Corus 2005, impressies en fragmenten
Dit jaar had ik van tevoren grootse plannen. Ik zou kampioen worden, hoe dan ook. Niet langer zouden te sterke tegenstand, domme pech of eigen onkunde roet in het eten werpen.
“Van den Bergh is er klaar voor”, jawel meneer!
Maar het toernooi begon eigenlijk al verkeerd:
Voorzitter Ruurd (mededeelnemer en beoogd chauffeur) moest op donderdagavond zeer teleurgesteld melden af te moeten haken in verband met ziekte.
Dus we waren aangewezen op ’s lands openbaar vervoer: elke dag zo’n vier uur eregast van de N.V. Nederlandse Spoorwegen, die er in een heel grijs en klantvriendelijk verleden (begin jaren ’90) nog wel eens voor placht te gaan, (maar dat schijnt in hun laatste prestatiecontract verboden te zijn).
Dat betekende ook een nieuwe kennismaking met ‘s lands ongezelligste en koudste stationsplein annex busstation van de “wereldstad Beverwijk”: de navel van de schaakwereld!
Op dit plein staat bij het Corustoernooi altijd zo’n “Jostiband-smaldeel” , dat elkaar, collectief niet geheel compos mentis, moed tracht in te spreken: “het busje komt zo”, gevolgd door opzichtig gegrinnik, gesnuif en gegniffel.
“Aha, die moeten zeker bij de buren van Heliomare zijn”, denk je eerst nog, ongeoefend, maar je blijkt al ras “in het orkest te worden opgenomen”, of je dat nou wil of niet.
Slechts een enkeling, een héél wijs en sterk man, overwint deze momenten van diepe ellende en beent, nee wandelt, linea recta 10 kilometer naar Wijk aan Zee. Elke dag!
En Hij gebruikt niet eens “Cup A Soup”, om vier uur!
Ik, wat zwakker van lijf en leden, prefereer desnoods paard en wagen van vervoersbedrijf Connexxion of, als het echt niet anders kan, achterop de brommerd bij een vage Rus die daarmee uit de binnenlanden van Oezbekistan is komen knetteren….
Toen had ik mijn groepsindeling en opponenten nog geeneens gezien…
En die bleken dus ook al veel te sterk, met een gemiddeld elo-ratingniveau van ruim 2140, zodat de ambities ijlings moesten worden bijgesteld…
Maar ik dwaal nu al af.
Bij “Corus 2005” denkt een mens vooral aan het verdeelde genoegen van het jaarlijkse weerzien met licht verknipte Grote Geesten: van een Julius Vischjager (razende nog immer niet-gepensioneerde en evenmin-afgestudeerde ster- en enig reporter van de Daily Invisible) tot een Fred v.d. Klashorst (wiens ongemakkelijke motoriek en voorkomen als van een slecht getrainde Japanse worstelaar voor de vooringenomen wedstrijdleiding dermate bedreigend overkwam dat hij na een eerste weigering uit de strijd werd genomen, net toen het echt matten dreigde te worden, terwijl in Wijk aan Zee het juist om het matten gaat!!!!)
Je hoort voor de zoveelste keer die volstrekt foute, blikkerig klinkende openingshymne, waarin volgens mij het gekke neefje van Sjostakovich nog een hand moet hebben gehad, als het al niet de voormalige, in oranje hansop gehulde, gastdirigent van het bovengenoemd ensemble is geweest…
Of je ziet ex-wonderkind en voormalig bijna jeugdwereldkampioen Rob Hartoch, die het dilemma van een wederzijdse oppositionele eindspel-zetdwang bekwaam oplost door de droge opmerking “Ik pas!”, waarop zijn héle wijze tegenstander (ook niet van gisteren!) remise bezegelt door het eveneens gevatte: “Maar ik ook!”….
Of, ook mooi voorbeeld, diezelfde héle wijze man, die na een onvoorbereid dameoffer met drie paarden een eeuwig schaak-mechanisme op het bord tovert.
►
“Bring on the Dancing Horses” van Echo en zijn Bunniemannen in een schaakstudie verbeeld als het ware!
Vide ook de IGM Harmen Jonkman, die zichzelf een nul geeft, onder het toeziend oog van de heer C. Roet, internationaal arbiter der KNSB (dezelfde ja!), als abusievelijk en uiteraard geheel zonder enig spoor van opzet zijn mobieltje afgaat.
Ik had van Roet wel tenminste het commando “Doorspelen!”verwacht….
Van die dingen, ja?! Dat vind ik nou ‘humor om te lachen”, meneer.
Gelukkig ontbrak dit keer wel mijn vaste angstdroom in de ternauwernood gevatte slaap:
daarin sta ik dan moederziel alleen in een stervenskouwe gierende westerstorm op het strand van Wijk aan Zee, oog in oog met een werkelijk gigantische, als een doorgebroken pionnenwals aanrollende, tsunami van koude groene erwtensoep, met restanten van Unox-rookworst bij wijze van achtergebleven wrakhout….
En giro 555 in geen velden of wegen te bekennen, want ze kennen in Wijk aan Zee alleen de oude PTT en Postcheque- en Girodienst.
