(RdV) – Promotie 1 heeft de uitwedstrijd tegen LSG 3 met 6-2 verloren.
Hierbij een verslag van Manuel Nepveu:
Twee verrassingen: ja, vier verrassingen: nee
De wedstrijd was maar enkele minuten oud en ik werd verrast. Blij verrast. Op bord zes (namen noem ik niet) verscheen het aloude, het romantische, het indrukwekkende, het meeslepende Evansgambiet.
De goedaardige man op de bijgevoegde foto schijnt ‘m te zijn, zeekapitein Evans, die ergens rond het jaar 1825 de opening bedacht die kracht en schoonheid in zich verenigt. Nooit gedacht dat zo’n vilein gambiet van zo’n vriendelijk ogend heerschap afkomstig zou zijn. Ik had het portret van een Beest verwacht, meneertje, van een Beest!
De uitkomst van de partij was voor mij helaas geen verrassing. Waar het voor onze man fout ging weet ik niet, maar de aanval van Wit bereikte vrij snel orkaankracht, met het maar al te voorspelbare resultaat. Na de partij stond de koning van Wit brutaal en fier midden op het bord, brutaal en fier. Lang voordat zich enige andere uitslag had aangediend. Tja, wat de wedstrijd in zijn totaliteit aangaat: ook die uitslag kwam voor mij niet onverwacht, geen verrassing wederom. Oompje is bedroefd maar niet boos. Er werd aan alle borden hard geknokt en misschien had er op bord acht zelfs iets meer voor ons ingezeten dan een kaal halfje. Maar eerlijk gezegd mogen we ons niet tekort gedaan voelen. Er zit maar een ding op: likt uwe wonden, mannen van het Eerste, en bereidt u met de borst vooruit voor op de volgende wedstrijd!
O ja, er was nog een verrassing: naast de bekende cheerleaders Rens en Harrie waren ook de “Altmeisters” Frits Hoorweg en Hans Meijer van de partij. De laatste speciaal overgekomen uit Bolivia!
Oompje