Een jaar of vier geleden werd ik benaderd door een oud-schaakleerlinge, inmiddels moeder van vier kinderen waaronder een drieling. Of ik een workshop schaken wilde geven voor de kinderen van de HB club. HB club? Dat moest even uitgelegd worden.
HB, dat waren toch potloden? Dat is inderdaad nog zo, maar HB staat tegenwoordig vooral voor ‘hoog begaafd’. Natuurlijk wilde ik dat wel doen en omdat het nogal wat kinderen betrof zou ik onze clubkampioen ook vragen. Dat aantal kinderen, 18 geloof ik, verbaasde mij wel. Zoveel hoog begaafden op een bevolking van 28.000 in een gemeente gelegen in een achterstandsgebied. Ik vond dat nogal wat. Waarschijnlijk is ‘hoog begaafd’ niet puur objectief gemeten, maar vastgesteld in relatie tot de omgeving. Zeker weet ik dat echter niet. Op een school voor leerlingen met uiteenlopende, doch allemaal grote problemen zag ik ooit een cirkelvormig schema met alle mogelijke competenties van mensen. Het vermogen om goed en snel te leren was daar maar een klein onderdeel van. Er komt veel meer voor kijken om als mens stevig in het leven te staan dan alleen ‘hoog begaafd’ te zijn op één onderdeel.
Wat voor kinderen zou ik aantreffen? Ik was daar natuurlijk wel nieuwsgierig naar. Gewone kinderen zou ik zeggen. Aan de buitenkant niets bijzonders te zien. Wel blijkt mij na verloop van tijd dat ze wat minder neiging hebben elkaar te treiteren en elkaar ook minder fysiek bejegenen. Meisjes zijn licht in de meerderheid, dat is daarin een niet te verwaarlozen factor.
Ik merkte wel dat ze bijdehand zijn en snel leren. En niet te vergeten wat beter spreken dan gemiddeld. Bij de eerste workshop (intussen hebben wij er vier gegeven) was Jorden van Foreest als attractie aan ons team toegevoegd. Dat lukte de organisator toen nog. Op de kinderen maakte dat overigens niet zo veel indruk. De status van een jeugdkampioen schaken haalt het niet die van een K3 zangeres of prof-voetballer. Een jaar later werd een nieuwe poging gedaan, maar op de e-mails werd toen niet meer gereageerd. Jorden was dit soort schnabbels duidelijk ontstegen.
De organisatie van de workshops van de HB club (elke 14 dagen eentje) is in handen van enkele moeders. Als mijn vrouw en ik iets organiseren zijn wij een uur of meer tevoren aanwezig om alles in gereedheid te brengen. Zo niet bij HB-moeders. Niets stond klaar en wij moesten zelf de tafels en stoelen sjouwen. De kinderen rommelden daar doorheen en werden voor hun doen wat wild. De dames keken daar niet van op en waren kennelijk ook niet van plan een overzichtelijk geheel voor ons te scheppen.
Toen ik op strenge doch duidelijke wijze een einde aan wilde maken aan de chaos, kreeg ik het aan de stok met een moeder, die mij toebeet ‘dat de kinderen het vooral leuk moesten hebben’ en ‘dat dit niet zo kon’. Het liefst had ik gezegd dat ze dan beter een clown hadden kunnen inhuren. Dat leek mij niet goed voor de sfeer en dus hield ik het er op dat ik liever eerst wat streng ben en dan later de touwtjes wat laat vieren als dat er in zit. Deze pedagogisch-didactische aanpak is toch niet ongebruikelijk dacht ik. Zij bleef bij haar standpunt en tussen ons bleef een ijzige kloof.
Gelukkig liep het met de kinderen verder gesmeerd en hadden wij allemaal een fijne ochtend.