Ongeprivatiseerd natuurlijk.
Nou, dan lig je ech nie lekker te pitten, hoor!
Terzake nu!
“Heeft u nog geschaakt”?
Ik dacht van wel.
Bij stukjes en beetjes, met soms een geinig invalletje hier of daar en vooral ook heel veel geknoei.
Ik was daar gelukkig onvoorspelbaar constant in.
“Ook nog Gave Strategische Partijen uit Eén Stuk gespeeld”? Niet echt, maar Minder Gave met Eén Stuk achter , dat wel….
Godnogantoe, bewaar me voor Gave Partijen , dan moet ik die gelijk Analyseren en Publiceren!
Nee, schaken moet vooral een koddig gok-en geluksspel voor de verzamelde meute blijven.
Leve de Prinsen Carnaval of de Zwarte Ridders van het schaakbord, die doorspelen na het mat en dan de partij nog 50 zetten weten te rekken of ontdaan van alle ledematen met aplomb ”I say: it’s a Draw!, isn’t it” voorstellen.
Ik eis ook het recht notatiebiljetten van mislukte partijen als niet getrokken krasloten door de plee te kunnen spoelen!!
In elke echte Schaker huist tenslotte een Manuel, zoals een Amerikaan in elke Vietnamees….
Aangezien mijn partijen als geheel door de bank genomen dus niet om aan te zien waren heb ik maar op goed geluk enkele karakteristieke min of meer geslaagde en volstrekt mislukte fragmenten geselecteerd.
Fragment 1, v.d Bergh-v.d. Meijden (1e ronde)
Wit wikkelt af naar een gewonnen pionnen-eindspel:
Na 4. ..Ke7 5.Dxd6 Kxd6 6.Kf2 gaf zwart op. Hij komt één tempo tekort bij een pionnenwedloop.
Fragment 2 Ragnarsson-v.d. Bergh (3e ronde)
Een messcherpe stelling, de vraag is wie er het eerst komt.
Na. 1…. Da5? 2.exd4! Pe8 (enige zet) 3. Dh6! f5 4. De6 Tf7 5. Pe5 enz. was dat wit.
Ik had overzien dat na 2.exd4! ook 3. Txg7! dreigt.
In de analyse na de partij bleek mijn oorspronkelijke plan 1….. Pe4! 2.Lxe4 dxe4 3. Pd4 Da5! tot een prettig onduidelijke stelling met prima zwarte tegenkansen te leiden.
Ik had het waanidee dat de zetvolgorde niet zou uitmaken.
Fragment 3 v.d. Bergh-Schroër (4e ronde)
Deze stelling, tot stand gekomen na een krankzinnige partij van heftig wisselende kansen wordt waarschijnlijk “an all time favorite” van me.
Het lijkt erop dat wit een vesting heeft en dus een zuurverdiend halfje op zijn tabel zal krijgen.
Zwart had echter heel andere ideeën en kwam met de “krachtzet” 1….Dc5 (!???), maar na 2.Te5!! had hij slechts de optie deemoedig het hoofd te buigen…
“Je speelt pas echt slecht als je tegenstanders medelijden met je krijgen,” aldus mijn opponent na afloop. De vorige ronde was hem namelijk een vergelijkbare tragedie (door de vlag met een dame tegen een stuk meer) overkomen…..
►
Fragment 4 B. v.d. Bergh (Zaandam)-J.v.d.Bergh (ronde 7)
Opnieuw zo’n rare flodderpartij ; wit was toch positioneel overspeeld maar had inmiddels wel een gevaarlijk aanval in handen gekregen. Hoe kan dat nou?
Maar dat is slechts kinderspel vergeleken bij wat er nu volgt.
1. fxg6 ?? Dxg5 2 gxf7, Lxf7! (een bekend en vaak overzien thema in tijdnood) 3. Pe4 Dc1
4. Kg2 Dxb2 5.. Kh3 De5 6. Dg6, Ta7 oef, tijdcontrole gehaald en een stuk en pion voor…
Achteraf lijkt mij de zwarte damemanoeuvre aanvechtbaar maar ik had de partij toch “in the pocket”?!
7. Pg5! Pats, een knoeperd van een haar in de erwtensoep!
Ik wist niks beters te verzinnen dan het krankzinnige 7….Dd5 (??!) maar na 8..Pe6 Dxe6 9..Dxe6
spartelde zwart nog slechts 20 zetten symbolisch tegen….
Fragment 5 Smits-v.d. Bergh (ronde 9)
Wit had bij een overwinning nog kans op een gedeelde eerste plaats en had, misschien uit zijn tent gelokt door mijn veel lagere rating en matige verdedigingskunsten in andere partijen, besloten een stuk in het avontuur te steken, in plaats van een zeer solide positioneel overwicht te pakken.
En inderdaad staat zwart na 1. ..Pxd6? 2.Pxf6 en 3.Txg8 mat.
Maar zwart speelde 1…Txg4! 2.Pxf6 Kg6! en dwong wit daarmee tot overgave.
Zwart krijgt het geïnvesteerde materiaal met woekerrente terug.
□