Promotie buitengaats sinds 2002 door Manuel Nepveu
Een paar weken geleden keek ik bij Studio Sport naar enkele etappes uit de Vuelta, de ronde van Spanje. Daar zag ik een rit waarbij de wielrenners van Huesca naar Cerler crossten. Cerler? Maar dat ken ik toch? Daar hadden Bernard, Henk, Gerhard, Willem en ik toch onze behuizing voor het tournooi in Benasque in 2005? Ik zat rechtop voor de buis, want ik wist wat er komen ging. Binnen een oogwenk waren de renners door Benasque en ik zat me te verkneukelen. Nu dadelijk naar rechts en dan meteen omhoog. Ja, omhoog, dus niet vals plat of zo, neen. Wat had ik in het clubblad van oktober 2005 ook alweer geschreven? “…Om vanuit Benasque in Cerler te komen moest de auto flink zijn best doen. Gerhard reed soeverein en haalde maar zelden de vijftig per uur, maar Bernard werd met elke bocht witter en omdat hij pal achter mij zat, was ik blij dat ik flink wat overhemden van huis had meegenomen…”. En nu moesten de wielrenners na zo’n 170 km te hebben gereden deze klim op hun fietsjes doen. Ik zag de armsten langs de hoofdstraat van Cerler rijden, nog verder dan onze auto moest. Ik genoot vol sadistisch invoelingsvermogen…
Overigens was Benasque pas aan de beurt gekomen nadat eerst Andorra in 2002 en vervolgens Oberwart nog tweemaal was bezocht, in 2003 en 2004. In de oktobernummers van de desbetreffende jaren kunt u dat nog eens nalezen. Voor die paar leden die deze nummers per ongeluk hebben meegegeven met de vuilnisman meld ik nog een paar niet-schaaktechnische dieptepunten.
In Andorra joeg Willem ons de bergen over op een ontbijt dat bestond uit twee toastjes met driljam en een kop koffie. Slechts een schone(?) zakdoek kon het afbranden van de schedel van een van hen voorkomen… Die vond dat minder geslaagd.
Op de heenreis naar Oberwart 2003 konden we op de Duitse Autobahn allerlei sierlijke vrouwenbenen uit de ramen van Nederlandse auto’s zien hangen, waarbij uw scribent door luidkeels te gillen hier en daar een botsing kon voorkomen (Wie zat er toen ook alweer achter het stuur?).
Het jaar daarop, 2004 dus, werd de dag voor het vertrek naar huis zozeer “veralcoholiseerd”, dat de aangewezen automobilisten de volgende dag vreselijk hebben moeten afzien. Een van hen had de nacht daarvoor alleen maar een ongelijke strijd gevoerd met zijn maag en geen oog dichtgedaan.
Door omstandigheden werd de zomervakantie in de jaren 2006 en 2007 niet door de gebruikelijke groep Promotianen gebruikt voor een toernooi in het buitenland. Maar buiten het seizoen waren er enkelen die kans zagen zich van hun werkzaamheden los te rukken. Een aantal malen waren er tussendoortjes in Praag, waaraan in wisselende samenstelling werd meegedaan door ons buitengaatse erelid Hansepans,Willem, Gerhard, Bernard en uw scribent. In 2006 werden er in wisselende samenstelling toernooien bezocht in Liberec, Nantes, Capelle la Grande, St. Vincent, Curaçao en op het Isle of Man, waarbij vooral dit laatste toernooi moordend was, te oordelen naar Bernards beschrijving van de gebeurtenissen.
Ik ga niet al te zeer vooruitlopen op de gebeurtenissen, maar in 2008 kon er wel eens een delegatie op bezoek gaan bij onze Zuid-Amerikaanse correspondent….
Hoe dan ook, Promotie heeft ook in het buitenland getracht om potten te breken en aan Bernard is dat ook daadwerkelijk gelukt; FM achter zijn naam staat namelijk niet voor Finale Mislukkeling
(of voor Frans Martens, red.), maar voor Fide Meester!