(Jan Willem Duijzer) – “Let’s talk about ME!” zei de Amerikaanse schrijver Tom Wolfe al in de jaren 70 van de vorige eeuw. Hij kan onmogelijk voorvoeld hebben hoezeer de tijdgeest 50 jaar later door deze houding getypeerd kan worden. Neem maar eens een kijkje op Facebook en Instagram.
Maar er is ook een andere werkelijkheid. En dat is de schaakwereld. Op een sombere donderdagavond in een rommelig zaaltje in Oegstgeest treffen de bekerteams van Promotie en Oegstgeest elkaar. Met twee internationaal meesters in de gelederen is Oegstgeest zwaar favoriet, maar we achten onszelf niet kansloos. Maurice reikte ons de opstelling aan: Maarten van Zetten op 1 tegen (N) Nikolic, Rachid Schrik op 2 tegen Slingerland, Jan Willem Duijzer op 3 tegen Piket en Paul van der Werve op 4 tegen De Niet. Maarten loot zwart en start een zwaar gevecht tegen de kopman van Oegstgeest. Ster van de avond is Rachid die Slingerland in een zeer scherpe partij overmeestert (!). Hij zal ongetwijfeld zelf een keer uitleggen hoe dat ging. Paul kan de speelzaal van Oegstgeest, diep verborgen in een winkelcentrum, niet vinden, maar zet eenmaal achter het bord De Niet onder zware druk, zoals alleen hij dat kan. Helaas bezwijkt hij in tijdnood. Tussenstand 1-1, maar wel in ons voordeel, want bij een gelijkblijvende stand, ook na snelschaken, valt het vierde bord af en winnen we alsnog. We staan dus gewoon voor. Dat geeft Maarten en mij moed. Maarten’s partij eindigt na pittige strijd door een rinkelende telefoon van Nikolic, 2-1 voor ons dus. Ik mag het afmaken. Dat doe ik met de competentie die ik het afgelopen jaar op chess.com heb verworven: alertheid. In het diagram hieronder is te zien dat Piket een slechte stelling heeft omgedraaid in een gewonnen positie. Zijn laatste zet was De5-d5?? Helaas voor Piket heb ik een venijnig matje in de stelling gevlochten. Aan mijn increment van 10 seconden had ik ruim voldoende tijd om dat uit te voeren. 3-1 voor Promotie dus en we bekeren voort!
