Mijn eerste i-phone moet ik nog steeds kopen, De Scharlaken stad ben ik niet gaan herlezen, maar Desolation heb ik wel even opgezet. Dat doe ik trouwens tamelijk vaak.
In 1963 kwam ik in Assen op school. Na enige tijd verscheen de tekst “C+B” op verkeersborden. Geschreven met viltstift, die toen dus al uitgevonden moest zijn. In mijn onschuld (ik woonde in Appelscha) dacht ik dat C+B “Claus en Beatrix” betekende. Ik was tegen Claus, en ook tegen Beatrix. In Amsterdam kwam je in die tijd het opschrift “Klaas komt” veelvuldig tegen. Ik wist niet zeker of dat een provo-protest tegen De Verloving was. Het kon ook op Sint Nicolaas slaan, aan wiens bestaan steeds openlijker werd getwijfeld. Of stond Klaas voor Kanker en was het een waarschuwing tegen roken? C+B betekende in elk geval niet “Claus en Beatrix” en was geen protest tegen De Verloving. Het stond voor heel iets anders, voor “Cuby and the Blizzards”.
Onze gymnastiekleraar was fel gekant tegen het kabaal dat deze band volgens hem produceerde. De man barstte bijna uit zijn voegen toen een klasgenoot hem uitlegde dat C+B tot de besten in hun genre behoorden. Het liefst had hij die jongen een mep verkocht en de klas uitgestuurd. Hij was voor Claus en Beatrix, dat wel. De muziek was toen een heftig conflictpunt tussen de generaties. Maar omdat zowel de leraar, als de klasgenoot, als Claus, als Harry Muskee inmiddels dood zijn: zand erover.
Er waren in de jaren 60-70 meer Nederblues bands. In Den Haag had je de Livin’ Blues, Blues Dimension kwam uit Zwolle, en dan was er ook nog Rob Hoeke’s Rythm and Blues Band. Om er maar een paar te noemen. Maar Cuby and the Blizzards waren de beste.
Destijds was ik eerlijk gezegd meer in schaken geïnteresseerd dan in C+B. Volgens Bouwmeester hoorde bij schaken klassieke muziek. Smyslov was operazanger, Portisch zong ook niet onverdienstelijk, Taimanov was een beroemde pianist en Bouwmeester zelf hield van een sonatetje op zijn tijd. Mijn interesse in de klassieke muziek was nul komma nul na een jaar blokfluitles op de vrije woensdagmiddag.
In de Volkskrant schreef Ton Sijbrands dat Harry Muskee in 1973 aanwezig was bij zijn match tegen Andreiko en dat hij het boek over die match grotendeels geschreven had in de weken dat hij bij Muskee in Assen logeerde. Het zal toch niet zo zijn dat bluesmuziek voor dammers is en niet voor schakers?
Gauw Hans Bohm gemaild en die gaf direct antwoord: “En wat is dat nou voor een rare twijfel: schaken gaat niet samen met …..? Schakers zijn net mensen, dus van alle smaken en stijlen en voor- en na-keuren.”
Natuurlijk, zo is het. Je zou het soms bijna vergeten.