Ik heb eens even gekeken naar het lijstje van columns die ik inmiddels heb geschreven voor deze “schaakstek”. Daarin kwam geen column voor met een titel als boven. Dat zou je gezien onze sport een omissie kunnen noemen. Deze omissie ga ik goedmaken, maar … over een schaakblunder zal het niet gaan. Ik ga het namelijk hebben over DE blunder, die waar heel schaatsminnend Nederland goed ziek van was, de blunder van Sven. Wacht eens even. Blunder van Sven? Van Kemkers toch? Deze coach gaf immers een foute aanwijzing en de schaatser deed toch gewoon wat zijn coach aangaf? Beide is waar. Maar er is een krachtig verschil: niet de coach werd aan het eind van de rit officieel gediskwalificeerd, maar zijn pupil. De schaatser is het die de fout bij de wissel maakte en hij, alleen hij, is degene die tijdens de wedstrijd wordt afgerekend op wat hij doet. Hij had niets op zijn in dwaling verkerende coach moeten doen. O ja, ik begrijp best dat de beslissing door Sven in minder dan een seconde moest worden genomen. Dan is het meer dan verleidelijk de aanwijzing van je coach op te volgen, de man die samen met jou al voor een hele diarree van successen heeft gezorgd. En toch blijft Sven uiteindelijk verantwoordelijk voor wat hij doet. Hij had stevig in zijn schoenen moeten staan en dat was kennelijk niet het geval. De coach moet principieel gezien worden als “slechts” een helper, een persoon die er uiteindelijk helemaal niet toe doet.
Het merkwaardige is dat ik het bovenstaande standpunt niet heel duidelijk heb horen verwoorden in de commentaren die na het debacle op de televisie werden gegeven. Men leek er in Nederland vanuit te gaan dat Sven zo’n beetje verplicht is zijn lot volledig in de handen van zijn coach te leggen. Men belegde de fout daarom unaniem -voor zover ik heb gehoord- bij Kemkers. In het schaken hebben we ooit gehoord van mevrouw Petrosian die een secondant van haar man oorvijgde, omdat hij bij de voorbereiding iets verkeerd had gedaan en haar echtgenoot daarvoor moest boeten -in haar ogen dan. Ook Karpov schijnt zich na die korte verliespartij tegen Kortsjnoj in de match van 1974, in onheuse bewoordingen te hebben uitgelaten over zijn trainers. Zij hadden bij de openingsvoorbereiding een offer op h7 overzien. Kortsjnoj stak er later in een boek de draak mee. Neen, ik denk dat schakers zullen beseffen dat Kemkers dan weliswaar in een vat met kokende olie moet worden ondergedompeld, maar dat het Sven zelf is geweest die zijn goud op de tien kilometer heeft weggegooid.