In het Noorden van Nederland zijn de actiekaartjes van grootwinkelketens zeer populair. Ik doel op de NS-dagkaarten voor een relatief laag bedrag. Omdat vrijwel alles ver van Groningen ligt (voor de liefhebbers: Assen-Zwolle is de langste Intercity afstand zonder stop), is zo’n aanbieding al snel goedkoper dan een gewoon kaartje met korting. Ik heb ze in de loop der jaren van vier verschillende ketens aangeschaft en kijk al weer met enige belangstelling uit naar de volgende in de rij. De laatste actie bracht voor de schakers van de vereniging SC Veendam onze hoofdstad een heel stuk dichterbij. Niet in tijd, maar wel in kosten gerekend. Een achttal zag er een mooie gelegenheid in om het Max Euwe festival te bezoeken. Nu moet ik er nog bij vertellen dat onze vereniging vorig jaar 75 jaar bestond. Naar verwachting zouden 75-jarige verenigingen in juni 2010 voor een speciaal jubileum Euwe festival worden uitgenodigd. Even voor de buitenstaanders: het was 75 jaar geleden dat Max Euwe wereldkampioen werd, tot nu toe de enige wereldkampioen schaken uit Nederland (en West Europa). En zo zaten wij op een een mooie uitnodiging te wachten, die nooit kwam. Navraag leerde dat het omgekeerd was: op de website van het M.E.C. heeft gestaan dat wij ons hadden kunnen aanmelden. Waarmede bewezen was dat de leden van SC Veendam laag geklasseerd staan in het klassement van internet-struiners. M.E.C. directeur Eddie Sibbing besloot dat goed te maken in 2011 en zo kreeg SC Veendam een voorkeursbehandeling mèt rondleiding. Het spreekt van zelf dat wij, ondanks het vroege uur, goed geluimd aan de treinreis begonnen. Wij nestelden ons bij de eerste vrije vier bij vier banken die we zagen. Na korte tijd kwam er een heer op ons af die ons aansprak met de woorden: “Ik neem aan dat u gezamenlijk reist en van plan bent veel met elkaar te praten”. Wij zeiden natuurlijk ‘ja’, waarop het antwoord kwam dat wij in een stilte coupé waren gaan zitten en dat hij zeer zeker bezwaar zou gaan maken tegen onze inbreuk daarop, omdat hij van plan was te gaan werken. Hij had de laptop al klaar staan en bovendien was het een trein met een proef-internetaansluiting. Er waren nog vele plekken over en zouden wij zo vriendelijk willen zijn in een volgende coupé te gaan zitten. Natuurlijk deden we dat, maar ik kon toch niet nalaten hem veel succes te wensen met de vier meisjes die een eindje verderop zaten. Hoe dat afliep weten wij niet, want wij gingen natuurlijk meteen van start met onze schaakverhalen en dan zit je in Amersfoort voordat je het weet. Vijf van ons zaten op het Max Euweplein in de simultaan en drie man in de klokséance. Hans Ree deed de eerste simultaan en S.J. won! Mat achter de paaltjes. Een dergelijke schaakblindheid zal Ree niet vaak overkomen zijn. Aan het slot kreeg P.J. nog remise in een voor hem verloren eindspel, omdat de tijd om was. Alleen wat heb je er aan? Eigenlijk gaat ieder liever ten onder in een zinderend gevecht dan dat men punten cadeau krijgt. Sosonko speelde de eerste klokséance en deed dat op de simultaan manier door snel langs te borden te lopen. Enkele spelers lieten zich daardoor intimideren, gingen ook steeds zetten als hij kwam en maakten fouten. Ik besloot voor elke zet goed na te denken en de achterstand op de klok voor lief te nemen. Die liep daardoor op tot 20 minuten en ik begon mij daar wel een beetje zorgen over te maken. Gelukkig schoot het weer mij te hulp. Het was koud en nat en Sosonko moest een sanitaire pauze houden. Hij vroeg daarvoor geen time-out (kon misschien niet vanwege het strakke tijdschema van dag) en daardoor werd mijn achterstand met tien minuten bekort. We hadden een Konings-Indiër op het bord waarbij Sosonko rekende op de grotere manoeuvreerruimte voor zijn witte stukken. Door steeds te switchen tussen beide vleugels zou hij uiteindelijk een pion kunnen winnen. Ik besloot echter die pion niet meer te verdedigen en op de koningsvleugel door te stoten. Daardoor kwam ik in de aanval en moest de grootmeester zich lange tijd nauwkeurig verdedigen. En toen hij de ergste moeilijkheden had overwonnen, bood hij remise aan. En dan moet je in één volle seconde alles overwegen. Weiger ik, dan zal hij alles op alles zetten om mij in de slotfase over te houden. We hadden beiden nog 10 minuten en er waren nog twee andere borden over. Ik dacht beter te staan, maar wat is dat waard tegen een grootmeester? Op de klok winnen zou ik niet willen en verliezen wilde ik eigenlijk ook niet. Ik schudde hem de hand en heb tot op heden nog niet durven kijken of ik de kans van mijn leven om echt van een grootmeester te winnen heb laten liggen..