Het I-woord door Gerhard Eggink
Hoera! Het I-woord wordt weer genoemd! Ja, de I van Intern Competitiereglement! De interne competitie staat weer ter discussie! Het onderwerp waarover we op de jaarvergadering altijd het langst praten, dat zelfs de rookperikelen en financiën verslaat…. Het onderwerp waar altijd iedereen een andere mening over heeft en waarover iedere discussie door de voorzitter altijd in de kiem gesmoord wordt omdat we om 21.30 uur toch echt nog willen snelschaken…. Het reglement voor de interne competitie!
Dit jaar is er gelukkig geen grondige herziening van de interne competitie nodig, of van de inpassing van de externe competitie in de interne, om van de extra competities maar te zwijgen…. Nee, het heikele onderwerp is ditmaal de finalegroepen. Overigens pas met ingang van het volgende seizoen (2007-2008).
Huidige situatie
Na drie periodes van 9 ronden worden nu de finalegroepen gevormd. In groepen van 8 wordt tegen de bijna gelijk geëindigde spelers gespeeld om winst in de finalegroepen. In groep I is een ingewikkelde berekening nodig om te voorkomen dat Henk Noordhoek kampioen wordt ervoor te zorgen dat de kampioen de kampioen van het hele seizoen is.
Ervaring
In theorie zijn de finalegroepen een mooie oplossing. In de praktijk blijkt dat er het een en ander schort: het afgelopen jaar deden liefst 14 van de 70 spelers (20%) helemaal niet mee aan de finalegroepen, en daarna konden nog eens 11 partijen (6%) niet worden gespeeld, ondanks dat er 10 dinsdagavonden voor waren gereserveerd, er enkele malen naar een wedstrijd thuis of op een donderdag bij Botwinnik werd uitgeweken en zelfs het Groene Hart toernooi dit jaar niet doorging zodat er meer avonden beschikbaar waren.
Allerlei nadelen van de finalegroepen kwamen naar voren: weinig partijen op een avond, vaak uitgestelde partijen, veel spelers die niet kunnen spelen, spelers die altijd komen en dus vier avonden “vrij” zijn, onoverzichtelijke tussenstanden, stress bij de wedstrijdleider en een seizoen dat uitgaat als een nachtkaars in plaats van met een spetterende finale; op de laatste avonden zijn nog maar weinig spelers aan het schaken. En soms is de winnaar van een groep Henk Noordhoek iemand die “toevallig”daar terecht is gekomen en daar eigenlijk niet hoort (een succesvol einde van een verder slecht seizoen). Soms eindigen spelers met 0 uit 7 omdat ze net een finalegroep hebben gehaald (een slecht einde van een verder succesvol seizoen). En dit alles is de afgelopen jaren niet anders geweest.
Verbeteren
Misschien is het beter om de finalegroepen anders te organiseren, bijvoorbeeld in groepen van 6 of met een vaste avondindeling: niet komen is een nul. Maar het eerste is alleen maar symptoombestrijding, en het tweede leidt niet tot groepswinst van de sterkste. Een echte oplossing is er niet (behalve 12 dinsdagen voor de finalegroepen, of twee clubavonden, en dat willen we niet en kunnen we niet betalen).
Anders?
Een andere oplossing is het spelen van een vierde periode. Dus na de derde nog een extra periode van 9 ronden. Dat heeft als voordelen dat afzeggen voor 1 avond nog gewoon mogelijk blijft en niet meteen allerlei nare gevolgen heeft, en als je drie avonden niet kan je niet meteen voor de hele periode moet afzeggen. De zaal kan dan ook tot aan de laatste ronde vol zitten.
In plaats van de winst van de finalegroepen kunnen er dan ratingprijzen worden gewonnen: de hoogst geëindigde speler met een rating tot 2000, tot 1900, tot 1800 etc wint een ratingprijs in zijn categorie. Dat is dan ook meteen meer een seizoensprijs dan een prijs over de laatste 7 ronden. En de strijd om die prijzen kan het hele seizoen gevolgd worden! (NB: als rating moet dan de rating van een speler aan het begin van het seizoen worden genomen). Zo wordt een succesvol seizoen ook succesvol afgesloten.
En wat het kampioenschap van de club betreft: daarvoor zijn verschillende mogelijkheden: de simpelste is natuurlijk degene die na 36 ronden bovenaan staat kampioen te verklaren. Maar dat is natuurlij geen spetterende, de lokale bladen halende afsluiting van het seizoen. Een afwijkende maar m.i. veel aantrekkelijker variant is een vierkamp te laten spelen tussen de winnaars van de vier perioden. Deze vier kampioenen starten met een punt per gewonnen periode om te voorkomen dat Henk Noordhoek kampioen wordt en spelen een halve competitie. De winnaar daarvan is kampioen. Maar dit laatste is slechts een mogelijkheid en valt buiten het voorstel om de finalegroepen eventueel af te schaffen.
Ledenvergadering
Uiteraard wordt over het lot van de finalegroepen besloten op de jaarvergadering van 27 februari 2007. Het zal dan op de agenda staan. Een eventueel besluit hierover heeft dan pas gevolgen voor de finalegroepen van het seizoen 2007-2008, dus in mei/juni 2008. Dat duurt nog even, maar het besluit moet nu al worden genomen en de regels halverwege het seizoen veranderen is niet zo netjes, of het moest zijn om te voorkomen dat Henk Noordhoek kampioen wordt, maar dat is dit seizoen niet nodig.
Tot slot
U hebt nog twee maanden om over het voorstel na te denken. Hebt u opmerkingen, wensen, suggesties? Ik hoor ze graag!
“Het moet hem wel bij te brengen zijn dat zijn vasthouden aan de finalegroepen gewoon niet gentlemanlike is. Hij houdt er alleen maar aan vast omdat Steinitz zo speelde voor 1866. Want enige reële betekenis kan het niet hebben aangezien weinigen twijfelen dat hij met groot gemak van Nepveu zal winnen als het tot een match komt. Maar dit diepe verlangen naar een ver verleden is het kenmerk van de krankzinnige. En misschien is hij dat intussen, net als Morphy honderd jaar geleden. Maar dan is het in ieder geval goed geweest dat de wereldschaakbond alles gedaan heeft om hem voor het schaakspel te behouden. Voor 1 april moet hij antwoorden of hij zijn titel wil verdedigen of niet. Is dan niets van hem vernomen dan zal hij van de titel vervallen worden verklaard.”
[ commentaar over Bernard’s weigering met het vervallen van de finalegroepen in te stemmen, naar JH Donner, 20 maart 1975, over Bobby Fischer ]