Op 2 juni 2012 schreef ik in de column ‘Meanderen’ over het project ‘Goud leven’ en het door mij georganiseerde 55+ schaaktoernooi onder die naam. We zijn nu bijna drie jaar verder. Het wordt tijd voor een ‘update’. Laat ik beginnen met het onderzoek. De resultaten werden eind 2012 bekend.
Uit de ingevulde response formulieren kon niet worden geconcludeerd dat de campagne tot een duidelijk meetbare verbetering van het voeding- en bewegingspatroon heeft geleid.
De onderzoeksters hadden volgens de regels der kunst hun werk gedaan; hun promotie hebben ze er mee bereikt. Dat er geen duidelijk meetbare verbetering was, moge niet verbazen. De campagne is slechts kort gevoerd en met beperkte middelen. De onderzochte populatie was klein. Maar vooral zal meegespeeld hebben dat het slechts voor flagrante dieet-zondaars en notoire bankzitters mogelijk is om hun leefpatronen aanwijsbaar te verbeteren. Die groep zal weinig tot geen invul- formulieren gehad hebben, domweg omdat ze niet als zodanig in het telefoonboek of op een website staan. Ook de onderzoeksters gaven ruiterlijk toe dat zij de eindconclusie niet verrassend vonden.
Goud Leven is een pakkende naam en het heeft een aansprekend logo. Een sterk merk, zogezegd.
De officiële Goud Leven vervolg-activiteit is een jaarlijkse markt waarin het welzijn- en fitness-segment van onze samenleving zich kan presenteren. U kent dat wel: de welzijnsstichting is er, iemand met vetpercentage meters, een ander met gezonde hapjes; er zijn diëtisten, sportscholen, sportclubs. Ondanks alle enthousiasme van de betrokkenen en de medewerking van zorgcentrum Meander is het bij de markt gebleven. Verder draagt niets het Goud Leven logo.
Behalve dan de Goud Leven schaaktoernooien. De toernooi-formule sloeg meteen aan en vorig jaar haalde ik het ideale aantal van zeven toernooien, verspreid over de provincie. Het kostte nauwelijks moeite om locaties te vinden die gratis een speelzaal ter beschikking stelden. Nimmer waren er minder dan veertien deelnemers en twee keer bereikten we het maximale aantal. Dat maximale aantal is afhankelijk van de grootte van de speelzaal en ligt tot nu toe tussen de 20 en 30 deelnemers.
Er is een vaste kern die vrijwel alle toernooien meedoet, aangevuld met spelers die alleen de toernooien dicht in de buurt bezoeken. Vrij snel ontstond er al een reünie-gevoel, vooral ook omdat er na elke ronde tijd is om te praten en er gezamenlijk geluncht wordt. We beginnen stipt om half elf en spelen vijf ronden. Niemand hoeft zodoende echt vroeg de deur uit en ieder is ook tijdig weer thuis, hetgeen voor de echte ouderen vaak een voorwaarde voor deelneming is.
De onderlinge sfeer is zonder meer uitmuntend te noemen; de ‘gun’-factor is groot. Er is waardering voor elkaars spel. Spelers die door de vlag gaan in een absoluut gewonnen stelling, krijgen regelmatig ‘we maken er remise van’ aangeboden. Maar maak hieruit niet op dat er niet serieus gespeeld wordt. Alle spelers gaan er elke ronde vol in.
Afgelopen woensdag speelden we in Musselkanaal. Drie nieuwe gezichten, debutanten in deze cyclus. Schakers uit de omgeving. Ik herkende de oudste. Daar had ik zo’n tien jaar geleden tegen gespeeld in een wedstrijd in Stadskanaal in de 1e klasse NOSBO tussen JH Kruit-SC Veendam.
De tand des tijds heeft hem gehoor-problemen gebracht. Hij vertelde dat hij niets van mijn openingsspeech had kunnen verstaan. Weduwnaar was hij nu twee jaar. Zestig jaar getrouwd geweest. Zijn vrouw hield vol om dat nog mee te maken. Kort daarna overleed zij. Nee, hij had geen e-mail. Telefoneren gaat ook niet. Zijn jongere kompaan beloofde mij hem op de hoogte houden van deze toernooien. Want hij wil graag blijven meedoen. Hij is inmiddels 84 jaar. Met een half puntje meer aan Bucholzpunten won hij het toernooi!