Promotie 1 heeft de uitwedstrijd tegen Fischer Z gewonnen met 2½ – 5½ en staat nu op de gedeelde 1e plaats in klasse 3E.
Het verslag van Manuel:
Meester Mierezuur ……………………….
Nadat de lezers van het Zoetermeerse Leugenaartje massaal hadden geprotesteerd waren de tweederangsjournalisten Penevu, Puveen en hoe ze ook allemaal heten mogen de laan uit gestuurd. Voor de verslaggeving was nu de eerbiedwaardige Meester Mierezuur ingehuurd. Kostte wel wat meer, maar dan had je ook wat.
Zijn eerste grote klus was het verslaan van de wedstrijd Fischer Z. tegen het eerste van Promotie. Dit zou een lastige middag kunnen worden. De mannen van Fischer Z waren sterk. Als ze zouden winnen, dan moest Meester Mierezuur erg op zijn woorden gaan letten bij het schrijven van het verslag. Hij was door de hoofdredactie van het Zoetermeerse Leugenaartje gewaarschuwd: verder ledenverlies werd niet getolereerd.
Meester Mierezuur had honger en bestelde eerst maar eens een bord eten. Konden ze in de speelzaal op stoom komen. Toen hij ging kijken was er nog niets aan de hand. Hm, misschien had Meester Mierezuur nog tijd om eventjes Amsterdam in te duiken. Hij ging op zoek naar het Foltermuseum, maar dat was te ver lopen. Hij ging de Zeedijk op, maar vond het te saai: wel visrestaurantjes, maar nergens uitgestald vlees. Dan maar naar de basiliek van de heilige Nicolaas. Bij gebrek aan beter.
Niet onaardig toch, niet eens al te kitscherig, zoals Meester Mierezuur bij kerken van bepaalde denominaties gewend was. Na op het trapportaal een ketter opgerookt te hebben – eh, ik bedoel natuurlijk een sigaar – ging Meester Mierezuur snel terug naar daar waar de actie was.
Bliksemsnel overzag hij de stand: de vier lage borden wel in orde, de hoge nog niet ver gevorderd.
Dit kon nog wel even duren. Meester Mierezuur bestelde een pils en settelde zich in de rookkamer, waar goed Engels sprekende Braziliaanse meiden aan de wiet zaten. Verveeld keek hij op een king-size tv naar een wedstrijd uit de Engelse competitie. Terug maar weer naar de speelspelonk.
Toen begon nen de uitslagen te vallen. Even later zag hij hoe de matadoren aan bord zes remiseerden, na keurig de teamleider te hebben geconsulteerd. Daarna ging het snel. De Fischersche koningen aan de borden twee tot en met vier vielen om. Het werd duidelijk: Meester Mierezuur hoefde niet op zijn woorden te letten, want dit werd een glorieuze overwinning, een makkelijk verslag. Een tijdlang bleef het 3½ -½ voor de Promotianen, maar toen kwam er weer een uitslageneruptie. Het werd 5-2 en de vraag was wat er aan bord een gebeurde. Nou, vrij veel. Er ontstond een stelling met twee witte en twee zwarte dames. Meester Mierezuur dacht dat hij een oordeel maar beter aan fysiek veel minusculere meesters dan hijzelf moest overlaten. De uitslag werd uiteindelijk bepaald op 5½–2½ voor Promotie.
In zijn auto huiswaarts vroeg Meester Mierezuur zich af of hij zijn naam nog eer aan moest doen. Moest hij nog iets zeggen over die ene speler, die zat te jammeren over een pleister op de wond omdat hij verloren had? Of had ie het nou gehad over een pleister op de mond? Ach, wat deed het er toe! Meester Mierezuur hoefde zich in ieder geval niet in bochten te wringen om een harde waarheid prettig te presenteren: de waarheid was zelf hard prettig. En tevreden reed Meester Mierezuur de Ringweg op.