hij zich aan, ondanks de stortvloed aan pogingen die we bleven ondernemen om hem tot openhartigheid te bewegen.
Zijn toernooi liet hij niet negatief beïnvloeden. Hij scoorde ruim, voldeed aan zijn doelstelling en zat op de terugweg veelal tevreden en neuriënd op de ronde terug te kijken. Toch bleek hij achteraf niet geheel tevreden met zijn prestatie. Misschien is hij bereid hier nog iets over te zeggen, al dan niet in het kader van deze bijdrage (die hij zo vriendelijk was voor mij te ontdigibetiseren) (noot: bewerker: zie zijn bijdrage in dit nummer).
Ruurd is de rustgevende factor in het kleurrijke gezelschap. Het patina van de ervaren bestuurder , dunkt me, en deze eigenschap kwam ook in de rol van autobestuurder goed van pas. Zo had men in Wijk dit jaar bedacht dat het handig zou zijn de befaamde paardenweide ontoegankelijk te houden voor auto’s. Reden: de wei was net opgeknapt. Afdoende dus. Om de chaos die hiervan het gevolg was onder controle te houden werden enkele mensen in hesjes gehesen en – aldus met macht bekleed – aan de verantwoordelijke taak gezet schakers te bewegen strak en zuinig in te parkeren. (Het geheel maakte op de bewerker de indruk van een groepje Eddies the Eagle die het verkeer moesten regelen: en dat zonder De Bril!) Dat leidde tot amusante taferelen. Schaker dreigt naar de zin van de “Behörden” te ruim in te parkeren. Official, die door zich op de grens van de door hem toegestane ruimte plaats te nemen aangeeft hoe het wel moet wordt ongeveer van de sokken gereden. Zijn commentaar: “….dan word ik ongemakkelijk”, dan blijf ik gewoon staan! ” Wij: “Joh!” en “dat willen we meemaken!” Dat leverde een aardige sociologische onderbouwde analyse op…
En zo was er iedere dag wel wat. Maar toch: zonder een schrammetje uit en thuis. Hulde! Ruurds toernooi was, vond ik, wat wisselvallig. Een zeer sterke eerste helft, met goed spel, maar in de tweede helft liet hij het een en ander liggen. De dinsdag na het toernooi was de reden manifest. Snipverkouden, grieperig en dus op het tandvlees door de laatste ronden gekluund – ik weet er alles van.
Henk is een nauwgezette man, die beschikt over een vlijmscherpe waarneming. Zowel in als buiten de schaaksport rust hij niet voor hij weet hoe het zit. Het “kinderzitje” is al even aan de orde geweest, maar ook in de kwestie Sterigenics was hij op dreef. Wie zocht even na over welk “stofje” het gaat en hoe het zit met riskante hoeveelheden? Wie vergelijkt dat met andere potentieel verderfelijke spullen (water, zuurstof?). Vast, Vloeibaar of Vluchtig? Ik bedoel maar…Zoals gezegd: zijn bevindingen zijn Jan voorgelegd met het bekende onbevredigende resultaat. Nog één voorbeeld van deze attitude. Voor ons rijdt een taxi van de door ruzies, rellen en buitensporige tarieven bekende TCA-club. Ruurd en ik merken op dat het niet meer vreemd is dat er geen passagier in de taxi te bekennen is. Logische veronderstelling komt vervolgens van Henk: “Nee, die ligt waarschijnlijk in de kofferbak…”
Henk moet zelf maar zeggen wat hij van zijn toernooi vond. Mij leek dat hij een goede prestatie neerzette. Misschien had het toernooi voor hem nog wat langer mogen duren. Twee dingen wil ik jullie in dit
|
verband niet onthouden. In Henks groep zat een voor hem – en voor ons – oude Duitse bekende. Laten we deze “Alter Kamerad” – piëteitshalve – “Otto Baumrucker” noemen. Henk heeft hem eens, in een van de meest idiote Schwindels die ik ooit heb gezien, een punt afhandig gemaakt. Het behoeft geen betoog dat de man zich nu als een kind liet opbrengen. Het tweede voorval nam ik zelf waar. Kijkend bij zijn bord (na een snelle remise) bleek mij dat hij een moeilijke stelling aan het keepen was. Voor Henk onzichtbaar vraagt iemand met een handgebaar Henks tegenstander naar het resultaat van een partij op een naburig bord. Henks tegenstander roept “remise”. Henk kijkt op, begrijpt wat er aan de hand is, reikt zijn tegenstander de hand en zegt: “akkoord””! Natuurlijk wordt gewoon doorgespeeld maar Henk meldde nadien met ’n zekere trots dat hij “geheel tegen zijn gewoonte in hier maar geen rel over wilde maken”…. Zelfoverwinning. Klasse! Resultaat van die partij, meen ik overigens, remise.
|
|
Met tegenzin moet ik tenslotte ook iets over eigen toernooi melden. Samenvattend: het was niet best. 5 uit 9 kan natuurlijk nog wel, maar de manier waarop… In ieder toernooi speel ik wel één baggerpartij, maar dit keer waren er twee. Op Ahlers-Vistisen (ronde 8) kom ik straks nog even terug, maar in Seeleman-Ahlers (ronde 5) geef ik – in “mijn eigen Winawer” – in overbekende stelling een vol stuk weg. Dat geeft zelfhaat en terecht.
