(RdV) – En ja hoor, daar is het dan: het Tata-eindverslag van voorzitter Jaap. Maar ik kan vast aankondigen dat dit Tata-journaal 17 nog niet de laatste aflevering van deze jaargang is. Er komt nog een deel 18! Later vandaag? Morgen? U komt er vanzelf achter door te blijven kijken!
Het gaat niet om het resultaat, maar om het spel
Dagboek van een 0-viruslijder – door Jaap van den Berg
Vrijdagmorgen 17 januari vertrok een gehalveerde Promotie-delegatie voor de tienkamp naar Wijk aan Zee. Trouwe deelnemers als Robby Kevlishvili, Ben Ahlers, Henk Noordhoek, Ed Eveleens, Joris Geene, Dirk Brinkman en Maurice Hettfleisch waren thuis gebleven. We misten ook de Botwinnikers Otto Boot en Bob Ameling. Het griepvirus dat in 2019 lege speeltafels veroorzaakte had er blijkbaar in gehakt. Anderen beperkten zich (nog steeds) tot de weekend- en dagvierkampen. Gelukkig wisten we ons wel in het gezelschap van Dylan Achuthan. Een tegenvaller was de verbanning van Rens naar groep 5A in hotel het Hoge Duin, weggestopt tussen de sauna en lege kamers. Rob was daaraan weliswaar ontsnapt, maar zat in de groep “praatschaak” op het balkon.
In de loop der jaren zijn de nodige rituelen in ons verblijf in Wijk aan Zee geslopen. Op de openingsdag gaan we ons eerst aanmelden. Dat gebeurt onder duidelijke aanwijzingen: De Vries moet zich melden bij de D, Van den Berg bij de V! Dan na een fikse strandwandeling (tenminste als de zon schijnt en de wind nauwelijks voelbaar is) treffen we elkaar in het Strandhuis (met het rode dak onder het Hoge Duin), in het verleden vermaard om zijn “kroketten van Bob”. Deze keer liepen we zonder het te beseffen een andere strandtent binnen; achteraf een voorbode voor meer onbedoelde zetten. Want deze jaargang verliep voor het zestal Promotianen niet best. De eerste dag telden we maar liefst drie nullen; gegeven wat nog komen moest boekte ik wonderlijk genoeg de enige overwinning. Hieronder de stelling na 39. Dg6 – f5: mat in 3.
Toen brak dag twee aan: vijf nullen; alleen Rob de Vries wist aan de deze massaslachting te ontkomen. Een formidabele prestatie voor iemand die 50 minuten na aanvang pas achter het bord schoof omdat zijn Skoda hem in de steek gelaten had. Wachtend nabij Schiphol op hulp ontdekten Rob en zijn bijrijder Frans (inmiddels vergezeld door de bemanning van auto 2, Harrie en Rens) een heus vliegtuigwiel in de sloot tussen de A5 en de Zwanenburgbaan. Een verzwegen vliegtuigongeluk? Stof voor vele verhalen in de dagen daarna.
De zondag bleef de score van het Promotie zestal in evenwicht met zelfs twee overwinningen van het duo Rens-Harrie. Was het lek boven? Nee, Blue Monday, de meest deprimerende dag van het jaar moest nog komen: geen enkele winst, vier nullen en twee schamele remises.
Wat te doen? Harrie koos voor een nieuw motto: het gaat niet om het resultaat, maar om het spel. Dat je plezier hebt. Het wierp meteen zijn vruchten af. Dinsdag, dag vijf leverde 4½ punt op. Een monsterscore. ’s Avonds hebben we dat meteen gevierd in ’t Visserhuys in aanwezigheid van Henk Alberts.
Zelf had ik die middag een lesje Staunton-gambiet gehad met de volgende stelling als pijnlijke illustratie na de blunder na 11. Dd4 Lxb5 12. Dxe5.
Ik was nog niet verlost van het virus. Helaas anderen ook niet: wederom drie nullen op dag zes. De rustdag bracht nog geen ommekeer: dag zeven – ondanks de aanwezigheid van Ed Eveleens – weer drie nullen en twee schamele remises. Dylan werd gespaard omdat zijn tegenstander wegbleef. Vanuit Zoetermeer kwamen allerlei adviezen, waaronder de opdracht Henk Noordhoek te doen afreizen: “want met Henk erbij ging het nooit slecht”. Deze adviseur vergat gemakshalve het veelvuldig uitvallen van Henk en – niet te vergeten – de uren die we wachtend doorbrachten tot Henk zijn partij had voltooid. Niet alleen ’t Vissershuys kreeg ons een uur voor we gereserveerd hadden op bezoek. Ook de dames De Vries en Martens werden dagelijks verrast dat hun echtgenoten keurig om zes uur aanschoven. Dag acht werd een nieuwe topdag: Dylan, Jaap en Frans wonnen, Rens en Rob remise; alleen Harrie dolf het onderspit tegen Henk Happel. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat ik erg geholpen werd door mijn tegenstander die in onderstaande stelling na 32. Pc3 een rampzalig besluit nam: 32. cxb5 33. Pxd5++ (dubbelschaak) Kd6 Pb6 (en de promotie van de a pion is niet zonder verlies van de toren te voorkomen) Ke7 34. Pc8+ en zwart gaf op.
Rens gaf de slotdag nog enige glans door met zijn overwinning de gedeelde tweede plaats te pakken. Ook Rob won, maar verder opnieuw vier nullen. Een daarvan was mijn nederlaag tegen de winnaar van onze groep in een “Noordhoekse” partij van bijna zes uur en honderd zetten, zij het dat het Henk niet ontgaan was dat 3 maal dezelfde stelling bereikt was. Het geduld van Frans en Rob werd zwaar op de proef gesteld.
Als we naar de resultaten kijken moeten we deze uitgave van het Tata Steel maar snel vergeten. Genoten hebben we wel, al misten we wel de mannen die ons de vorige jaren vergezelden. Hopelijk komt daar weer verandering in. We kunnen niet zonder ze.