(RdV) – We hebben al diverse (ex-)clubgenoten op bezoek gehad in Wijk aan Zee. Gespot zijn Henk Alberts, Martin en Mildo van Staden, Ferdi Sieben, Bas van de Graaf en Max Kanbier.
Laatstgenoemde vond zijn bezoek wel een verslagje waard, en dat kunt U hieronder lezen. Dank Max!
NB: Dit item heet “Tata-journaal 13a” omdat er later vandaag ook nog een 13b volgt (en wellicht een 13c), dus: stay tuned!
Tata 2020, ronde 10: Van dieptepunt naar hoogtepunt – door Max Kanbier
Tata is een gigantisch toernooi met een geweldige allure, zo zal iedereen het altijd neerzetten. Voor de super-GM’s is dat ook wel zo. Carlsen en co ontbreekt het aan niks. Lekkere stoelen, ruime tafels, drankjes, hapjes, prima verblijfplaatsen en natuurlijk een prima financieel plaatje. Ik vind het echter voor de amateurs, ons dus, leuk om die schakers te zien maar eigenlijk maar een matig toernooi om aan deel te nemen. Altijd een krappe plek, vaak komt er wel iets van ziekte voorbij, slecht bereikbaar, soms weggestopt in een apart zaaltje, en de drukte. Daarnaast moet je daar zeker niet komen voor het geld. Het winnen van je groep levert een kleine winst op maar significant is het niet, het is zelfs zo erg dat je geen prijzenschema op de website kan vinden, alleen het inschrijfgeld…
De afgelopen jaren heb ik me dan ook altijd beperkt tot een of twee dagjes kijken. Meestal aan het begin van het toernooi op een rustige dag maar nu eens op de woensdag voor de laatste rustdag. De wedstrijden op het programma leken me zeer boeiend, het kwam uit met mijn studie en bovendien leek het of de spelers van Promotie eindelijk een beetje op gang zouden komen na een trage start.
Ik kon meerijden in de auto met Harrie en Rens, dat leidt natuurlijk tot veel geouwehoer. Zo is het hele aandelenpakket besproken, de interne competitie bij Promotie, de vorm van de dag, mijn opleiding, Tata vergeleken met andere schaaktoernooien en nog veel meer. Voor Rens was het blijkbaar zo vermakelijk dat hij misschien wat te snel reed. Die conclusie trekken we niet omdat we de meter gezien hebben of een boete verwachten maar omdat Harrie en Rens voor het eerst ruim op tijd waren! Dat werd daarna uiteraard gecompenseerd met een kop koffie tot half twee.
Rens speelt zijn wedstrijden dit jaar in hotel Het Hoge Duin. Een geografisch hoogtepunt maar een dieptepunt als je het hebt over sfeer en locatie. Het is een serieuze beklimming van ruim 5 minuten naar het hotel om daar naar een paar amateurs te kijken. De schakers die daar zitten vinden het zelf nog het ergste, zij spelen voor de sfeer van Tata maar krijgen een zaaltje boven een duin en mogen alles volgen via een tv zonder geluid. Nadat ik ben meegelopen met Rens om te zien hoe ze ver waren weggestopt binnen het hotel, snel terug naar de grote zaal.
Eenmaal in de zaal begon het rondje bij Frans die dicht bij de ingang zat. Hij leek goed uit de opening gekomen te zijn en mocht later in de partij heerlijk offeren. Eerst een loperoffer (dat een zet eerder ook al kon) en daarna zat er een niet gespeeld, maar heerlijk sadistisch, torenoffer in met een geforceerd mat. Frans durfde het niet aan maar wist met gezonde zetten gewoon een goede partij uit te spelen. Misschien wil Frans de partij nog wel eens publiceren. De offers zijn zeker de moeite waard en verder was het ook een strakke partij.
De volgende die ik zag was Jaap. Na een prima opening moet er ergens wat fout gegaan zijn want het toreneindspel met een pion minder dat ik aan het einde zag leek erg vervelend en waarschijnlijk al verloren. Helaas kon Jaap het ook niet redden.
Harrie heb ik als een van de weinigen nog kunnen zien spelen. Hij was zoals van tevoren aangekondigd binnen het uur klaar. Na een aantal zetten theorie haalde Harrie de zetten door elkaar en dat kostte helaas een toren. Kansloze nul en na het Hoge Duin het dieptepunt van de dag.
Dylan en Harrie zaten met de ruggen tegen elkaar. Dylan speelde gelukkig wel een wat langere partij. Het was echter een saaie ruilpartij en het zal mij verbazen als het ooit de remisemarge verlaten heeft.
Het rondje eindigde bij Rob. Hij speelde een redelijke partij zo bleek in de analyse. Richting het einde dacht hij een pion te winnen maar in werkelijkheid trucde hij zichzelf naar een heel slecht/verloren toreneindspel met een pion meer.
Gedurende de dag heb ik uitgebreid gekeken bij de ‘echte’ schakers. Magnus leek zeer eenvoudig te cruisen naar een overwinning tegen Kovalov, dezelfde Kovalov die een paar maanden eerder in Isle of Man nog bijna van hem won.
De overwinning van Caruana had veel meer spektakel. Firouzja maakte er een scherpe partij van door voor het Konings-Indisch te gaan met een spectaculair stukoffer. Het bleek daarna erg lastig voor zwart en Caruana wist daarna met goed spel, en een mooie aanval aan het einde, tot een vol punt te komen. Zeker een mooi hoogtepunt!
Toen iedereen klaar was vroegen Harrie en ik ons af waar Rens bleef. Die moest toch onderhand wel klaar zijn. Ik was immers al drie keer die heuvel op gelopen, was het niet altijd eens met Rens zijn keuzes (hij achteraf zelf ook niet), maar een duidelijke plus had hij zeker wel toen zijn tegenstander weigerde de logische zetten te doen. Toen we samen weer boven kwamen in het afgelegen zaaltje zagen we dat Rens inderdaad nog bezig was. Hij zat daar nog een eindspelletje uit te melken. Het gelijke loper eindspel met een pion meer en alle pionnen op de juiste kleur was voor Rens makkelijk te winnen. Toch wist de tegenstander er nog een ruim half uur over na te denken voordat hij opgaf. Het volle punt en de huidige tweede plaats van Rens mag dan ook zeker als hoogtepunt beoordeeld worden.
Zo zijn we toch vanuit een dieptepunt, een achterzaaltje in een hotel op een aantal minuten lopen van de heilige grond, naar een hoogtepunt gegaan. Overwinningen van Carlsen, Caruana, Frans en Rens zijn toch leuk om te zien. Ja jullie zien het goed, ik zet Frans en Rens in eenzelfde rijtje als de wereldkampioen en zijn laatste uitdager!