Het is weer kerst, iets wat ik steeds vaker begin te zien als het begin van de jaarafsluiting. De inkopen zijn weer gedaan (bij de Makro wat betekent dat je nog meer geld uitgeeft als anders omdat je veel meer meeneemt dan je van plan was) en de koelkast is weer vol. Maandag hebben we mijn schoonfamilie in zijn geheel op bezoek. 13 man in totaal, waarvan 5 kinderen. De ruimte bij ons in België brachten mij ertoe iedereen bij ons uit te nodigen. De voor-, bij- en nagerechten worden door de anderen meegebracht de rest wordt geacht door ons geregeld te worden.. Dat realiseerde ik mij gisteren pas echt. Drukte op het werk en andere bezigheden hadden deze afspraak volledig verdrongen. Zo voor het einde van het jaar moeten er nog allerlei projecten af, en als je dan thuis komt heb je niet veel zin meer om nog een kerst diner in elkaar te gaan sleutelen. Vrijdag avond had ik nog de moed om een paar kookboeken in te gaan zien, maar kwam er niet uit en stelde het uit tot Zaterdag ochtend. Het was immers vakantie, de muziekschool waar de kinderen normaal gesproken mijn ochtend aan besteden zou vast niet meer doorgaan. Fout. Improvisatie vereist dus. Er was nog maar een middag over om zowel het menu samen te stellen als de inkopen te doen. Was ik eerst van plan om nog zelf wat amuses te maken: Dat werd kant en klare Tapas gerechtjes uit de koeling van de Makro. Vlees? Rosbief. Moet even in de oven maar is op zich zelf weinig werk. Wat nog het meeste pijn deed was de saus. Ik had wel wat ideeen, maar kon mij niet precies herinneren wat de benodigde ingredienten waren. En vertrouwen op de zondagochtend openstelling van de supermarkten hier in de buurt wilde ik toch ook niet. Kant-en-klaar sauzen dus. Verschillende smaken om het gebrek aan eigen inbreng te compenseren. Het wordt uiteraard gezellig. Niemand zal iets merken van de haastklus, of proeven dat niet alles helemaal zelf geklust is. Volgende week is de volgende etappe. Nadat ik mijn oliebollentitel waarschijnlijk vruchteloos zal hebben verdedigd is het oudjaar. In België betekent dat dat de kinderen overdag de huizen langs gaan om te zingen. Zoiets als St.Maarten of Driekoningen. Verschillende dorpsverenigingen hebben daarbij de handen inelkaar geslagen om de kinderen te helpen bij het oversteken van de doorgaande weg die door het dorp loopt. Uiteraard heb ik me daarvoor ook aangemeld. Een uurtje of twee bij een oversteekplaats met vuurkorf en koffie doorbrengen en daarna in het cafe opwarmen. Dat leek me een goede bijdrage aan het dorpsleven. ’s Avonds zijn we bij Belgische vrienden uitgenodigd om samen oudjaar te vieren. Mijn vrouw had al aangeboden dat ik de oliebollen en beignets zal bakken en dat zal dus de rest van de dag kosten. De echte vakantie begint dus op 1 januari. Geen bezoek. Nog een week vrij en geen verplichtingen elders. Eindelijk kunnen die klussen in huis afgerond worden …