Ik sluit af met enig licht schaakwerk, maar niet nadat ik mijn reisgenoten dank heb gezegd. Heren, u was prima gezelschap en als die ruime time-out er komt heeft dat niet aan u gelegen.
Ik heb gezegd.
Ahlers-Vistisen – Wijk aan Zee, januari 2005.
Tegen Lars had ik al eerder gespeeld. Onze partij uit 2005 stond me nog bij. Ik geef die partij met mijn commentaar van destijds
1. d4 Pf6
2. c4 c5
3. d5 e6
4. Pc3 exd5
5. cxd5 g6
6. Pf3 d6
7. Lf4 a6
8. e4 Lg4
Hier wist ik het (al) niet meer. 8.. Lg4 was m.i. te vroeg en ik kende een soort van weerlegging (Da4 en Pd2 om Lg4 te deplaceren), maar dacht dat dit hier niet kon (8. Pbd7 en b5 “met tempowinst” of – erger nog – onmiddellijk ..b5). Dit nu is onzin: op …b5 komt Lxb5 en – belangrijker – 9. …Pbd7 10. Pd2 b5 11. Dc2 gevolgd door 12. a4 (na … b4 komt Pcb1 en Pc4) is beter voor wit. Ik had daarnaast een vaag idee dat 9. …Ld7 een tempo zou winnen voor zwart , maar dat is natuurlijk ook onzin. Pion d6 is zwak en zwart verliest nog meer tijd omdat d7 voor een paard nodig is. Conclusie: opening slecht begrepen en teveel ontzag voor – slecht verwerkte -“ theorie”.
9. a4 Lg7
10.Db3
►
Dan maar een variant die ik me wel “herinnerde”: inslaan op b7. Domme keuze: – ik wist dat het riskant was. Ik had het voor mijn zwart-repertoire ooit gezien en dat beviel me – wist ik! – wel goed. De straf die volgt is dus verdiend!
10. … Lxf3
11. Dxb7 Pbd7
12. gxf3 Tb8
Van Wely – Topalov, Antwerpen 1997, uitgebreid door Stohl geanalyseerd in Instructive Modern Chess Masterpieces: kansrijk voor zwart.
13. Dxa6 Ph5
14. Lc1
Hier vertrouwde ik mijn stelling al lang niet meer. Ik volgde zonder het te weten nog enkele zetten van van Wely.
14. …. 0-0
15. Le2 Df6
En nu mis ik de laatste kans. Wit moet aktief op d6 blijven spelen, anders wordt hij op de zwarte velden opgebracht. Topalov speelde …Le5 (met de bedoeling Dh4) ook om d6 te blijven steunen. Df6 doet dat onvoldoende en ik had moeten profiteren met Pb5 (!). De stelling blijft dan onduidelijk.
16. Dd3 ? Pf4
17. Dc2 Pe5
18. Ta3 Pfd3+
 |
|
|
19. Kf1 Dh4 20.Lxd3 Dh3+ 21. Ke1 Pxf3+ 22. Kd1 Pd4
Een dure les! (0-1)
Dat zou me niet weer gebeuren…
|
Ahlers-Vistisen – Corus 30 januari 2010.
1. d4 Pf6
2. Pf3 c5
3. d5 e6
4. c4 exd5
5. cxd5 d6
6. Pc3 g6
7. e4 a6
8. De2 Lg4
9. e5 Lxf3
10. Dxf3
Yearbook 76 geeft 10.gxf3 als enige voortzetting. Hier wist ik het dus ook al niet meer…
10 … dxe5
11. Lg5 Lg7
12. d6 Dxd6
13. Td1 Dc6
Ook … Db6 is mogelijk
14. Pe4 Pbd7
15. Pd6+ Ke7
16. Dxc6 ?
Bereid een vreselijke blunder voor. 18. Db3 biedt nog kansen maar lijkt me ook onvoldoende.
16 …. bxc6
17. Pxf7 ??
Met het “plan” … Kxf7 Txd7. Helaas staat Pf6 na Kxf7 niet meer gepend. Dit zag ik pas minuten nadat ik Pxf7 had gespeeld.
17. … Kxf7, en na nog een paar zetten 0-1.
Hoezo, leren van fouten?
Niet alles ging mis. In de nu volgende partij onderschat wit ietwat zwarts thematische Indische tegenspel op de damevleugel
Atto Billio (Ita, 2133) – Ahlers, Corus 29 januari 2010.
|
|