Rembrandt

Rembrandt                                    Manuel Nepveu

Dit is geen verslag over de bloedstollende middag die het eerste team mocht beleven in Bergen op Zoom. Dit is slechts een enkele observatie gedaan tijdens die middag.

Na meer dan zes uur schaken was het onze eerste bordspeler die in een iets betere stelling probeerde te winnen. Hij moest ook wel want als hij remise zou maken zou Promotie 1 slechts een schamel matchpunt toevoegen aan de score.

Terwijl Bernard nuttige zetjes deed en de tegenstander op zijn eigen terrein terugjoeg, tikte de klok van de man uit Bergen op Zoom lekker door. Hij had nog slechts ongeveer tien minuten.

Mijn zenuwen rieden mij zoetgevooisd een sigaar te ontbranden. Ik ging naar buiten en rookte. Toen ik de speelzaal na enkele minuten weer betrad, bleek Bernard een stuk geofferd te hebben voor 3 boeren. Het was onze Rembrandt van het schaakbord dus weer gelukt.

Hij toverde iets op het bord uit schijnbaar niets. De tegenstander zat ondertussen tot de nok toe vol met adrenaline. Het voordeel van Rembrandt werd groter en groter, almaar groter.

Ik rekende met een vol punt, alias twee matchpunten. De tegenstander had nog vijftig seconden, reclameerde plotseling snel dat Rembrandt zijn P had aangeraakt, hetgeen door de nauwlettend toekijkende wedstrijdleider hoofdschuddend werd afgedaan. Zoef, snel, zoef. Rembrandt doet een koningszet, opponent ratst Rembrandts paard van het bord. Remise.

Ik denk dat de opmerking van de man uit de zoom van Nederland net even voor teveel belasting zorgde op Rembrandts electriciteitsnet. Storing. Of, om het meer in stijl te formuleren: Rembrandt componeerde een prachtig schilderij, maar liet op het laatst een pot verf over de compositie vallen. Ik hoorde buiten de wind. Hij huilde.