Een blauwtje lopen. Daar hebben wij, schakers, ervaring mee. Allemaal verliefd op Caïssa. Telkenmale naar haar gunsten dingen. Als de dar steeds hoger moeten om de liefdesdans met onze koningin te mogen uitvoeren. Velen stijgen op, slechts één (per koningin, dat wel) slaagt. Dit romantische beeld verruilen we voor de alledaagse politiek. Net als vele anderen ambitieuze steden heeft Veendam een Masterplan. Qua kosten zou het trouwens best Grandmasterplan mogen heten, maar dat woord schijnt nog niet te bestaan.. Onderdeel van deze investeringen (ik noem het liever ‘geld uitgeven’) in de publieke ruimte is de zogeheten ladder, twee verbindingen door het centrum als de bomen van de ladder, met daartussen een aantal sporten. Van het oosten gezien de tweede sport, stond onlangs voor besluitvorming op de agenda. Het gaat om het uitgraven van een stukje kanaal dat ruim veertig jaar geleden was dichtgegooid. Als in Utrecht de Catharijnesingel weer opengaat, waarom het Oosterdiep dan niet, zou je kunnen denken. De politiek hikte tegen de kosten aan en vroeg om alternatieven. En tegelijkertijd een haastig in elkaar gezette burgerraadpleging (ja, ja) over deze alternatieven. Want haast was er bij, dat spreekt van zelf. Subsidie! Altijd weer die verrekte subsidie met zijn regels en deadlines. Nu beslissen, of anders loop je geld mis.! Om een lang verhaal kort te maken, het college van B&W weigerde de ongetwijfeld goedkopere variant, een wandelpromenade uit te werken en de burgers (later gevolgd door de politieke partijen) kozen, uit drie varianten, in grote meerderheid voor het oorspronkelijk ontwerp. Voor de cijferliefhebbers: de opkomst was 0.75%! De naam van het deelproject is inmiddels een begrip geworden: “De blauwe loper”. Binnen een paar dagen hadden we in de volksmond ook al een “Groene loper” (de middenberm van een verkeersader) en we zullen het hele kleurenpallet nog wel langs krijgen vermoed ik. Geconfronteerd met én een zich manifesterende zeer grote meerderheid én het niet kunnen hanteren van financiële argumenten omdat er geen uitwerking van was, heb ik mijn pleidooi voor de wandelpromenade maar afgesloten met de woorden “daarbij wordt de kans gemist om in het wandelgebied schaaktafels te plaatsen waar men de échte lopers kan zien, de witte en de zwarte ! Politiek, bij wijle net zo frustrerend als schaken!
