Avonturen achter de groene tafel door Ruurd Kunnen
Vijf jaar geleden, toen Promotie haar 50-jarig bestaan vierde, was Ben Ahlers voorzitter. Hij stopte er anderhalf jaar later mee, omdat hij teveel in beslag werd genomen door drukke werkzaamheden en wilde plannen. De Algemene Vergadering benoemde mij in 2004 tot nieuwe voorzitter.
Ben had altijd gezegd dat Promotie zo’n prima vereniging was omdat zij als het ware zichzelf bestuurde. Daar hoefde je eigenlijk niets aan te doen. Dat bleek niet helemaal juist. Ik was nog maar net voorzitter toen er een kleine crisis ontstond door geluidsoverlast. Die kwam van verschillende kanten. Een jazzballetgroep naast ons en gewichtheffers boven ons produceerden op onze clubavonden zoveel decibellen dat het nauwelijks meer mogelijk was om fatsoenlijk over onze prachtige zetten na te denken. Op zaterdagmiddag werd schaken in het Denksportcentrum onmogelijk gemaakt door het belendende ballenbad in het kinderspeelparadijs Balorig. De KNSB-teams waren al uitgeweken naar De Leyens, maar werden daar halverwege de middag gestoord door rammelende potten en pannen, terwijl vlak voor de tijdcontrole van zes uur ook nog eens een reli-rockband zijn instrumenten voor de aanstaande kerkdienst ging stemmen. Het had nogal wat voeten in aarde voordat de problemen op de dinsdagavond waren opgelost. Bijna waren we verhuisd naar Oosterheem of naar het Bridgehome. Er was al een referendum en een extra ledenvergadering gehouden, toen er op het laatste moment toch een doorbraak kwam door middel van een convenant tussen de gebruikers van de Olympus. Daarin wordt beloofd dat er op dinsdagavond geen geluidoverlast voor de schakers wordt veroorzaakt. Voor de KNSB-wedstrijden werd een nieuw onderkomen gevonden in het Silverdome. Dat ging een jaar goed. In het tweede seizoen werden de schakers belaagd door ijshockeyteams die het zaaltje naast ons hadden gehuurd om hun verlies af te reageren en hun overwinningen te vieren. Dus maar weer verhuisd en dit seizoen proberen we een "co-habitation" met onze zustervereniging Botwinnik.
De geluidsproblematiek is nu bijna opgelost. Er blijft nog één moeilijkheidje over, namelijk het brandalarm. Zo’n drie keer per jaar (meer niet? – red.) steekt een onverlaat een dikke sigaar op terwijl hij pal onder het brandalarm zit, met het voorspelbare gevolg dat er een vreselijk kabaal losbarst en dat na verloop van tijd gehelmde mannen in vuurbestendige pakken en gewapend met bijlen en touwen het pand binnenstormen om met een eenvoudige druk op de knop het loeiende apparaat tot stilte te dwingen. De procedures zijn de laatste maanden versoepeld, zodat de beveiligingsdienst het alarm kan uitzetten, maar het ongemak zal pas definitief de wereld uit zijn als over een aantal maanden het roken in de horeca geheel is verboden.
