(RdV) – Vandaag een ronde om snel te vergeten (althans collectief): 5 nullen, 1 remise, en 1x winst. Die winst was voor Ed, die nu de beste score heeft: 3½ uit 5. Zie de tabel in Tata-journaal 7.
Er was wel een lichtpuntje. De commentator-van-dienst was vandaag GM Hans Ree, en uw verslaggever, tevens redacteur van de Promoot, had het plan opgevat om hem eindelijk eens te bedanken voor het feit dat in de Promoot al jarenlang opgaven uit Ree’s schaakrubriek in de NRC worden opgenomen. Daarvoor was nooit toestemming gevraagd, uitgaande van de gedachte dat die opgaven stellingen bevatten uit ook in kranten of op websites gepubliceerde partijen. Zodoende toog ik na afloop van mijn partij naar de commentaarzaal, gewapend met een exemplaar van ons jubileumboek plus twee Promoten die ik toevallig dubbel had, en nam daar plaats naast collega-redacteur (en vandaag chauffeur voor de terugrit) Henk Alberts. Samen wachtten wij op het moment dat Hans een pauze zou inlassen dan wel zijn commentaar zou beëindigen, waarbij het mij opviel dat Henk zeer actief was, en na opmerkingen van Ree als “hier komt wit nooit doorheen” iets riep als “hoezo niet?”, waarna er in de zaal levendig gediscussieerd werd over de bewuste stelling.
En toen was het moment daar. Ree verklaarde dat dit het einde was van het commentaar van vandaag, waarna ik mijn kans schoon zag en het podium betrad met de woorden “mijnheer Ree, ik wil u graag iets aanbieden”. Dat mocht, en ik stelde mij netjes voor: “Rob de Vries, van schaakvereniging Promotie”. Met als onverwacht antwoord: “o ja, die ken ik wel, ik kijk daar altijd op de website”! Leuk om te horen toch? Er bleek zoals verwacht geen bezwaar te zijn tegen het overnemen van de schaakproblemen uit de krant (Ree: “nee, het lijkt mij niet dat daar auteursrecht op berust”). Hij nam het boek onder dankzegging in ontvangst, evenals de twee Promoten waarin hij kon zien hoe zijn problemen bij ons gepresenteerd worden.
En zo eindigde mijn dag – na een verliespartij – toch nog met een glimlach!