(RdV) – In de eerste externe wedstrijd van het nieuwe seizoen heeft Promotie 1 vandaag thuis gespeeld tegen ASC 1; het werd 4 – 4.
Het “verslag” van Manuel:
Promotie I … 2.0
Teamleider Jona Tandjes zag de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen met spanning tegemoet. Wat heet. De laatste drie nachten had hij er niet van kunnen slapen! Het eerste team had een verversing ondergaan, maar de manier waarop was niet helemaal jofel geweest.
“Zeg Weekhart, wil jij niet in het Eerste spelen?” “Net wat je zegt: niet. Mijn vrouw vindt dat niet goed. Allemaal enge autistische mannen, zegt ze. Daar hoor ik niet bij, zegt ze.”
“Zeg Vatwijn, wil jij niet in het Eerste spelen?” “Nee, ik ben net met een studie Zuinigheidskunde begonnen. Ik ga nu dus heel zuinig met mijn tijd om. Geen tijd.”
En zo ging het door. Totdat enkele trouwe clubleden over hun hart streken, de lieverds!
Maar ja, hoe zou dit aflopen? En stel dat het eerste met een nederlaag zou beginnen… dan zou de verslaggever van het plaatselijke leugenaartje, de venijnige en onbetrouwbare Horkus Pevenu hem met bakken stront overladen. Niet leuk.
Op de gevreesde dag stond Tandjes met het water in de handen en Pevenu was ruim op tijd gekomen of alles van begin tot eind mee te maken en de minste of geringste tegenslag te noteren. Gelukkig, dacht Tandjes, waren de jongens van Botwinnik er ook nog en die zouden vast en zeker nog veel beroerder schaken… Dat stond bij voorbaat vast. Bliksemafleiders misschien van de op ellende en ongeluk beluste journalistieke rat die Pevenu was.
Maar de vrees van Tandjes bleek gelukkig ongegrond. De nieuwelingen weerden zich kranig, net als de groten, de sterken. Slechts één nieuweling struikelde. Maar daar stond tegenover dat een van de groten, de sterken won. Misschien niet van A tot Z overtuigend, zoals teamleider Tandjes die ellendige Pevenu hoorde chagrijnen, maar hij won wel. Eindresultaat: Promotie I verloor niet! Voor het eerst sinds mensenheugenis had Promotie I niet in de eerste competitieronde verloren. Dat mocht in de krant! Maar dat stuk zou Horkus Pevenu niet schrijven. Jona Tandjes zag de rat snel vertrekken toen het wapenfeit daar was. Met vertrokken gezicht. En teamleider Jona Tandjes voelde de spanning van zich afglijden en wilde de bardame spontaan een ferme kus geven, hetgeen de voorzitter nog juist wist te verhinderen. En zo begon een feestelijke avond in een goed restaurant.
Maar wie goed keek zag daar ook Horkus Pevenu zitten, die stilletjes in zichzelf mompelde: “Wacht maar…”.