Zaterdag voor Kerst. Dirk, Jaap, Rob, Han, Maurice, ik. De Olympus. Niet het speelhonk van de Griekse goden, wel dat van Schaakvereniging Promotie. Het speelhonk van Promotie moet op 31 december 2013 schoon opgeleverd worden aan de gemeente Zoetermeer. Volgens de formule schoon = leeg. De rommel gaat naar het grof vuil, de rest wordt die zaterdag verhuisd naar het nieuwe onderkomen in de Leyens. Nou ja, nieuw. Het is de plek waar Promotie ooit al zo’n twee decennia haar onderkomen heeft gehad. Achteraf bezien is het “tijdperk Olympus” dus slechts een intermezzo geweest. Een intermezzo van…hoeveel jaar eigenlijk? Ik kon het me niet precies herinneren, maar de clubbladen en het boekje over het vijftigjarig bestaan van de club geven een loepzuiver antwoord. In de maand dat de wereld opgeschrikt wordt door “nine eleven” speelt Promotie voor het eerst in de Olympus.
Wat blijft me nu bij van die bijna 12½ jaar Olympus?
Allereerst dit: het tijdperk Olympus had veel korter kunnen zijn. In seizoen 2003-4 is er sprake van “flinke, onacceptabele geluidsoverlast. Tijdens de speelavonden is er een flinke discobeat te horen wat het schaken van een fatsoenlijke partij soms onmogelijk maakt” aldus het boekje Promotie 2002-2012. Op de jaarvergadering wordt eigenlijk al besloten tot verhuizing naar het BridgeHome. Op de valreep blijken er toch afspraken gemaakt te kunnen worden over wat er (letterlijk) boven ons hoofd allemaal niet meer zal gebeuren. Promotie blijft in de Olympus.
Het is ook de periode van enkele opmerkelijke talentjes. Pauline van Nies doet het uitstekend bij de meiden / dames, doet mee aan het jeugd-WK in Georgië en later ook aan het NK voor dames in Hilversum. Maar kindekijns worden groot, gaan studeren en verlaten de club. Het geldt helaas ook voor Pauline. Dan hebben we Robby. Hij is een Pauline van Nies in het kwadraat, als u begrijpt wat ik bedoel. Hij is twaalf en eigenlijk zijn we hem nu al kwijt. Hij speelt extern in de Meesterklasse. Zoetermeer is hem reeds te klein geworden. Wordt hij de eerste GM uit onze gelederen?
In seizoen 2002-3 had het Eerste met wat geluk naar de eerste klasse knsb kunnen promoveren. Dat zou een stunt geweest zijn. De realiteit is intussen anders: derde klasse en we willen hopen dat dat zo blijft. Ervaren ouwe knarren en sterke jongelieden hebben over de jaren hun heil elders gezocht. Natuurlijk is er een bloeiende jeugdafdeling, maar het is niet realistisch te verwachten dat er een constante stroom Paulines en Robby’s naar de senioren vloeit.
Jan van der Ploeg, Hans van der Wijk, zij overlijden. Sjaak zorgt ongewild voor een “affaire” door onwel te worden tijdens een knsb-wedstrijd, zijn leven hangt aan een zijden draad. De uitslag van de wedstrijd wordt via arbitrage op een nederlaag voor Promotie bepaald. Sjaak “wint” daarentegen en krabbelt er weer bovenop.
En tenslotte dit: “Schaak en mat” klonk het met onverholen blijdschap door de zaal. Er ontstond spontaan applaus. “O nee, toch niet”, klonk het 10 seconden later. Deze zinnen schreef ik in het clubblad van oktober 2006 bij het overlijden van Leen van de Meeberg. Zijn laatste “potje” speelde hij overigens tegen mij. De taxi die Leen elke dinsdagavond ophaalde kwam tussenbeide, het “potje” werd niet uitgespeeld. Een elegante beslissing van de goden van die andere Olympus.