(RdV) – Zoals u wellicht weet wordt er in ’t Span ook op woensdagmiddag geschaakt, hetgeen natuurlijk alleen is weggelegd voor de niet-meer-werkenden onder ons. Deze womischa-sessies worden bezocht door spelers van verschillende sterkte, variërend van Ben via Manuel, John, Rens, Harrie en Ton tot Pieter en RdV. En af en toe spelen ook spelers als Joost, Jan en Max wel eens een potje mee, evenals enkele toevallig aanwezige huisschakers.
Hoewel organisator en ‘wedstrijdleider’ Ton heldhaftige pogingen doet om alles in goede banen te leiden (mails: “morgen spelen we competitie”, “deze week spelen we geen competitie”, “voorlopig zien we af van de competitie”), trekt niemand zich daar iets van aan en speelt iedereen tegen iedereen, net hoe het uitkomt, en met onderling te bepalen speeltempo. En af en toe een klein simultaantje er tussendoor, als Ben “in een goede bui” is en het wel wil opnemen tegen Manuel, John, Rens, Max, Pieter en RdV, zoals vandaag (uitslag: 5-1).
Na deze mini-simultaan was er nog tijd genoeg voor een aantal ‘gewone’ partijtjes, waarbij kan worden opgemerkt dat de sfeer op woensdagmiddag heel anders is dan op maandagavond, omdat er niets op het spel staat, de telefoons gewoon aan mogen staan, en er al dan niet luidkeels opmerkingen worden gemaakt. En die opmerkingen kunnen dan over iemands eigen partij gaan (“dacht je dat ik dat niet durfde”), maar ook over een partij op een belendend bord (“sinds wanneer speel jij in deze stelling Lc4”), of gewoon over de politiek of wat dan ook. En Theo komt regelmatig langs met bitterballen en/of mini-loempia’s, en wil ook wel eens aanschuiven voor een partijtje lesje.
In de onlangs verschenen Promoot heeft u al in de rubriek ‘citaat-van-de-maand’ de uitspraak van Manuel kunnen lezen “in een ‘echte’ partij zou mij dat nooit overkomen”, en dat was niet de eerste keer dat hij dat opmerkte… Maar er zit wat in: je speelt in deze relaxte sfeer toch anders dan op maandagavond. Zo zag Rens het tegen uw verslaggever gebeuren dat hij (Rens, met zwart, en een stuk meer) in onderstaande stelling na de witte zet Te8 de zet h4 speelde, hardop analyserend dat hij dan Th5 kon spelen, gevolgd door Thd5; die loper op d8 stond intussen toch al twee keer gedekt. Ben, die ernaar stond te kijken, en RdV (wit) vonden tegelijkertijd het witte antwoord: T1e7. En meteen 1-0, bekijkt u de varianten maar. Ik nam nog maar een bitterbal.
