Afgelopen donderdag hadden SHTV 2 en Promotie 1 de eer om na de coronapauze de HSB-competitie te openen. Het was meteen een ouderwets spannend avondje extern: de beslissing viel uiteindelijk op twee borden ver in tijdnood.
De avond begon voor ons voorspoedig. Johans stukken stonden eigenlijk de hele partij beter en hij kwam in een voordelig toreneindspel terecht. Uiteindelijk wist hij met zijn torens de koning midden op het bord te vangen. Het was niet helemaal nauwkeurig gespeeld, maar wel een mooi matbeeld. Johan met zwart:
Ook Sipke wist te winnen. Zijn partij zag er wild uit: Sipke heeft de g-pion voor de neus van wits koning weggesnoept, terwijl wit binnenkomt op Sipkes damevleugel. Hoewel het volgens Sipke ‘geen partij uit één stuk is’, wint hij het spektakelstuk wel en boekt hij een belangrijk punt.
Ondertussen hadden Bas en Rudi verloren. Bij beide partijen heb ik niet kunnen zien hoe dat gebeurde, maar bij Rudi zag de stelling er scherp uit, waarbij het kwartje uiteindelijk de verkeerde kant op is gevallen. Na vier partijen was de stand dus 2-2.
Ik (Maurice) was al vroeg in tijdsnoodfase. In het begin van het eindspel had ik een kans gemist om een pion te winnen, waarna mijn koning praktisch gevangen stond in de hoek, terwijl zwarts koning actief op d4 stond. Nadat ik in tijdnood de (enige) correcte manier van verdedigen gemist had, dreigde zwart te kunnen promoveren. Op zet 40 haalden wij tegelijk een dame, maar stond ik praktisch verloren.
Dit halfje was mooi meegenomen, aangezien het op de andere borden nog niet heel duidelijk was. Bij Joost wel: hij stond al snel een pion voor, daarna twee pionnen en vervolgens was zijn stelling zo goed georganiseerd, dat zwarts stukken over de damevleugel niet binnen konden komen. Naar mijn idee bleef de stelling de hele partij hetzelfde, de stukken bleven op het bord, totdat Joosts tegenstander in tijdnood kwam en door zijn vlag ging: 3½-2½ voor ons.
We hadden nog een punt nodig voor de overwinning, maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Stephan en John zaten allebei diep in het eindspel, met voor alle spelers beperkte tijd. Stephan stond een pion achter in een eindspel waar hij een loper en 5 pionnen had en zijn tegenstander een paard en zes pionnen. Stephan wist op de damevleugel vakkundig wits vrijpion met zijn loper tegen te houden, terwijl zijn koning op de andere vleugel een pionnetje snoepte en daar zo een pionnenmeerderheid creëerde. De vrijpionnen werden geruild en er werd tot remise besloten: nog een dreigend verlies werd afgewend naar remise.
Dit betekende dat de winst binnen was. John zat immers in een toreneindspel waar hij de hele tijd een pionnetje meer had. Hij wist het helaas, tot eigen frustratie, niet om te zetten in een overwinning, maar zijn halfje was genoeg voor de teamwinst. Deze kan geflatteerd genoemd worden aangezien Stephan en ik door het oog van de naald zijn gekropen, maar aan het eind van de rit maalt niemand daarom.
Update 14-10-2020
Rudi stuurde per mail nog het staartje van de partij van John na, met de vraag dit te publiceren. Bedenk wel dat alles in tijdnood is gespeeld voegde John eraan toe. John met wit: