(Pieter Hijma) – Tegen mijn teamleden had ik vooraf gezegd, dat ze konden genieten van de eigen vondsten achter het bord. Er stond immers toch niks meer op het spel en dan kan je ontspannen spelen. Ik heb dat dan ook 3 uur lang gedaan en bereikte al genietend een totaal gewonnen stelling. Dat zag de tegenstander (ca. 150 elopunten meer) toen ook en hij deed daarom onverantwoorde aanvallende zetten. Ik voelde de paniekerige spanning oplopen en verder de druk van de vele toeschouwers, die ook zonder geluid te maken je laten voelen (inbeelding denk ik) dat je verkeerde zetten doet. Ik zag vervolgens spoken en eenvoudige winstvarianten over het hoofd en moest in vijf minuten datzelfde hoofd in de schoot leggen. Weg winst voor mij en het team (3½-4½) en weg gezellig napraten met je vrouw en weg nachtrust. Gelukkig komen er altijd weer nieuwe partijen en kan ik werken aan het rustig blijven onder hoge druk; ik ben ook nog maar 70. Dit zal toch wel het diep(s)tepunt in mijn carrière zijn?
Van de andere partijen heb ik nauwelijks iets meegekregen. Belangrijk is te melden, dat onze invallers Jeroen en Kees het wel uitstekend deden door hun partijen te winnen. Kees, die naast mij zat, ontwikkelde ook onder druk een keurige mataanval. Jan maakte zijn reputatie waar door weer (snel) te winnen en staat met 6 uit 7 tweede in de persoonlijk ranglijst. Het is jammer voor Dingeman dat hij in de laatste partij geen punten pakte.
Max bereikte remise en Martin en Chris hebben weinig genoten. Rob zat intussen met Robby bij Ajax-AZ; zij hebben wel genoten!
Tenslotte wil ik nog opmerken, dat we met elkaar een gezellig seizoen hebben gedraaid en dat het een voorrecht is om van dit team leider te zijn. Maar misschien heeft het bestuur het Danny Blind-scenario voor mij klaar liggen.