In mijn 50e column, we spreken dan over 22 mei 2010, vermeldde ik dat mede-columnisten Manuel Nepveu en Ruurd Kunnen hun vijftigste bijdrage ongemerkt hadden laten passeren. Een voorbeeld dat twee jaar later ook gevolgd werd door Hans Meijer. Nu kan ik dat bij vijftig nog wel begrijpen, maar bij honderd? Je kan natuurlijk niet alles bijhouden. Jubilea zoals voor de honderdste keer in de tandartsstoel zitten, iets wat je toch niet in de koude kleren gaat zitten, gaan ongemerkt voor bij. Honderd dagen verkering (vooral bij de eerste keer), honderd dagen getrouwd, dat wil nog wel eens een aandachtspunt zijn bij de romantici onder ons. Ik verwacht het bijhouden verder alleen in de hobbysfeer of bij de sportbeoefening. Vele sporters zullen hun officiële doelpunten bijhouden.
Hoewel ik zeer gesteld ben op cijfers en reeksen, heb ik rond het schaken niets geteld. Niets is mij bekend over mijn honderdste competitiewedstrijd, honderdste overwinning, nederlaag of Siciliaan. Achteraf (nu dus), had ik dat wel graag geweten. Al was het alleen maar om daar melding van te maken in deze column. Ik heb al mijn partij-notaties nog. Ze zijn -tegen mijn karakter in- niet geordend bewaard en het zou een hels karwei zijn om dat uit te zoeken. Daar begin ik dus niet aan. Wel heb ik nauwkeurig mijn aankopen van LP’s, CD’s en single-tjes geregistreerd en kan u deelgenoot maken van de aanschaffingen met het nummer honderd.
Ik zou het zelf interessant vinden dit soort feiten van anderen te weten, dus ik waag het er op.
Single nr. 100: 12 januari 1963 C’est si bon, Conway Twitty, M.G.M. 1.98 gulden
LP nr. 100: 15 november 1967 Reach out, the Fourtops, Tamla Motown, 11.90 gulden
CD nr. 100: 28 februari 1993 the Almanac (2 CD) Alma Cogan, M.F.P. 35.00 gulden
Iedereen weet dat vooral bij mannen hobby’s vaak uit de hand lopen. Ik zou van de LP’s en CD’s desgevraagd ook de nummers 1000 kunnen opgeven.
Ik heb er nu dus honderd columns opzitten. Ruurd Kunnen heeft er honderd geschreven en is toen gestopt; Manuel is er al dik overheen. Hoeveel columns kan ik produceren zonder opzichtig in herhaling te vallen? Die vraag houdt mij bezig. De regel die mij bij de start door Willem Broekman is opgelegd “Het mag overal overgaan maar het moet wel iets met schaken te maken hebben”, beperkt. Ik kan niet zoals Sylvia Witteman naar de supermarkt gaan en daar een column over schrijven als er ‘schaken’ in moet zitten.
Aan de andere kant hoef ik niet, zoals zij, vier columns per week in te leveren, doch slechts één per vier weken. Maar toch, hoe lang blijven de onderwerpen aanwaaien? Alleen dan is het leuk om te doen. Het moet geen arbeid worden.
Mijn honderdste zal niet de laatste zijn, dat kan ik u beloven. Maar een volgende jubileum-column zit er niet in!