Inhoud
Remise tegen een zwakke Nepveu Gerhard Eggink
Auw! Ik word wakker in mijn bed en heb een knallende hoofdpijn. Wat? Oh ja, ik ben in Oberwart en o ja, de laatste ronde is net geweest en o ja, dat hebben we nogal gevierd met Most na o ja, onze prachtige overwinningen in de laatste ronde. Dom, dom, (dat vieren dan) maar het was het me ook wel waard. Gestoord door de hoofdpijn overdenk ik mijn toernooi. De eerste ronde: verloren tegen een hele sterke Bannink (dus niet Bernard zelf maar iemand die nog heel veel sterker is). Verloren, kan gebeuren, niets aan de hand, toernooi kan nog goed komen. Wat proef ik toch in mijn mond? Tweede ronde: remise tegen de huidige meisjeskampioen van Oostenrijk (natuurlijk in het clubblad even vergeten te zeggen dat dat tot 12 jaar is). Au! Een steek in mijn voorhoofd, dat doet pijn, even een glas water drinken. Derde ronde: slecht spelen tegen een zwakke Eggink totdat nadat de zetten tot twee maal toe waren gerepeteerd de telefoon van mijn tegenstander afging en hij een nul van de wedstrijdleider kreeg, ook al was het een stil alarm. Leuk raadsel voor het clubblad: stelling opzetten met de vraag: de zetten zijn hier tweemaal herhaald, beide spelers kijken elkaar aan met de blik: remise? Wit kijkt nog heel even naar de stelling om zeker te weten dat er echt niets in zit en wat gebeurde er toen? Haha. Trouwens minder erg dan iets wat iemand anders overkwam: hij deed een zet, drukte zijn klok in, ging even naar het toilet, kwam terug en: bord in de beginstand, klok uit, stoel aangeschoven, tegenstander weg. Is dit wel het goede bord? Ja, kijk: mijn notatieblaadje. Wat? Heb ik gewonnen? Rara?! De telefoon was gegaan. Volgens mij beweegt die lamp, hinderlijk hoor, of het ik het mis? Vierde ronde: remise tegen de sterke Broekman. Niet een sterke Broekman, nee, DE sterke Broekman. 16 zetten theorie, niets aan de hand, biertje drinken (Nee, niet weer), kaartje sturen naar huis. Vijfde ronde: onnodig verliezen tegen een sterke Noordhoek. Kan gebeuren, had niet gehoeven, maar gebeurde toch. Even omdraaien hoor, even de ogen sluiten want alles draait. Zesde ronde: winst tegen een zwakke Eggink, en dat kon eigenlijk niet want ik stond beroerd. Dat ik won had ditmaal niets te maken met afgaande telefoons of mijn verdedigingskunsten, maar mijn tegenstander gaf pardoes een kwaliteit weg: je zag hem balen. Praat niet zo hard jongens, dit is een serieuze zaak. Au! Zevende ronde: remise tegen een zwakke Nepveu. Had ik misschien moeten winnen, maar ik zag het niet en had zolang nagedacht dat ik niet meer kon winnen. Achtste ronde: remise tegen de sterke Nepveu. Niet een sterke Nepveu, nee, DE sterke Nepveu. Waarschijnlijk het hoogtepunt van het toernooi voor hem; in Andorra had ik nog van hem gewonnen. Waar heb ik die partij ook weer gelaten? Oeps. Even niet bewegen. Actief spel en een soort van vesting. 4 uit 8. Even een slokje water drinken, ik heb toch zo’n droge keel. Laatste ronde: winst op een sterke Bannink! Niet vreemd dat dat gevierd moest worden. Dat doet nog wel even pijn; de zon die opkomt en in mijn ogen schijnt. Maar wat een prestatie! Zo, ik geloof dat het iets minder wordt, au nee, kan die lamp nog even uit? Maar nu ik er nog eens over nadenk: was dat wel winst gisteren? Was dat wel tegen een sterke Bannink? Even mijn notatie pakken: Au, au. Oeps, nee, ik zie het. Dat doet nog veel meer pijn. Het was een remise tegen een zwakke Nepveu. Die had ik toch wel moeten kunnen winnen, maar het lukte niet. Weer teveel tijd gebruikt. Weer een les! Daarna moest het verdriet wel weggedronken worden natuurlijk. Vandaar natuurlijk. Nu weet ik het weer. Samen met de sterke Bannink, de sterke Noordhoek, de sterke Broekman en de sterke Nepveu heeft deze sterke Eggink (internationale rating 1994) heel wat weggedronken gisterenavond: Most, Uhudler en huiswijn, gepaard met de huiskaas en het huisvlees, op het Huisbrood. Wat? Kater, zegt u? Zou het dat zijn dan? Rij jij het eerste stuk vandaag terug naar huis, Willem?