Het is al weer zes jaar geleden dat de schaakclub en de damclub in Veendam in samenwerking met de gemeente het project “Denken zonder schroom” hebben opgezet.
Het leek zo mooi. Op woensdagmiddag inlopen in een zaaltje in een school in het centrum en dan schaken en dammen. Zonder kosten, zonder verplichtingen en de mogelijkheid les te krijgen. De beide verenigingen zorgden ieder voor twee kaderleden per middag, de gemeente betaalde de zaalhuur. De damclub had het na vier maanden bekeken, wij hebben de acht maanden wel vol gemaakt. Want, u begreep dat natuurlijk al, er kwam bijna niemand.
In totaal zijn er zes belangstellenden van buiten de verenigingen langs gekomen. Wij gingen door omdat trouw elke week een jonge vrouw zich liet onderrichten in de geheimen van het schaakspel. Toen de komst van haar tweede kind wat nabij kwam, verdween ook zij uit ons schaakleven. Toch heeft het project wat blijvends gebracht en bewijst daarmede dat we nooit moeten ophouden met het promoten van de denksporten. Naar aanleiding van de publiciteit meldde zich nog een vrouw die les wilde hebben tijdens de uren van de onze jeugdafdeling. Dat heeft zij gedaan tot haar verhuizing naar een andere Oost-Groningse gemeente. Deze vrouw is balletdocente en -altijd op zoek naar publiciteit- heb ik haar gevraagd een schaakballet te creëren. Drie en een half jaar geleden belde zij mij op en zei “ik ben met de choreografie en het uitzoeken van de muziek bezig”. “Wil jij een partij voor me uitdenken?
Haar eisen waren: alle basiselementen van het schaakspel moeten er in zitten, het bord moet zo snel mogelijk, zo leeg mogelijk zijn en het moet in 18 zetten mat zijn door middel van een promotie tot koningin. Ik was, u zult dat begrijpen, buitengewoon ingenomen met het project en dat ik daar een bijdrage aan kon leveren. Na vier vruchteloze pogingen met het Scandinavisch, het Koningsgambiet, het Siciliaans en het Damegambiet slaagde ik in mijn opdracht,met de Spaanse ruilvariant, zij het zonder en passant slaan. Het schaaksprookje is 2 jaar gelden opgevoerd. Betoverend was het om die 32 kinderen vol overgave te zien dansen. Een prachtige choreografie en goed passende muziek brachten de zaal, helemaal afgeladen met ouders, in vervoering met als hoogtepunt: het moment waarop de legers hun plaats op het bord hadden ingenomen en klaar stonden voor de strijd. Dat had een bijzondere magie: men voelde de spanning die zo’n strijd oproept in de zaal. Na afloop bleek er een speler van ons 1e team in de zaal gezeten te hebben en, je kon er op wachten, zijn commentaar was: “ik heb niet zoveel met ballet (dochter deed mee), maar ik vind slaan met pion d7 wel wat slapjes”……!
.