Onlangs logeerden wij in een hotel aan de Geschwister Schollstrasse in Remagen. Daar zag ik een mooi bruggetje in naar onze vakantie in Engeland. Om daar wat aantekeningen over te maken, pak ik een kladblaadje midden uit de stapel en tot mijn niet geringe verbazing staat daar op: “zaterdag 16 februari door Drie gezusters Groningen op maandag bijgewerkt”. Het blijkt een mislukte facebook print te zijn van de lokale omroep, een keer door mij als kladpapier meegenomen. Deze aaneenschakeling van toevalligheden kan toch niet anders beduiden dan dat van mij een column verwacht wordt over drie zusters. Bij deze!
Het etablissement “De drie gezusters” in Groningen was ooit het startpunt van een horeca imperium. De zeer succesvolle formule werd geleidelijk in vrijwel alle grote steden ingevoerd. Inmiddels weten we dat het succes niet alleen zat in het onderbrengen van verschillende variaties aan horecazaken onder één dak, maar vooral door het werken met plof pachters en het voorblijven van schuldeisers. Een kort bezoek aan Wikipedia leerde mij dat de naam geen historische was, wat ik had verwacht. Zelf had ik gedacht aan de drie zusters van Tsjechow of drie roemruchte Groningse zusjes uit een ver verleden, zo die er ooit waren. Maar neen, niets van dat alles, de naam was gekozen omdat de twee compagnons die er ooit begonnen, beiden drie zusters hadden.
Mijn ontoereikende Duitse woordenschat was niet alleen manifest bij het spreken met het hotelpersoneel, maar kwam ook onbarmhartig naar voren toen ik, ook in Wikipedia, de Geschwister Scholl ging opzoeken. Wat blijkt: Geschwister zijn geen zusters, maar broers en zusters!
Hoewel het geheel gezin Scholl uit vier meisjes en twee jongens bestond, gaat het hier om Hans en Sophie Scholl. Beiden waren lid van Der weissen Rose, een kleine verzetsgroep in München tegen het Nazi-regiem. Beiden zijn opgepakt en ter dood gebracht. Hun beeltenis is te vinden op postzegels, er is een film over hen gemaakt en talloze scholen en straten zijn naar hen vernoemd. In dezelfde periode werd in Nederland de witte anjer als verzet-symbool gehanteerd, omdat de prins-gemaal al in zijn studententijd gewoon was een witte anjer te dragen.
De drie Engelse zusters waren natuurlijk Anne, Charlotte en Emily Brontë, de beroemde schrijfsters. Wij bezochten hun geboorteplaats, Haworth. De Brontë trail, door het heidelandschap, kent iets unieks: de wegbewijzering is tweetalig, Engels en Japans. Ik ben dat niet eerder tegen gekomen. Bij toeval, alweer, kwamen wij ook in Scarborough, alwaar wij het graf van Charlotte bezochten.
Drie zusjes, ze fascineren altijd. Zeker als ze alle drie een bevallige leeftijd bereikt hebben. Zou het komen door het heilige getal drie? Staan ze mooier op de foto met drie of is vier gewoon teveel van het goede? De eerste drie zusjes die mijn aandacht trokken waren de Engelse Beverley sisters en ik vond dit jaar, nog meer toeval, voor het eerst een langspeelplaat van hen. De oudste trouwde in 1958 met destijds record-international Billy Wright, ik herinner mij dat nog goed omdat daarvan een foto in het weekblad de Wereldkroniek stond. De Amerikaanse Andrew sisters en de McGuire sisters waren er ook nog, maar hen vond ik te oud. Dat speelde in mijn jonge jaren mee bij mijn aandacht voor muziek. Nederland kwam eindelijk in beeld toen de zusjes Kowalczyk met de groep Pussycat furore maakte.
In de sport ken ik eigenlijk maar twee families van drie succesvolle zusjes.
De zussen Maleeva waren sterke professionele tennissters in de jaren negentig en natuurlijk hebben wij in onze schaaksport Zsuzsanna, Zsófia en Judit Polgár. Alle drie zijn ze inmiddels gehuwd, zijn moeder en zien ze er prachtig uit, ook dat leerde Wikipedia mij.
Drie gezusters, aan wie denkt iemand desgevraagd dan het eerst?
Aan Tonny (met het spleetje tussen haar voortanden), Betty en Marianne, aan Anne, Charlotte en Emily, aan Masja, Olga en Irina, aan Joycelyn, Hazel en Babette, aan Magdalena. Manuela en Katarina of aan Susan, Sofia en Judit?
In Nederland aan geen van deze, want wij hebben Amalia, Alexia en Ariane.