Met de titel “zelfhaat” of “selbsthass” – in het Duits klinkt het nog een stuk erger – betreed ik gevaarlijk terrein. Het terrein van collega-columnist Manuel Nepveu, die zich in het verleden bij herhaling de haren heeft uitgerukt na weer een verschrikkelijke blunder, uiteraard steeds in een “huizenhoog” gewonnen positie. Ik heb geen talent voor zelfhaat. Het maakt niet veel uit welke sport het is, verliezen vind ik niet leuk, maar mezelf haten of mijn overwinnaar, dat gaat me te ver. Doorgaans kan ik me bij verlies na een paar tellen stilte wel vermannen, mijn tegenstander zo geloofwaardig mogelijk complimenteren en om mijn eigen fouten glimlachen.
Maar er zijn natuurlijk uitzonderingen! Op 14 juli was het zover, nota bene tijdens onze eigen onschuldige rapid-zomercompetitie. Na een mooie start met 3 uit 3 bezorgde Bernard me een regelmatige nederlaag. Met zwart is hij moeilijk te bespelen, vind ik, al kwam ik dit keer nog redelijk uit de startblokken (zonder dat zelf te beseffen). Geen zorgen: 3 uit 4 en met deze avond nog een ronde te gaan alle kans om op 80% te komen, een score waar ik me prima bij thuisvoel..-)
En zo ging het ook. Dacht ik. Na een vrij pittige Rossolimo (een Siciliaan met 3. Lb5), weer met zwart, kreeg ik een mooi overwicht en was het moment aangebroken om te gaan oogsten. Zie de bijgaande stelling. Het maakt niet veel uit wat zwart doet: Dh5, Tg7, Tg6 of Td7 met daarna torenverdubbeling en het is spoedig mat of materiaalwinst. Wit staat helemaal aangeharkt.
Maar het liep anders. Ik slaagde er in om de enige direct verliezende zet te vinden. Zien jullie hem ook? Vast wel…!
Jan Willem Duijzer
PS: Kijk hier morgen voor de “oplossing”!