“Mevrouw, u bent niet mijn tegenstander”
|
“Mevrouw, u bent niet mijn tegenstander” |
P 7 |
Elke externe wedstrijd is natuurlijk uniek. Soms is het uniek omdat er zoveel van afhangt, andere keren is het uniek door dat wat zich op het bord afspeelt. En soms is het uniek doordat er naast de tafels zoveel gebeurd. Ik denk dan niet alleen aan spelers die drie kwartier te laat komen omdat ze de zaal niet konden vinden en vervolgens binnen 15 minuten de partij verloren opgeven, maar aan die dingen die je soms doen twijfelen of het schaken echt alleen over scherpe geesten gaat of dat er ook andere zaken bij spelen.
Op 24 januari had Promotie 7 zo’n wedstrijd die mij opviel tegen Lierse 2. Zoals iedereen weet is er binnen Promotie al veel te doen geweest over mobiele telefoons die afgaan, wedstrijdleiders die dit vooraf moeten melden enzovoorts. (Hoewel ik nu ook begrepen heb dat bij de interne competitie de mobiele telefoon wel mag afgaan, enfin). In dit geval was het door de wedstrijdleider netjes vooraf gemeld, dus iedereen zou dat vermalijde ding toch wel uitzetten zou je denken. Tot ongeveer na een half uur op het eerste bord het gejengel begon. Nee, niet bij Promotie maar bij de thuisclub. Hoewel de speler nog tegenstribbelde was de wedstrijdleiding onverbiddelijk en hadden we direct een punt toegewezen gekregen.
Niets bijzonders zou je zeggen, maar iedereen was kennelijk toch een beetje aangedaan. In een ongeveer gelijke stelling gaf mijn tegenstander (op bord 8) zijn dame plotseling weg. Hij had niet gezien dat het veld gedekt was door mijn dame. Na nog een paar verwoede pogingen om het tij te keren, was dat al snel weer een punt. Jammer genoeg gebeurde op twee andere borden precies het tegenovergestelde. Bij een teamgenoot wiens naam ik niet zal vermelden, werd een ruime voorsprong met slechts enkele zetten weggegeven, een gemakkelijke overwinning laten liggend. En dat terwijl Maarten van Zetten (als invaller) een remisestelling langzaam maar zeker in een gewonnen partij wist om te zetten, tegen iemand met een veel hogere score (ik zal maar niet gaan nadenken wat dat zegt over scores). Tenslotte had Jeroen de Roo nog het meest verrassende verschijnsel. Na een pauze nam de tegenstandster van bord 6 doodgemoederd achter bord 7 plaats, klaar om verder te spelen. Pas toen Jeroen haar erop wees, merkte ze het op en verwisselde van bord.
Hoewel deze wedstrijd niet onze eindpositie zou ‘bepalen’, of sterke partijen op het bord bracht, is het toch een wedstrijd welke ik niet snel zal vergeten.
Peter Franken