Promotie 2 blijft in de KNSB

P 2

Na de glorieuze terugkeer in de KNSB moest het kampioensteam van 2004 op enkele plaatsen gewijzigd worden. Topscorer De Waal koos met Harrie Boerkamp voor het derde (dat nu eenmaal niet op zaterdagen speelt) en Paulien van Nies kreeg een brevet voor het eerste. Een behoorlijke aderlating dus. Maar daar stond tegenover dat routinier Willem Broekman zich voor het tweede beschikbaar stelde. De overige opengevallen plaatsen werden opgevuld met Mildo van Staden en Nico Peerdeman.

Al vooraf werd voor een zwaar competitiejaar gevreesd. Bijna alle tegenstanders hadden ruime KNSB-ervaring en qua gemiddelde elo-rating zaten wij bij de onderste drie. Maar met Hans Meijer, Henk Alberts en Ron Landsbergen (alle drie boven de 2000 elopunten) als reservespelers achter de hand bestond er toch enig vertrouwen op een goede afloop: handhaving in de 3^e klasse KNSB.

De eerste wedstrijd werd al meteen een koningsdrama. Met vier (!!) invallers en zonder toppers werd de lange reis naar het verre Helmond gemaakt. HSC was een jaar eerder bijna gepromoveerd naar de tweede klasse, dus werd een grote nederlaag gevreesd. We reden terug met een kater. Mildo en Jan hadden beide dik gewonnen gestaan, maar daar bleef slechts een halfje van over. Maarten Wichhart zette zijn op papier veel sterkere tegenstander mat. Met winst van Dennis (die nu weet hoe je tegen het Marshallgambiet moet optreden) en een remise van Ronald bleven we steken op 3 punten; het hadden er 4½ moeten zijn… Ondanks de kater werd de tweede wedstrijd met meer vertrouwen tegemoet gezien. Deze werd voor het eerst gespeeld in de zaal boven de Fortisbank in het Stadshart. Op zich een leuk zaaltje, maar er was geen rekening gehouden met geluidsoverlast doordat de analyseruimte zich in de speelzaal bevond. Bovendien kon de bel niet afgezet worden, wat betekende dat de zaal tijdens de wedstrijd niet voor tussentijds binnenkomend publiek toegankelijk was. Hoewel deze problemen de wedstrijd niet beïnvloed hebben was de eerste maal dat we daar speelden tevens de laatste maal. Wij traden aan tegen DBC uit De Bilt, op elo-rating niet veel sterker, een belangrijke wedstrijd dus. Na enkele (te?) vroege remises, een ongelukkige nederlaag van Dennis (die bijna een uur te laat aan zijn partij begon), Willem en Mildo (beiden goed uit de opening, maar toen ging er iets mis) konden twee gedegen overwinningen van Bert en Hans de balans niet meer herstellen en trokken wij met het bekende geringste verschil aan het kortste eind.

Ook de derde wedstrijd, uit tegen Sliedrecht ging met het kleinste verschil verloren. Willem zag zijn goede stelling na een blunder in elkaar storten, Nico werd in de opening met een koningsgambiet verrast en kon de schade, ondanks hevig verzet niet meer herstellen. Ronald trok een enerverende partij met wisselende kansen naar zich toe, Bert zijn Lettisch gambiet werd ditmaal afgestraft. Gelukkig wist Hans, zij het met meer moeite dan gedacht, een punt te scoren. Bij een 4 – 3 (achter)stand bleef Dennis heel lang proberen zijn eindspel (L tegen L+P) naar zich toe te trekken, helaas zonder succes.

Paul Keres 2 werd in De Leyens ontvangen. Op de 5½-2½ nederlaag was weinig aan te merken. Dennis wist weer een goede partij neer te zetten en Bert verschalkte zijn tegenstander (oud-hoofdklasser Piet-Hein van der Spek) al vroeg in de partij. Aan het eind van de competitie bleek Paul Keres eigenlijk de enige tegenstander te zijn waartegen we gewoon kansloos waren.

