Bij de NOSBO kennen we al een paar jaar het fenomeen ‘de gezamenlijke laatste ronde’. Om het spannend en mogelijk ook gezellig te maken worden de wedstrijden van de laatste ronde in één locatie gespeeld. In het paringssysteem is het eigenlijk de eerste ronde (1-10, 2-9 enz.). Om een gelijke uit/thuis balans te bereiken wordt de eerste ronde de laatste. De gastheer vereniging dient de zaalhuur kosten zelf te dragen; het loopt daardoor nooit over van het aantal aanmeldingen. Dit seizoen heeft Sc Veendam zich opgegeven voor de klasse waarin zijn 2e team speelt. De voorzitter van de bridgeclub Veendam heeft een eigen bedrijf en men heeft echt dit soort contacten nodig om een sponsor te krijgen. Het organiseren valt best mee. Wat materaal lenen van de bond, een serie notatiebiljetten vervaardigen met het Veendamse stadhuis er op, vier wedstrijdformulieren en vier tafelaanduidingen, dat is het. We kwamen natuurlijk ruim te voren naar de speelzaal en dat bleek een goed idee. Bijna alle zalen van het wijkcentrum waren geboekt en er was slechts één personeelslid ingeroosterd. Deze dame moest in haar eentje de gehele speelzaal voorzien van tafels en stoelen en ook nog eens de catering voorbereiden. Onze extra handen kwamen als geroepen! Aan het einde van de avond kwamen die weer van pas bij het opstapelen en wegrijden van de tafels en stoelen. Er bleken, zo werd mij medegedeeld, in de teams vier bestuursleden van de NOSBO mee te spelen en verder nog een aantal clubvoorzitters. Besturen is één, spelen is toch iets anders. Qua belangstelling aan de borden bleven zij ver in de schaduw. Onze eigen Famke verdedigde als een leeuw haar verloren stelling en won nog toen haar opponent zich, waarschijnlijk onder de indruk van de dubbele rij belangstellenden om het bord, afschuwelijk verrekende in het aantal zetten dat zijn koning nodig had om een vrij pion te bereiken. Een paar tafeltjes verder voerde de 14-jarige Bente Verheul van Unitas 7 onverstoorbaar en weloverwogen met slechts enkele minuten op de klok tien zetten uit in een lastige stelling. Ook hier bezweek haar, waarschijnlijk 50 jaar oudere opponent onder de druk. Bente is het iets jongere zusje van de inmiddels bekende damspeelster Heike Verheul. Hun beider denksportcarrière wordt door velen met interesse gevolgd, dat spreekt. We kregen na afloop van veel mensen complimenten voor de organisatie. Deze waardering hadden we echter bijna verspeeld. Een van mijn assistent wedstrijdleiders trof tijdens een opruimronde een verlaten bord aan en meende dat ook deze partij ten einde was gekomen. Hij nam de klok alvast mee en ik zou de stukken opruimen. Groot was de schrik van ons allen toen de spelers weer aan het bord verschenen! Groot ook de opluchting toen bleek dat de klok nog gewoon liep en er niets was gewijzigd! Wat gemopper over de bargeluiden kwam mij ook ter ore. Er was een bel geplaatst en dat was absoluut nodig om de aandacht van het enige personeelslid te trekken. Na verloop van tijd, de collectieve dorst begon op te komen, leek het echter of er een gongwedstrijd aan de gang was. Na overleg is de bel weggehaald en werd ik er assistent barman bij. Toen de meeste partijen achter de rug waren, werd het druk aan de bar. De brede drankvergunning van het wijk centrum werd stevig benut. Een oudere man meldde zich bij mij voor een borreltje: de derde fles van rechts aanwijzend. Ik pakte een glaasje en de fles en schonk voor zijn ogen langzaam in. Toen ik het aan hem wilde geven, kreeg ik te horen: ‘Ik bedoul nait dij fléze, mor dij dernoast!” Het spul is mij zelf te sterk, dus terug in de fles, met vaste hand, geen druppel gemorst! De cateringdame kon trots op mij zijn.
