Er zijn mensen die vinden dat hun leven te weinig opwinding kent. Er gebeurt te weinig. Welnu, ik zou zeggen: boek een weekeinde London. En doe daar in ieder geval een binnenlandse treinreis bij. Daarna verlang je weer naar het saaie dagelijkse leven. Vooraf dient men zich te realiseren dat de Nederlandse spoorwegen bij calamiteiten anderhalf uur afwacht, voordat men aan alternatief vervoer gaat denken. Als het halen van een internationale aansluiting belangrijk is, dan dient dus 2 uur extra reistijd te worden ingecalculeerd boven de inchecktijd.
Dat deed ook ons gezelschap. Keurig op tijd arriveerden wij, na een vlotte reis, op Rotterdam Centraal. Aldaar werd al spoedig omgeroepen: “Wegens een defecte trein bij Lage Zwaluwe rijden er minder treinen naar Roosendaal”. “Minder treinen”, heel duidelijk werd dat gezegd. Doordenkend kwamen wij tot de conclusie dat er dan via één spoor nog belangrijke treinen, zoals die naar Brussel, zouden kunnen rijden. Het volgende bericht: “Passagiers naar Roosendaal wordt geadviseerd naar Breda te reizen” Wat nu? Wij moeten verder, geldt dat ook voor ons? Trein naar Breda komt binnen en na vertrek van deze trein komt het bericht: “De trein naar Brussel zal niet via Rotterdam rijden”, reist u via Breda en dan kunt u daar die trein nemen”. Kon dat nu echt niet twee minuten eerder verteld worden? Want om deze omrijdroute ook daadwerkelijk te kunnen rijden, moest onze trein al ten minste een half uur eerder koers naar Utrecht zetten in plaats van Rotterdam. Vlak voor wij in de volgende trein naar Breda wilde stappen, werd omgeroepen dat de stremming was opgeheven. Gelukkig vertrouwden we het niet en zijn toch naar Breda gegaan. Aldaar hebben wij, met een uur vertraging, de reis naar Brussel kunnen voortzetten. Op het perron in Roosendaal hoorden we nog dat op last van de brandweer het treinverkeer niet hervat mocht worden! We hebben nog nooit zo veel communicatiemiddelen gehad als tegenwoordig en toch deugde er dan bijna niets van de reizigersinformatie!
Wij gingen naar London om een huwelijk bij te wonen. Locatie: the Old Marylebone town hall, schuin tegenover Madame Tussaud en het Planetarium. Mijn neef werkt bij de BBC als TV regisseur en dat heeft wel zijn invloed op de gasten, daar zitten types bij die wij niet dagelijks tegen komen. De ambtenares van de Burgerlijke stand had daar ook zichtbaar enige moeite mee, vooral toen bleek dat de muziek die tijdens de plechtigheid met groot volume werd weergegeven. Het verse echtpaar vertrok onder de tonen van “Beat it” van Michael Jackson, even tevoren was het plechtige moment van de huwelijksvoltrekking gevolgd door een keihard “Under my thumb” van the Rolling Stones. Mijn kinderen vonden het prachtig, dat moet gezegd.
Onze volgende zegeningen bestonden uit een diner met een massa gasten in een te klein restaurant en een band die niet van ophouden wist. Toen wij meenden genoeg gegeten te hebben, besloten wij de happening een uurtje te verlaten en even rust te nemen in ons zeer nabij gelegen hotel. Geheel volgens de wet tot behoud van ellende, ging, nadat wij onze kamer op de 4e verdieping, bereikt hadden de alarmbel. Wij liepen de gang op, roken een lucht van verbrande toast en toen hield het schellen op. “Ongelukje in de keuken” dachten wij. Even later ging de bel opnieuw en nu bleef het aanhouden. Naar de vluchtdeur! Op slot! Bordje er bij, dit glas stukslaan om deur te openen! Nu pleeg ik geen hamertje mee te nemen op reis, ik denk ook niet dat je daar mee door de bagagecontrole komt. Er hing niets bij de deur, dus dan toch maar door het gewone trappenhuis. Dat ging allemaal goed, er was nergens vuur. De brandweer was er snel bij en het bleek dat tegen alle voorschriften in er toch iemand op de kamer had gerookt wat tot vlam vatten van de matras had geleid. Verder commentaar lijkt mij overbodig.
Nadat wij van deze schrik bekomen waren, zetten wij koers naar de ook nabij gelegen pub, waar deel drie van de happening zou plaatsvinden. Er kunnen veel mensen in zo’n pub mits men dicht op elkaar geplakt de avond doorbrengt. En dat schijnt geen probleem te zijn. Zonder in details te treden, kan ik hier schrijven dat alles waarmee de feestvreugde wordt vergroot (en dat zijn zeer uiteenlopende dingen) in ‘onze’ tijd ondenkbaar was. Maar ach wie ben ik, ook hier vonden onze kinderen en hun aanhang het geweldig amusant. Ik vermeld nu al vast dat we op de terugreis het zonder informatie van het treinpersoneel moesten doen toen er 25 minuten vertraging werd opgelopen tussen Antwerpen Luchtbal en Rotterdam Centraal en derhalve geen enkele aanwijzing ontvingen over aansluitingen.
Het spreekt bijna van zelf dat het in dat weekeind flink stormde en regende. Lopende in Bakerstreet richting Marylebone, regen en wind trotserend, de paraplu moeizaam manoeuvrerend tegen de van alle kanten komende rukwinden, liep ik bijna tegen een tafel op die op het trottoir stond, dicht tegen de pui. Mijn echtgenote kon mij nog net waarschuwen. Anders was ik tegen een tafel geknald met daarop een schaakbord met opgestelde stukken, neergezet door de aldaar gevestigde denksportwinkel.. Pluvius regeerde in al zijn strengheid, doch Caïssa en Fortuna bleken toch met mij te zijn!