De laatste wedstrijd in 2004 traden we met drie invallers aan tegen Oud-Zuylen te Utrecht. Hoewel ook deze wedstrijd met nipte cijfers verloren ging gaf het vertoonde spel wel degelijk hoop voor 2005. Dit was de wedstrijd met het inmiddels vermaarde telefoonincident. De tegenstander van Hans Meijer beroerde ergens in de speelzaal (dus niet achter het bord) zijn GSM-metje waardoor deze tot zijn schrik afging. Rode kop en een boel consternatie tot gevolg. De wedstrijdleider weigerde het punt toe te kennen aan ons, zodat het wedstrijdformulier onder protest getekend werd. In eerste instantie werd het protest afgewezen, maar ons inziens werkte het reglement in ons voordeel. Ook het aangetekende beroep ging echter verloren. Aangezien de kosten van het beroep niet door ons betaald hoefden te worden gaf de KNSB feitelijk toe dat het reglement verre van duidelijkheid biedt. Nico leverde in Oud Zuylen een prachtpartij af en toonde aan dat het Marshallgambiet nog altijd goede kansen biedt. Ook de remises van Willem en invaller Ruurd mochten er zijn. Pech was er bij Ronald en Ron Landsbergen, maar daar stond een gelukje van Wong Tsai tegenover.

Eind 2004 stond de teller aan matchpunten nog atijd op 0. Er resteerden nog 4 mogelijkheden om daar verandering in te brengen. Maar degradatie was uiteraard een reële optie geworden.

De victorie begon tegen DSC 2. Na een spannende match trokken wij ditmaal aan het langste eind. Nico maakte het karwei af, maar er was al eerder winst voor Hans (inmiddels tot vaste invaller benoemd) en Willem, die duidelijk vormverbetering toonde. Op onze eerste overwinning was eigenlijk niets af te dingen.

Nog mooier was de winst tegen DD 2, 5 – 3. Dennis en Nico leverden hier topprestaties door ex-hoofdklassers Kort en Lindner gedecideerd te verslaan. Ook Ronald won zijn partij. Met goede remises van Mildo, Willem en Manuel werd een (zeker aan het begin van de competitie) beter geachte tegenstander getrakteerd op een nederlaag.

Vervolgens werd Hillegersberg verslagen. Dat was hard nodig want op dat moment waren wij samen nog altijd degradatiekandidaat. Maar ook deze overwinning was dik verdiend.

Voorafgaand aan de laatste ronde was de situatie nog altijd penibel. Door onverwachte ontwikkelingen konden er 5 teams samen met Hillegersberg degraderen. En wij moesten tegen een van de vier koplopers: Venlo. In de sterkst mogelijk opstelling, en dan ook nog voorzien van enig tactisch inzicht, werden de Limburgers ontvangen. Aan de eerste vier borden hadden wij helaas weinig in te brengen. Alleen Henk Alberts had zijn partij waarschijnlijk remise kunnen houden, maar verloor. De laatste vier borden leverden hier werk van grote klasse. Daar kwam, het moet gezegd, enig geluk aan te pas. Dennis stond verloren, maar won. Joop Huijzer wist in een zinderend slot zijn hoofd het koelst te houden, maar ging door het oog van de naald naar winst. Hans en Manuel wonnen “gewoon”. Een gelijkspel bleek ruim voldoende voor handhaving in de KNSB. Geheel onverwacht werd Sliedrecht de tweede degradant. Onze plek in de eindklassering, was met het aantal van 34½ bordpunt (48% van het totaal te behalen bordpunten) zelfs bijna voldoende voor een extra promotieplaats voor de HSB in 2006.

Kijkend naar de tabel met individuele resultaten valt op: ►

– dat wij veel teveel invallers nodig hadden; mijn dank aan hen is echter groot!

– dat Ronald alle wedstrijden van de partij was, grote klasse!

– dat Dennis en Nico een zeer goede prestatie leverden (beiden behaalden een TPR van 200 punten boven hun elo-rating)

– dat het tweede zeer veel dank verschuldigd is aan supersub Hans.

– dat Willem, Manuel, Bert en Ronald naar behoren presteerden (TPR ongeveer conform elo-rating)

– dat Jan en Mildo iets onder hun elo-rating presteerden

	1	2	3	4	5	6	7	8	9	totaal	percentage
W.Broekman	–	0	0	½	½	1	½	1	0	3½	44 %
M.Nepveu	–	½	½	0	–	½	½	0	1	3	43 %
J.Blankespoor	½	½	½	0	–	½	–	–	–	2	40 %
B.Ouwens	–	1	0	1	½	0	0	1	0	3½	44 %
R.Blok	½	½	1	0	0	½	1	0	0	3½	39 %
D.Leenman	1	0	½	1	–	–	1	1	1	5½	79 %
M.van Staden	0	0	–	0