Veel avonturen zijn er niet te beleven achter de groene tafel van Promotie. Zoetermeer is ook niet de meest opwindende stad van Nederland. Spectaculairder was wat zich in de KNSB afspeelde. Ik had het voorrecht de gebeurtenissen van nabij te mogen meemaken. De KNSB werd geteisterd door ernstig ledenverlies en om de weg omhoog terug te vinden werd een volslagen buitenstaander tot voorzitter benoemd. Zoiets kan goed gaan, maar vaker gaat het fout. Het ging heel erg fout. Joop Roozeboom werd in 2005 tot voorzitter benoemd en een jaar later stapte hij op met knallende ruzie. Hij was veel te hard van stapel gelopen en had veel mensen tegen zich in het harnas gejaagd. Op zijn laatste bondsvergadering beledigde hij een aantal geachte afgevaardigden openlijk en hij beschuldigde een aantal bestuurders van regionale bonden (m.n. HSB en RSB) ervan zijn plannen te dwarsbomen en de poten onder zijn stoel door te zagen. De aanwezigen waren allen schakers en bleven op hun handen zitten om geen onverstandige zetten te doen. Een motie van wantrouwen bleef hierdoor uit, maar twee weken later ontving iedereen een brief waarin Joop meedeelde dat hij het voor gezien hield. Sytze Faber nam het roer tijdelijk over. Hij had de bond al eerder door zwaar weer geloodst. Onder zijn leiding begonnen de bondsraadsvergaderingen met een bijbelvertelling. Dat was niet iets dat je van een algemene bond zou verwachten, maar vooral de geachte afgevaardigde uit Limburg stak zijn waardering niet onder stoelen of banken. Fabers nuchtere aanpak had succes. De KNSB is weer in rustiger vaarwater geraakt en met een aantal verstandige stuurlieden aan boord moet het wel goed komen. Totdat een nieuwe crisis uitbreekt, natuurlijk.
Joop Roozeboom is ten onder gegaan aan zijn emoties en zijn stormramkoers. Hij had best wel een aantal goede inzichten, maar hij pakte het op een desastreuze manier aan. De schaakwereld is enorm conservatief. Alle veranderingen worden met achterdocht bekeken waardoor modernisering moeilijk op gang komt. Dat is trouwens een algemeen verschijnsel in sportverenigingen. De organisaties drijven op vrijwilligers en die zorgen ervoor dat de zaken goed blijven lopen. Oké, er komen wat minder leden, er verdwijnen hele verenigingen, maar wij schaken lekker door, toch? Maar de maatschappij om ons heen verandert en als we niet oppassen worden we net zo’n marginale sport als dammen en priksleeën. Ik heb in de Bondsraad een persoonlijk succesje mogen boeken met mijn voorstel (namens de HSB) om een blitz- en rapidcompetitie in te stellen. Volgens mij is dat aantrekkelijk voor veel jonge schakers en kunnen we daarmee de daling van het aantal leden misschien tot stilstand brengen. Ik vergeleek het schaken met het schaatsen, de KNSB met de KNSB, het blitz- en rapidschaak met het shorttrack schaatsen. Eigenlijk wilde ik een aparte sectie voor blitz- en rapidschaak oprichten, naast een sectie voor klassiek schaken. In de vergadering van de HSB werd daar door een aantal heren naast mij korte metten mee gemaakt: snelschaken was akkoord, maar de bond opsplitsen ….? Geen sprake van! Ook de Bondsraad was nog lang niet toe aan zo’n structuurverandering. Hetzelfde conservatisme zal voorlopig verhinderen dat de KNSB wordt omgevormd tot een districtenorganisatie, dat wil zeggen een centrale bond met regionale districten, maar zonder de thans bestaande autonome regionale bonden. Dit voorstel voor een "Moderne schaakbond" is vorig jaar afgewezen, maar zweeft nog steeds boven de vergaderingen. Het zal nog voor ophef zorgen, maar maakt voorlopig geen enkele kans om te worden aangenomen. En dat is maar goed ook, want de huidige KNSB is geheel niet in staat zelf de districten te besturen.
Vergaderen lijkt veel op schaken. Je zegt eens wat, doet een zetje zus en een zetje zo, en dan gebeurt er vanzelf iets. Dan beoordeel je de situatie, maak je een plannetje en zeg je weer iets. Je stuurt een mailtje naar deze en gene en dan wacht je weer af hoe er wordt gereageerd. Stapje voor stapje nader je je doel. Tenzij je verliest, natuurlijk. Zo gaat het in de politiek, in de ambtenarij, in de schaakwereld. Best leuk, soms spannend, maar steeds moet je in het achterhoofd houden dat het ook ergens over moet gaan. Al dat vergaderen is aardig om te doen, maar uiteindelijk gaat het om het echte schaken.