(RdV) – Promotie 1 heeft de uitwedstrijd tegen LSG 3 in Leiden met 5 – 3 verloren.
Hierbij het verslag van Manuel, “over de waarheidsgetrouwheid waarvan geen discussie bestaat” (aldus Manuel…):
Klein leed, groot leed
Nadat verslaggever Pevenu door Promotielid Paul van der Werve ontmaskerd was als iemand die onder valse identiteit werkte, was de maat voor het Zoetermeerse Leugenaartje vol. Ontslag. Natuurlijk. Een nieuwe verslaggever werd aangetrokken, de heer Lamenu Vupeen, Lammetje voor zijn vrienden.
De eerste taak van Lammetje – laten we hem dan maar zo noemen – was om de belangrijke wedstrijd LSG3 – Promotie 1 te verslaan. Lammetje deed zijn huiswerk grondig en kwam tot de conclusie dat Promotie I voor een schier hopeloze taak stond. Zo geweldig die jongens van LSG3, zo getruukt en gehaaid! Stuk voor stuk. En op bord één zat bovendien een kanon, Kanon met een hoofdletter eigenlijk. Lammetje was op tijd voor de wedstrijd en zag teamleider Jona Tandjes uit alle macht optimisme uitstralen. Toneelspel van de eerste orde, duidelijke zaak. Tja, wat moest hij anders? Even voor enen begon de strijd.
Toen Lammetje even naar buiten ging om er een sigaar door te jassen en een kwartier later terugkwam vielen zijn ogen zowat uit zijn kassen. Wat!? Stond die Henk nu al verloren? Dat bleek gelukkig mee te vallen. De listige, de ondoorgrondelijke bleek voor een getruukte variant te hebben gekozen en even later bleek de tegenstander zijn hand zelfs overspeeld te hebben en zat Henk op winst te spelen.
Ondertussen werd duidelijk dat Paul met Zwart een optimistische openingsopzet had gekozen en dat moest bekopen met een nul, een vrij snelle zelfs. Vervolgens gebeurde er een tijdje niets op het scorebord, op de schaakborden daarentegen genoeg. Lourens aan bord 1 kreeg les van het Kanon, de duimschroeven werden keurig aangedraaid en als volstrekt onpartijdige verslaggever zat Lammetje te genieten. Tortuur! Zoals het hoort! Inderdaad zou Lourens later, half doodgemarteld het hoofd in de schoot moeten leggen. Geen schande, ingecalculeerd. Maar na lang zwoegen waren er eerst nog halfjes bij Nico en Joost, verdienstelijke resultaten voorwaar. Ook de remise van Jan Willem was welkom, maar aan die remise zat technisch gezien een geurtje. Nou, eigenlijk de geur van een bunzing. Maar goed, remise is remise. Bernard won mooi vanuit een opening die niet echt veelbelovend was begonnen. Maar Lammetje wist het: Bernard is Bernard.
Bleven over de borden van Henk en Maarten. Maarten had de Burnvariant van het Frans gekozen. Nogal gevaarlijk voor Zwart, want zelfs onder grootmeesters wordt Zwart soms snel onder de voet gelopen. Lammetje wist dat zeker. En ook nu leek Wit duidelijk het beste van het spel te krijgen. Maar Maarten is Maarten en hij boog de gang van zaken om en wel zo dat hij gewonnen kwam te staan. Een 4-4 tegen LSG3 leek tot de mogelijkheden te behoren. Lammetje zat al titels te bedenken voor de voorpagina van het Zoetermeerse Leugenaartje. “Promotie 1 zet LSG3 voor Jan Dinges”, “Morele overwinning voor Promotie 1” …maar het kwam anders. Henk speelde remise en Maarten… verloor.Lammetje begreep meteen dat hij hier getuige was geweest van klein leed, de nederlaag van Promotie 1, en groot leed, de nederlaag van Maarten. Een enkel ogenblik van onbedachtzaamheid was het verschil tussen de hatelijke nul en het glorieuze punt. Lammetje kende het gevoel maar al te goed, van toen hij zelf nog in dit soort wedstrijden meespeelde en toen de jaren begonnen te tellen… De nutteloze verwijten aan jezelf, het zinloze malen, de intense zelfhaat. Lammetje had Maarten nog een soort troostsigaar willen aanbieden, maar de ongelukkige was onvindbaar en Lammetje moest naar huis, achter de tekstverwerker. Nou, dacht Lammetje, die sigaar houdt Maarten dan nog tegoed. Met ernstig gemoed zette Lammetje zich achter de computer en begon aan zijn journalistieke taak.