Op 7 december 2014 is Kees Dijkman overleden, 83 jaar oud. Kees woonde in de jaren zestig en zeventig in Zoetermeer en was lid van SV Promotie. Hij was clubkampioen in de seizoenen 1963/64 en 1968/69. Zo’n tien jaar geleden, in mijn eerste seizoen als voorzitter, kwam hij binnen wandelen bij de schaakclub Veendam. Men praat dan natuurlijk met elkaar over beider schaak-verleden en tot onze verbazing bleken wij tegelijk in Zoetermeer gewoond en bij Promotie geschaakt te hebben.
We hebben echter nimmer tegen elkaar gespeeld en elkaar ook nooit gesproken. Kees vertelde nog dat hij uit Italië was teruggekomen om gezondheidsredenen en dat was het dan. Meer vertelde hij niet. Omdat ik alle club-organen van Promotie bewaard heb, heb ik kunnen vinden dat mijn eerste seizoen bij Promotie zijn laatste was. Toen ik hem maanden later zag lopen met een mij bekende lerares Engels, werd het ‘waarom’ mij duidelijk van zijn verhuizing naar Veendam. Pas vier jaar geleden vertelde hij mij over zijn ziekte en over zijn voornemen om naar de stad Groningen te verhuizen. Ongeveer een jaar later vertrok hij. Kees was een buitengewoon aimabele man, doch weinig spraakzaam was mijn ervaring. En ook tijdens de uitvaartplechtigheid kwam dat uit alle bijdragen ondubbelzinnig naar voren. Ook zijn liefde voor het schaakspel kwam telkens weer ter sprake. Het was een vreemde gewaarwording hem door die toespraken, op de dag van zijn ten aarde bestelling, pas echt te leren kennen en zijn leven te begrijpen. Een leven waarvan de richting mede werd bepaald doordat zijn derde kind meervoudig gehandicapt was.
Toen hij afscheid nam op de club gaf hij mij een fotokopie van een paar bladzijden van het jubileumnummer uit 1982 van “de Promoot”. ‘Misschien kan je er iets mee voor het clubblad’ zei hij er bij. Dat is er niet van gekomen, korte tijd later zijn wij gestopt met de uitgave van een clubblad.
Voor degenen die het nummer niet hebben: elke kampioen kreeg als eerbetoon een halve a4 en Kees analyseerde op bladzijde 14 een partij uit 1975. Kees speelt met zwart en de naam van zijn tegenstander kon hij kennelijk niet meer ontcijferen. N.N. speelt met wit. Ik geef de partij zonder commentaar.
1. e4 Pf6 2. d4 c5 3. d5 b5 4. b5: a6 5. a6: La6: 6. Pc3 g6 7. g3 Lg7 8. Lg2 Lb7 9. Ph3 0-0 10. 0-0 Pa6 11. e4 Pe8 12. Lf5 Db6 13. Dd2 Pd6 14. Pa4 Db5 15. Ld6: d6: 16. Pc3 Db6 17. a3 Db3 18. Kh1 Pc7 19. f4 La6 20. Tf3 Tab8 21. Tb1 Tb6 22. f5 f6 23. g4 Tfb8 24. Tf2 Pb5 25. Pb5: Tb5: 26. Lf1 c4 27. Dc2 Te5 28. Kg2 De3 29. Tf3 Dd4 30. Pg1 De5 31. Pe2 Tb3 32. Pc3 Lh6 33. h3 Lf4 34. Pa4 Te8 35. Tb3: b3: 36. Db3: De4;+ wit geeft op.
De generatie van Kees, niet eens zo lang geleden ruim vertegenwoordigd op onze vereniging, telt nu nog maar één representant, die, dat moet gezegd, nog topfit is.
Mijn vader had een klein boekje met daarin geschreven zelf verzamelde spreuken en wijsheden.
Hodie mihi, cras tibi (heden ik, morgen gij) was daar een van.
Deze wijsheid kennen we allemaal, maar het is mijn generatie die het inmiddels begint te voelen.
Naschrift:
Hans Meijer wees mij er op dat de stelling in mijn vorige column niet juist kan zijn.
Daar heeft hij gelijk in. Ik heb de posities rechtstreeks van het schaakbord op het scherm gezet en daardoor kon de corrector (mijn echtgenote) de fout niet zien.
Daarom de witte stukken opnieuw: Kg1, De1, Th1, Ta1, Lh4, Pg5, Pe3, h2, g3, f2, b2,a2