Wij waren er niet in de meivakantie. Gezwicht voor een vakantie aanbod. Een vijfdaagse Romantische Rijn Reis. Romantiek zit in je zelf. Dat is niet iets wat in een reis kan zitten. Maar ik geef toe: het allittereert heel mooi en het trekt de aandacht. Trein, tandradbaan en boot er bij, aantrekkelijker kan het niet. Althans niet voor mij. Elke grote rivier fascineert. Een symbool van de eeuwigheid en prachtig onderdeel van die machtige kringloop van het water.
Begin Mei niet in Nederland vertoeven, dat maakt het leven anders. In de landen om ons heen gaan 4 en 5 mei voorbij als gewone dagen. Als Nederlander blijf je natuurlijk wel bewust van de dodenherdenking. Het bevrijdingsfeest is lastig vieren in het buitenland, tenzij je de hele tent een rondje geeft, voor het herdenken van de doden is alleen stilte nodig. Wij hadden het ons bij het boeken van de reis niet gerealiseerd, maar wij zaten in Remagen. Het oprukkende Amerikaanse leger kon in 1945 de spoorbrug over de Rijn in handen krijgen. Het was de enige niet opgeblazen brug over de Rijn. Na tien dagen intensief gebruik stortte de brug, verzwakt door de hevige beschietingen als nog in. De torens van de bruggehoofden zijn aan beide zijden van de rivier bewaard gebleven en aan de Remagen zijde is er een museum ingericht in de torens. Daar bevonden wij ons op 4 mei acht uur ’s avonds voor onze twee minuten stilte ter nagedachtenis aan allen die hun leven verloren als gevolg van oorlog en onderdrukking. We stonden er even samen stil, terwijl, uiteraard, de fietsers, wandelaars en rolschaatsers gewoon hun weg langs de Rijnoever vervolgden. Twee dagen eerder, bij aankomst in Remagen waren wij blij verrast: het hotel lag letterlijk aan het spoor. De dame van de receptie geloofde haar oren niet toen ik vroeg naar een kamer aan de Bahnhofseite. Dat is meestal andersom. Gelukkig was zij bereid ons om te boeken naar de voorkant. Voor de zekerheid had ik er bij gemeld dat ik trein-liefhebber ben. Daarbij voor haar het risico wegnemend dat wij er later spijt van zouden krijgen en zij weer een omboekverzoek zou krijgen. De muziek van de goederentreinen die de hele nacht langs denderen, daar slaapt een mens heerlijk op, dat kan ik verzekeren. Mijn echtgenote denkt daar iets genuanceerder over, maar wil gelukkig mij deze beleving niet onthouden. Wij hebben overigens fantastisch weer gehad en ik kan de vakantie dan ook alleen in superlatieven beschrijven.
Voor mijn schaakmoment moest ik lang wachten. In de winkelstraat van Königswinter bleven wij op de laatste dag van onze vakantie, staan voor een etalage met miniaturen. En daar stond een tafel met ingelegd schaakbord in miniatuur. En dan hebben we het over echt miniatuur, dat een goede verhouding heeft tot het meubilair in een poppenhuis. De stukken waren zo’n 5 millimeter hoog. De ontwerper was verstandig: slechts enkele stukken op het bord. Aan weerszijden waren twee carnavaleske figuren in een stoel geplaatst en het tafereel had, hand geschreven op een kaartje, als titel “schachmatt” gekregen. Ik heb in de loop van de jaren zoveel onzin-stellingen in ensceneringen gezien, dit vroeg er om om gecontroleerd te worden! Het was wel even turen, maar ik kwam er uit. Wit: Kb1, Tb2, c2; Zwart Kc6, Le6, Tf1,b6 En inderdaad, wit staat mat.