Ze is mooi, maar je moet daar oog voor hebben. Laten we het zo zeggen, televisie kijkend Nederland zal het niet opvallen. Je moet het zién! Als ze tegenover me zit, kijk ik alleen naar haar als ze het woord voert. Anders niet, het zou me teveel afleiden. En ik breng de discipline op dat ook niet te doen als de betogen waar ik naar moet luisteren, saai zijn. Ze is blond met de daarbij behorende prachtige melkbleke huid, die gelukkig niet door het bruinen in de zon is aangetast. En tel daar een goede lengte bij op en een slank figuur. Dat figuur heeft zij met een ijzeren discipline terugveroverd na haar laatste zwangerschap. Lieve ogen en een glimlach heeft zij ook nog. Zo’n glimlach, door Leonardo da Vinci gecreëerd in het schilderij La Giaconda en waar eeuwen later Ray Evans in de song Mona Lisa aan refereerde. Voor haar beroep, lerares in een vreemde taal, heeft zij zich gewapend met een bril. Die bril is met zorg gekozen, want daarmee moet een beetje strengheid gecreëerd kunnen worden. Ik herinner mij uit mijn jeugd onze lerares Frans, mw Martens. Die zou graag zo’n bril gehad hebben om de orde te handhaven tijdens de les. Natuurlijk zijn haar coiffure en de couture ook met zorg gekozen. Aan de verschijning, die ook enige parmantigheid meevoert, ontbreekt dus letterlijk niets. Als ze het moeilijk heeft in het debat, krijgt zij een blosje op de wangen en wordt zij een tikje nerveus. De charme van deze ‘petit faiblesse’ is voor haar eerder een voordeel dan een nadeel omdat ze wel vasthoudt aan haar keuzen.. Ik wil niemand tekort doen, maar dat alles maakt dat zij voor mij de parel is in het gezelschap. Haar ambities rijken ver. Ze is inmiddels afdelingsmanager op de school en heeft al training achter de rug voor de landelijke politiek. Haar huwelijk is gezegend met twee dochtertjes, evenbeelden van hun moeder. Die zorgtaak voor haar dochters komt er ook gewoon bij. Wat maakt haar nu zo’n fascinerende vrouw? Men zou geneigd zijn te oordelen dat het vorenstaande daar al genoeg aan bijdraagt. Maar er is nog iets. Zij is ook boerin. Het is voor haar heel gewoon om een overall aan te trekken en op de tractor te springen en al het werk te doen dat op een boerderij gedaan moeten worden. En ze vindt het nog heerlijk ook. Schijnbaar moeiteloos staat zij in twee werelden en werkt zij de ene keer met de handen en de ander keer met het hoofd. Het is deze combinatie die haar in mijn optiek zo bijzonder maakt. Als zij mee zou doen aan “Boer zoekt vrouw” (en waarom niet, bijna alles op de televisie is nep, dus een getrouwde vrouw zou gewoon mee kunnen doen voor de kijkcijfers), wint zij met straatlengte voorsprong, dat kan niet missen.. Een enkele keer zit zij naast mij tijdens een vergadering. Ik voel mij dan de koning. Het belangrijkste stuk (ik kan mijn eigen importantie in de politieke arena niet verloochenen), maar met een kleine actieradius. En naast mij zit de koningin, voor dat ene moment míjn koningin, die als alleskunner het hele speelveld bestrijkt. Zo’n bijeenkomst kan mij niet lang genoeg duren! Maar, voordat ik het vergeet: ze kan niet schaken!
