Een aantal keren per jaar keer ik terug naar mijn geboortestad, Den Haag. Tot mijn verbazing heet de stad geen ‘s-Gravenhage meer. We moeten het immers simpel houden heden ten dage.
Dit las ik er over:
“Sinds 1990 gebruikt de gemeente consequent de naam Den Haag in plaats van ‘s-Gravenhage, mede in verband met de internationalisering van de hofstad, haar huidige status van mondiaal justitieel centrum en om aan te sluiten bij buitenlandse benamingen als The Hague (Engels), La Haye (Frans), Den Haag (Duits) en La Haya (Spaans). In paspoorten/identiteitskaarten en officiële stukken van de gemeente staat echter altijd ‘s-Gravenhage, nadat in 1990 een voorstel om de gemeentenaam officieel in Den Haag te veranderen was afgewezen. De telefoondienst en de posterijen gebruiken eveneens ‘s-Gravenhage. De spoorwegen en de ANWB gebruiken de kortere naam Den Haag.”
Afgelopen week bezocht ik die mooie stad aan de duinen met mijn zuster. Haar zoon had voor ons een pleinen-route bedacht en die gingen we lopen. Tegelijk een mooie test, door geen kaart te gebruiken, hoe het met mijn straten-kennis gesteld is. Vanaf het Centraal Station naar het Plein. Met in het midden het standbeeld van Willem van Oranje. Ooit was het een zeer druk tramcircuit, met daarbij de eindpunten van de interlokale trams. Lijn 3, met speciaal daarvoor gebouwd lager materieel om onder de poortjes door te kunnen), reed ooit zelfs over het Binnenhof. Op één na lagen er in alle toegang-straten tramrails, hetgeen nu moeilijk voor te stellen is. Via het Korte en Lange Voorhout, Plein 1813, Anna Pawlonaplein, Prins Hendrikplein, Koningsplein arriveerden we op het Regentesseplein (met beeld van Koningin Emma) voor een koffiestop. Onderweg naar onze geboorte-straat (via Copernicusplein, Valkenbosplein, Thomsonplein, Goudenregenplein en Irisplein) werden we door mijn neef (hij had zich onderweg met dochtertje bij ons gevoegd), de Galileïstraat in geloodst. Via een poortje konden wij een stadstuin in, geopend in 2011 en vorig jaar met een bezoek vereerd door Koningin Maximá.
De stichting Emmahof beheert met zeker 100 vrijwilligers deze tuin die als buurtontmoetingsplek fungeert. Ooit stond er een gebouw, gesticht als ontmoetingsplaats voor de St. Agnes parochie gemeenschap. Na een aantal wijzigingen in de bestemming, laatstelijk een landelijk befaamde boksschool, is het in 2010 aangekocht door de stichting. Er woorden veel buurt activiteiten ontplooid en ik was aangenaam verrast daaronder een schaaktoernooi aan te treffen. Aan de hand van twee oude affiches die nog aan de wand in het poortje hingen, kon ik afleiden dat in 2012 en in 2013 er een toernooi zou worden gehouden. Ook dit jaar staat zo’n toernooi op de kalender, echter niet concreter aangeduid dan “in juni of juli”. Wij bezochten na ons ouderlijk huis nog even onze nabij gelegen scholen aan de Hyacinthweg en de Klaverstraat. Bij beide mochten we naar binnen en daar liepen we dan zestig jaar na dato door de gang van onze lagere school. De betegeling van de muren, de vloer, de trap alles was nog zoals het was. De muurtjes van de speelplaats, ook ongewijzigd.
Het lyceum was inmiddels verdubbeld door bijbouw en heeft een andere naam: Segbroek College, maar er was nog genoeg te herkennen. Ik moest denken aan het Scholenkampioenschap van 1960. Het schaakteam van het Grotius Lyceum (Lemkes-Honijk-Mooijman-ter Laak) was in het Haagsch kampioenschap tweede geworden achter het St. Janscollege (Stam-Lindner-Oldenhof-van der Spek) en mocht meedoen aan het Regionaal Kampioenschap. Na winst tegen het Rijnlands lyceum in Wassenaar en het Barlaeus gymnasium uit Amsterdam (thuis) werden we in de derde ronde uitgeschakeld in Dordrecht door het door Dhr. Hoogendoorn geleid Dordrechts lyceum. Bij het Barlaeus speelde iemand aan het eerste bord wiens faam hem al vooruit was gesneld. Trots was hij, Herman Lemkes, na zijn remise tegen Hans Ree!