Het einde van het jaar 2018 nadert. Dat betekent dat ik precies vijftig jaar schaak. We gaan terug naar 1968, een roerig jaar, denk maar aan Parijs en Praag. Ik was toen negen jaar en leerde in een veilige omgeving schaken van mijn vader. Mijn ouders waren aanvankelijk niet zo enthousiast want ik damde en klaverjaste al veel. Schaakstukken hadden we al. In een oude doos uit mijn vaders jeugd, rond het jaar 1950. Een schaakbord hadden we echter nog niet, ook niet op de ‘achterkant’ van het dambord. Ik kon niet wachten en tekende zelf een schaakbord. Tijdens het inkleuren van veld c5 schoot mijn stift uit. Of veld b5 of veld c6 was hierdoor kleiner, dat weet ik niet meer precies. Mijn vader heeft het geweten. Elke dag moest er geschaakt worden. Thuis hebben we veel geschaakt, ook mijn twee jaar oudere broer. Enkele maanden later werd ik lid van de schaakvereniging Krimpen aan den IJssel en de schaakactiviteiten thuis namen af.
Schaken is altijd een prima tijdverdrijf geweest voor een introvert persoon als ik. Toen ik zo jong was hield ik al niet samenscholingen, verplichte gezelligheid, verplicht lachen om luidruchtige grappenmakers, of luisteren naar goedbedoelde adviezen van een regelneef.
Schaken was een goed alternatief en gaf mij vanaf het begin de rust, stilte en onafhankelijkheid waar ik nog steeds zo gesteld op ben.
Terugkijken op vijftig jaar schaken maakt veel los. Vele herinneringen komen naar boven drijven en vrijwel alle zijn positief. In mijn jeugd, in het heetst van de strijd, tijdens een snelschaakpartij bijvoorbeeld, zal er weleens een krachtterm gevallen zijn, maar echt vervelende zaken kan ik me niet herinneren. Mijn geleverde prestaties en gewonnen kampioenschappen uit het verleden vormen niet meer de actualiteit en zijn herinneringen geworden. De tijd gaat voort en de jeugd eist de aandacht op. Zo hoort het ook.
Mijn mooiste schaakjaar is 2005 geweest. Een piekjaar. In februari deed ik in een winterse Moskou mee aan het Aeroflot schaaktoernooi. Daar leverde ik kwalitatief mijn beste schaakprestatie ooit. En in de zomer werd ik open kampioen van België (ik heb vier jaar gewoond en gewerkt in België). Mijn rating maakte een gigantische sprong naar 2295, het hoogste wat ik ooit gehaald heb. In december tenslotte werd ik vader van twee dochters.
Ruim zes jaar later is een van de twee enkele maanden lid geweest van Promotie. Ze kunnen beiden schaken, af en toe schaken ze nog, maar de grote vonk is niet overgeslagen.
Het jaar 2019 komt eraan, dan word ik 60. Bij het ouder worden neemt de schaakkennis toe en neemt de rekenkracht af. Moeder natuur is onverbiddelijk. Maar ik blijf schaken geweldig vinden en doe mijn best om van elke partij een mooie (winst)partij te maken.
Arie Werksma