(RdV) – Manuel heeft in Dieren zijn groep gewonnen (zie vorige item), en dat zullen we weten ook… Hierbij zijn verslag:
————————————————————————————————————————————–
De grootste, de mooiste, de sterkste. Weet u wie hiermee bedoeld wordt? Dat kan toch niet zo moeilijk zijn. Ik heb het over mezelf natuurlijk. Nou, nou. Kan dat niet een stukje bescheidener? Neen, dat kan níet.
Om mijn groep te winnen heb ik flink in de buidel moeten tasten. Nee, niet wat u denkt, geen omkoping. Ik ben alleen maar naar de tandarts geweest om mijn tanden te laten bijslijpen. Als dolken stonden zij in mijn mond. Zo ongeveer als bij Christopher Walken als de Headless Horseman in de meesterlijke griezelfilm “Sleepy Hollow” uit 1999. (Mocht u deze film niet hebben gezien, dan raad ik u aan dit gebrek in uw opvoeding zo snel mogelijk te corrigeren.) Het is belangrijk om er vervaarlijk uit te zien als je een toermooi wilt winnen.
Voor aanvang van de partijen lachte ik mijn dolken bloot en ik zag de schrik in de ogen van mijn tegenstanders. Daarna hoefde ik alleen nog maar goede zetten te doen. Zo heb ik het toernooi dus gewonnen…….
……..Ik ben inmiddels alweer een uurtje wakker en ben me gaan afvragen hoe ik het ‘m heb geflikt. Nou, dat heb ik niet, mijn tegenstanders deden zichzelve den strop om. De een ging remise door eeuwig schaak uit de weg en verzandde snel in een verloren stelling. De ander met het paardenpaar moest het opnemen tegen mijn loperpaar en in een stelling die hij correct beoordeelde als remise, blunderde hij. Hij had trouwens al twee keer remise aangeboden en daar had ik, loperpaar-fetisjist, geen trek in. Gelukkig maar. In de laatste partij werd ik getrakteerd op de Black Knights Tango, maar ik had me voorbereid ondanks dat ik niks op het internet kon vinden over het repertoire van mijn opponent. Bij de eerste ronde kijk ik namelijk altijd even wat er zoal werd gespeeld door mijn groepsgenootjes. En ja hoor, …. ook nu weer speelde de tegenstander de genoemde Tango. Even thuis gekoekeloerd in Chess Opening Essentials, deeltje 3. Ik pakte het streng positioneel aan, geen opjagen van paarden, dus toch geen tango. En ik stond al snel beter. Klaar is Kees.
O ja, ik heb ook nog twee keer geremiseerd. Mijn geachte tegenstander uit ronde een was zo taai als zeemleer. De andere remise kwam voort uit een Nimzo’tje. Ik had de niet echt heel ongebruikelijke variant nog nooit tegen me gehad (rara, hoe kan dat?). Maar het ging redelijk, al moest ik op het eind wel even een kwal offeren om de boel veilig te houden. En dat lukte.
Kortom, met enige hulp ben ik vast en zeker de grootste, de mooiste , de sterkte. Ja toch? Niet dan?
Manuel N.